Ode aan Lemmy

Ode aan Lemmy

Vandaag, 28 december 2017 is het al twee jaar geleden dat er een icoon uit de metal wereld is verdwenen. De meesten weten met die ene zin voldoende, voor de rest volgt hier een korte inleiding.

Ian Fraser ‘Lemmy’ Kilmister werd geboren op 24 december 1945 in Burslem (Groot-Brittannië), Een kerstavond die de geschiedenis van de muziek voor eeuwig zou veranderen. Hij was roadie voor Jimi Hendrix, bassist en af en toe zanger bij Hawkwind (waar hij werd buitengezet voor het gebruik van de ‘foute drugs’) en later frontman van het legendarische Motörhead (wat speedfreak betekent). Zeventig jaar worden met een leefstijl die meer Rock ‘n’ Roll was dan de woorden Rock ‘n’ Roll zelf was al een hele prestatie! Dan ook nog je stempel drukken op alles wat hierop volgde, duizende muzikanten inspireren en motiveren,… Ik denk dat we kunnen besluiten dat een absolute legende de wereld twee jaar geleden heeft verlaten.

Wat was er nu zo speciaal aan die ‘Lemmy’? Wel, nogal veel. Ten eerste, iets wat we misschien allemaal wat meer mogen doen, Lemmy was volledig zichzelf. Hij maakte zich niet druk in wat anderen van hem vonden, wat de verwachtingen waren binnen de maatschappij,… Lemmy leefde zijn leven op de manier dat hij het graag deed. En dat is één van de meest fantastische eigenschappen die er is! Willen we niet allemaal graag doen wat we doen? En leven op de manier zoals wij het willen en niet wat van buitenaf opgelegd wordt? Misschien iets om in 2018 een over na te denken!

Ten tweede, de leefstijl die hij hanteerde was voor de meesten onder ons dodelijk na één nacht. De hoeveelheden drugs en alcohol die Lemmy in zijn leven verzet heeft moet ongetwijfeld de natte droom zijn van elke drugsbaron. En als we dan gaan kijken naar de manier waarop Lemmy nog kon functioneren is het helemaal indrukwekkend.

Als derde misschien een leuk weetje. Toen Lemmy eraan dacht om een volledige bloedtransfusie te ondergaan, omdat je bij een auto ook de olie moet vervangen, werd dit door de dokters sterk afgeraden. Zijn bloed was immers zo toxisch dat hij zou sterven van dit ‘normale’ bloed. Je moet niet vragen….

Dat hij, zelfs met wandelstok, nog optredens deed bevestigd ook hoe graag Lemmy deed wat hij deed. Halverwege zijn setlist moeten stoppen omdat hij het gewoon niet meer kan, en toch een daverend applaus en enorm veel waardering krijgen van je fans, je moet het maar doen! Hij probeerde tot zijn laatste dagen alles te geven wat hij had, voor Motörhead, voor zijn fans, voor de muziek.

En als laatste absoluut het belangrijkste: zijn muziek. Zo luid, zo energiek, zo echt! Niet veel bands die het hem nadoen. Hij leefde 100% voor wat hij deed, en dat was duidelijk hoorbaar in de muziek. Motörhead heeft een enorm belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van heavy metal, thrash metal en vele andere genres. De rauwe zang, de snelle drums, de enorm stevige en luide bas (die hij overigens als gitaar bespeeld in plaats van als bas), het plaatje klopte volledig.

Vandaag draaien we non-stop, en zo luid mogelijk het ene na het andere nummer van Motörhead, ter ere van Lemmy. Voor de liefhebbers vergezeld door een frisse ‘jack and coke’, voor mij met een warme tas koffie.
Deze blog draag ik dus volledig op aan Lemmy, een legende, de peetvader van heavy metal.
Born to lose, live to win.
Rust zacht Lemmy…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s