2019, de top 10

2019 ging als een sneltrein voorbij, en was voor mij persoonlijk een enorm belangrijk jaar waarin heel veel dingen zijn gebeurd. Verwacht en onverwacht, veel dingen zijn er op een rotvaart doorgegaan. En ik heb genoten, met volle teugen. Maar genoeg sentimenteel gedoe. Eindejaar staat traditiegetrouw gelijk aan lijstjes. Met alles wat er zich dit jaar heeft afgespeeld heb ik minder tijd gehad om met muziek bezig te zijn dan andere jaren. Maar ik heb toch nog steeds mijn best gedaan om het te volgen. En vandaag bespreek ik mijn tien favoriete releases van dit jaar. De volgorde waarin ze staan is niet van belang, want ik vind ze gewoon allemaal goed.

Tyler Bryant & The Shakedown – Truth & Lies

Ja, ze doen het weer! Tyler Bryant & The Shakedown brachten opnieuw een killer album uit. De jonge rockers, en ik durf bijna zeggen ‘rock goden’, tonen zich weer van hun beste kant. Stevige, snelle riffs, tot rustige emotionele nummers. Ze zijn van alle markten thuis maar houden zich telkens aan hun roots die diep in de blues en rock ‘n’ roll gevestigd zijn. Het album kwam uit op de dag dat ik mijn diploma in ontvangst mocht nemen. Een extra leuke herinnering dus!

The Who – Ball And Chain

‘Leven die mannen nog?’ was de vraag die ik met een knipoog kreeg toen ik mijn enthousiasme over dit album met mijn vader deelde. En ja hoor, waas er maar heel zeker van dat deze heren nog leven. Ze leven iets rustiger dan we van de jonge band gewend waren, en het ‘hope I die before I get old’ is gelukkig niet uitgekomen. Ball And Chain is een topalbum waarop we een band horen die klinkt zoals het is: een groep volwassen geworden rockers die nog steeds fantastische songs kunnen schrijven.

Beck – Hyperspace

Beck heb ik recent nog besproken op de blog met zijn toen nog laatste album ‘Morning Phase’. Ondertussen heeft Beck ons weer stevig in de watten gelegd met zijn laatste album. Hyperspace is een herkenbaar Beck album met zijn zeer herkenbare stem, opbouw van nummers en de instrumentatie. Rustig, genieten en wegdromen zijn de sleutelwoorden op dit album.

Death Angel – Humanicide

Nu heb ik het toch al lang rustig gehouden he!? Tijd om wat gas te geven. Deze laatste van death Angel is hiervoor het perfecte album. Agressief, snel en gewoon heel erg goed. Nummers die blijven plakken door hun aanstekelijke riffs en melodieën zorgen ervoor dat je bijna automatisch op repeat drukt wanneer dit album zijn laatste noten door de boxen jaagt.

Steve Hackett – At The Edge Of Light

Ik was al bijna vergeten dat dit album in 2019 was uitgebracht omdat ik het veel geluisterd heb toen ik in de auto zat om naar stage te rijden, en dat lijkt nu toch al even geleden! Maar toch ben ik blij dat deze ex-genesis gitarist ons komt vergezellen in deze top 10. En dat fantastische gitaarspel is hij nog niet verleerd. Van begin tot einde kunnen we genieten van een mooi georchestreerde symfonie van strijkers en gitaar.

Rival Sons – Feral Roots

Stevige rock met een heerlijke zanglijn die niet bang is van wat hogere noten? Dat is wat we krijgen van Rival Sons. Ze overtreffen zichzelf opnieuw in hun laatste albums Feral Roots waarbij de gitaar steeds in het middelpunt lijkt te staan en een stevig fundament legt voor elk nummer. Ook voor de cover geven we een bonus hier, want dat is er eentje waar je uren naar kan blijven kijken.

Tool – Fear Inoculum

Het was jaren geleden dat Tool nog een album uitbracht, de metal community heeft er heel lang op moeten wachten, maar dat was het dubbel en dik waard. Ik had er wat bang voor, want na zoveel jaren verwacht je veel van een band die je graag hoort. En we hebben chance want ze lossen de verwachtingen volledig in.

Soilwork – Verkligheten

Het jaar was nog maar net daar en Soilwork wilde al gehoord worden. En hoe! Een beest van een album dat ik in mijn review bij Gigview.be een score van 9.5/10 gaf. Prachtige riffs, veel gevoel en nummers waar je een huis op kan bouwen.

Haunt – If Icarus Could Fly

Haunt brengt altijd fantastische muziek, en dat is met If Icarus Could Fly niet anders. New Wave Of British Heavy Metal op z’n best. Een sound die ervoor zorgt dat je nostalgisch teruggrijpt naar al de NWOBHM platen die je hebt liggen uit de tijd toen nog alles mocht en kon. Leuke riffs bij een toegankelijke stem en prachtig soleerwerk. Het is allemaal te vinden op deze plaat.

Devin Townsend – Empath

Een man waarvoor ik toch wel veel respect heb. Devin Townsend is naast een fantastische zanger en gitarist ook nog eens een frontman om U tegen te zeggen. Zijn album Empath haalt de grootsheid die we van Devin gewoon zijn en is zoals altijd de progressieve kant niet uit de weg gegaan. De veelzijdigheid van Devin komt in dit album weer duidelijk naar buiten en dat horen we graag.

En met deze lijst zit muzikaal 2019 er vermoedelijk nog niet op, want we hebben nog even te gaan, maar ik ga het hier voorlopig bij houden, want nieuwe releases gaan me niet meer zo warm krijgen vanbinnen als deze tien!

Wat was jouw favoriete album dit jaar? Laat het gerust even weten!

-Tom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s