Back And In Black (AC/DC tribute)

Goeiemorgen beste lezers, gisteren was het (eindelijk) nog eens tijd voor een optreden. En niet zomaar een optreden, maar een lokale, exclusieve clubshow van AC/DC. Maar dan met andere leden, die wel bereikbaar zijn, en in België wonen. Het gaat hier dus om de tribute band ‘Back And In Black’. Een Vlaamse tribute band van mijn meest geliefde rockgroep ooit. En ik vermoed dat er nu al velen zijn die op het puntje van hun stoel zitten en denken ‘oei…’.

Ik heb het inderdaad heel lang afgehouden, want een AC/DC tribute is moeilijk. Heel moeilijk. En het zit hem in de details waarmee je het als tribute band kan maken…. Of net helemaal niet. En ik moet zeggen, ik vertrok met een bang hartje naar Opitter, maar kwam terug met een lach. Waarom? Ik zal het  vertellen!

Als eerste, de passie droop er vanaf en de drive om er echt het beste van te maken zat er meer dan dik in. Ze gaven zich volledig om het qua feel en uitzicht dicht bij de oorspronkelijke beleving te krijgen. Uiteraard ontbrak er een podium om U tegen te zeggen en een meute AC/DC fans die een hele festivalweide volzetten, maar de band stond er wel.

De zang, daar moet ik het ook zeker even over hebben, want wow, wat was dat! Ik heb nog geen andere AC/DC tribute bands live gezien, enkel videomateriaal op youtube, en vaak was de zang de reden waarom ik er helemaal niets aan vond. Maar Back And In Black heeft een zanger om te koesteren. En man die Brian Johnson voor 90% (misschien zelfs meer) benadert en die er zelfs nog wat Bon Scott door kan jagen bij een nummer als ‘High Voltage’.

De drum was er ‘boenk op’ zoals ze dat hier zeggen, de klank,de swing, het klopte gewoon met wat je verwacht van AC/DC. En de leadgitaar kan ik ook niet onbesproken laten. Qua klank kwam het heel dicht bij de originele AC/DC klank, en de feel tijdens de solo’s zat de albums op de hielen. Zelf na het verliezen van zijn plectrum tijdens een solo was er amper iets te merken van het gebeuren en speelde hij onvermoeibaar door tot het plectrum terug tussen zijn vingers belandde. En uiteraard moet ik ook de ritmegitaar en bas eren,want zonder deze ronkende ruggengraat zou het geheel nog niet in de buurt gekomen zijn.

Was het perfect? Neen, dat nu ook weer niet. Perfectie bestaat niet, en hier en daar waren er de ‘schoonheidsfoutjes’ die elke band wel eens heeft, maar aangezien ze nog niet zo lang samen spelen wordt dat er ongetwijfeld nog uitgewerkt. Gisteren was ongeveer hun vijftiende optreden, en in deze line-up zijn ze nu ongeveer een half jaartje samen… Dan vind ik dit al een straffe prestatie! Wat was wel perfect? De setlist! Eentje om u tegen te zeggen, want elk nummer dat je zou willen horen kwam aan bod! (Hoewel ik hier persoonlijk ‘Touch Too Much’ nog zou bijvoegen, maar dat is puur omdat dit één van mijn favorieten is).

Wat ook mooi is om te zien zijn de leeftijdsverschillen in de band. Zo zie je maar dat AC/DC er is voor iedereen. De band vormt een geheel van jonge en euhm… net iets minder jonge muzikanten, en er lijkt een goede klik te zijn!

En hiermee gaat zowel jullie als mijn zondag van start, geniet van de mooi besneeuwde natuur zolang het duurt en morgen zijn we er weer met een nieuwe Music Monday!

-Tom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s