De Surprise Metalhead

DSC05779

Misschien zegt de titel al genoeg, maar ik zie er niet zo ruig uit… Geen lange haren, geen baard, piercing, tattoo’s, eigenlijk alles wat je van de ‘standaard metalhead’ zou verwachten zal je bij mij niet terugvinden. En dat zorgt af en toe al eens voor verwarring bij de ‘rasechte’ metalheads.

Heb ik even geluk dat het een heel verdraagzame en liefdevolle cultuur is (vraag maar na bij Jani!) of ik zou er gewoon buiten vallen.
Ik heb het meermaals meegemaakt in gespecialiseerde platenzaken die focussen op metal. Aangesproken worden door de ruigere types, met uitspraken gaande van ‘wat is’t? Zijt ge verdwaald?’ tot ‘Amai, u had ik hier nu zelf niet gezet! Wat luistert ge zoal?’ en uiteraard nog enkele creatieve varianten.
Eigenlijk vind ik het wel leuk, het verrassingseffect voor hen is er, en ik blijk een vrij makkelijk aanspreekpunt te zijn. Nieuwsgierig zijn ze blijkbaar wel allemaal 😉!

Soms is het ook geen lolletje. Je hebt er altijd die ervan overtuigd zijn dat je er moet uitzien zoals zij voordat ze je serieus gaan nemen. Jammer voor hen, want ik denk dat ze in hun leven veel vriendschap etc. mislopen. Ook hier geldt: don’t judge a book by it’s cover!

Naast metal luister ik ook veel ander muziek. Gaande van jazz/blues tot klassiek, tot synth-pop uit de jaren ’80. Dus zeggen dat ik alleen metal luister en dat er maar 1 genre op aarde is dat heilig verklaard mag worden zou fout zijn. En dat gaat vermoedelijk ook weer voor veel mensen op. Het lijkt me zelfs vrij saai om enkel snelle, luide muziek te luisteren en nooit eens iets rustigs of iets dat van een andere muzikale tak komt.

Maar dus, het verrassingseffect is er altijd geweest, gaande van 17-jarige Tom tot (nu) 22-jarig zijnde Tom. Voor mijn 17de kwam ik niet veel in platenzaken, dus vermoedelijk was ik daardoor nog geen aanspreekpunt!

Ik hoop echter dat jullie niet bij de groep horen die mensen scheef bekijken als ze er anders uitzien dan de rest en toch dezelfde interesses hebben. Moet je allemaal een identieke kopie zijn van iemand die ooit is begonnen met het dragen van een baard en de lange haren? Ik denk van niet!

En hiermee sluit ik deze blog af. Fijn dat jullie er weer waren en hopelijk allemaal weer van de partij maandag om de week knallend in te zetten!

-Tom.

Advertenties

Music Monday #40

 

Een nieuwe maandag na een niet zo geweldig weekend als we het over het weer hebben, hoewel het echt herfst is nu, dus je zal me niet horen klagen! Warm binnen met een tas koffie en goede muziek, doe je mee?

Eerst en vooral misschien eens naar de ‘doctor’ bellen voor de verkoudheid? Hier ongetwijfeld mijn favoriete UFO nummer!

 

Die kan ik dus dag en nacht horen, simpel, maar zo goed! En wat denk je hiervan? Onder een drumsalvo afgeschoten worden richting het tweede nummer van deze maandag!

 

En dan gaan we rechtstreeks over naar Black Sabbath. Fantastisch album, met een cover waarover te discussiëren valt…

Maar over de muziek discussieer ik niet 😉 Geniet ervan! Fijn dat je er weer bij was. Laat zeker weten wat je er van vond en doe gerust een suggestie van wat je graag volgende week zou horen!

-Tom.

Muziek als ontmoetingsmedium, deel 2

DSC05776

Hier zijn we dan met deel 2 van onze muzikale social media! Ik hoop dat jullie genoten hebben van deel 1? Excuses voor het lange wachten in ieder geval! We gaan van start in het zonnige Frankrijk, in een oud dorpje waarvan de naam me even ontglipt!

Daar stond ik dan, buiten aan een café te wachten tot de rest buiten kwam na een fris drankje op de benauwde zonnige dag. Ik stond daar buiten uiteraard te niksen in mijn AC/DC t-shirt. Ineens werd ik aangesproken door een man die alleen op het terras zat. In mijn beste Frans probeerde ik te antwoorden, al goed dat ik mijne plan wat weet te trekken…! Hij was ook fan van AC/DC, had hen recent nog in Parijs aan het werk gezien. Hij deed ook regelmatig concerten in het genre metal, maar vond het aanbod in Frankrijk maar mager. Dit lijkt nu een gesprek dat maar langs één kant kwam, maar ik was al zo blij dat ik kon volgen en antwoorden, dat ik het gesprek niet volledig heb kunnen opslaan. Ik verstond de man in kwestie beter dan mezelf… We hebben daar toch een aanzienlijke tijd staan praten over albums en concerten. Wat een simpel t-shirt al niet teweeg kan brengen!

