Gedicht

Deze week heb ik onvoldoende tijd om jullie op een zelfgeschreven tekst te trakteren. En ik doe liever geen half werk, daarom is het deze week tijd voor een gedicht. Jotie ’t Hooft was een Vlaamse dichter die schreef in de neoromantische stijl op zijn eigenwijze manier. Hij is mijn favoriete dichter, en na deze blog zal je misschien wel snappen waarom.

Junkieverdriet

Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet 
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid 
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet: 
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader 
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.

Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd 
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek 
Van het denkperspectief, in de paranoia 
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.

In deze wereld mijn waansisteem werd liefde 
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen 
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood. 
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.

Licht van alle licht, licht 
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen 
Voortdurend doorschijnt, licht licht 
Dat niet zinkt in de stof het woord 
Dat muis is knagend binnen klein bestek, 
Licht dat bomen doorruist en water, licht 
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij, 
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.

Jotie T’ Hooft 
uit: Junkieverdriet, 
Manteau 1976

Bedankt, fijn weekend, en tot maandag.

-Tom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s