De volgende gaat over het bangelijke Gigview, waar ik nu ongeveer 1 jaar mijn mening mag uiten over het nieuwe lawaai dat de wereld tegemoet komt! Naast de eigenaar, Tim Vermoens, die ook een fantastische site heeft waar je zijn fotografie kan bewonderen, is er één persoon die me ondertussen al nauw aan het hart ligt. Erik. Een man die al vele muzikale waters doorzwommen heeft en Gigview in tussentijd heeft verlaten om zich meer te focussen op zijn schrijfsels voor Snoozecontrole, Musika en Rock Tribune. Een man die me ook graag met woord en daad bijstaat en die me zelf al een mooi aandenken cadeau deed van een show die ik niet kon bijwonen… Damn you examens!

Als afsluiter een kort verhaal… En dan spreek ik vooral over het contact.. Maar het was er en het was geweldig! Ik was in de Ikea, tussen de kaders aan het zoeken naar een diepe kader zodat ik mijn drumstok kon inkaderen. Je weet wel, die van de drummer van Tyler Bryant & The Shakedown… Ik liep daar uiteraard rond met mijn leren jas en mijn battlejacket daaroverheen. Plots loopt er een medewerker van Ikea achter mij door met de woorden ‘wow, vette jas man!’ En weg was hij! Ik kon niet anders dan luidop lachen en ‘Bedankt!’ zeggen. Ooit maak je dit soort dingen mee op de meest onverwachte moment!

Voila, dit was het voor deel 2! Ik hoop dit natuurlijk nog aan te kunnen vullen met 27 andere delen. Puur om aan te tonen dat je eigenlijk niet al die social media nodig hebt, en dat echt contact nog steeds meer waard is dan een virtuele ‘like’ … Hoewel ik niet ontken dat Facebook makkelijk is om contact te ouderhouden! Tot volgende week!

-Tom.

Music Monday #39

Deze week heb ik examens en rij ik elke dag weer op en af naar Hasselt. En daar hoort natuurlijk een playlist bij.

Als eerste is Joe Bonamassa aan de beurt, met één van de beste nummers in mijn ogen.

 

Genieten! Net als deze prachtige van Led Zeppelin…

 

En om af te sluiten wat recenter… Greta Van Fleet is en blijft één van de sterkste bands van het moment, en daarom zijn ze hier al regelmatig gepasseerd!

 

Bangelijk drietal, al zeg ik het zelf! Geniet ervan en we zien elkaar ongetwijfeld vrijdag opnieuw.

-Tom.

Interview Logan Thompson, guitar tech & stage manager for TBSD

Logan Thompson at Graspop Metal Meeting
Logan Thompson at Graspop Metal Meeting, just before the show. Photo credit: Maron Stills

Today we have the chance to ask Logan Thompson some questions. Logan is the guitar tech and stage manager for Tyler Bryant And The Shakedown (TBSD) and it’s because of him that we can enjoy every show and that’s why he deserved this week’s blog!

Logan, first of all, thank you for making some time to answer my questions. Much appreciated!

So can you tell us a little bit on how you got the job?

Persistence! I became aware of Tyler’s music before they were even named the “Shakedown” thanks to the digital age we live in where new music is so easy to stumble across. I discovered their music on YouTube and never looked back. I felt that they were special in a time where all the rock music on the radio sounded almost exactly the same to me and I started attending shows whenever they were within driving distance. Going to shows turned into hanging out, which turned into helping them load their gear in and set up, which led to being convinced to move from Cleveland to Nashville to officially start working with them.

How long have you been working for them?

October 30th, 2018 is what I consider to be my five year anniversary with the Shakedown, as that was the first show on the Kiss Kruise that we ever ran guitar switches. However, I’ve been hanging around for six or seven years now.

What has been the most stressful moment you had on the road?

There are a number of different stressors on the road. Lack of sleep, being away from loved ones, not having space to set all the gear up, etc.

February 14, 2016 in St. Paul, MN on the AC/DC Rock or Bust tour – Greg Howard, Stevie Young’s guitar tech extraordinaire and amp wizard over at 3 Monkeys, gave us a noiseless cable for Tyler to try out, this is before we went wireless. Everything through soundcheck was fine, my pre-show line check was fine, but between my line check and the band hitting the stage, that cable had died so when Tyler went out nothing came out of his amps when he played. Instead of having the thought to just change out the bad cable, we went to the extreme and just plugged his loom (the bunch of cables that go from pedalboard to amps) right from his amp directly into his guitar. He didn’t have any of his effects and wasn’t as mobile as he usually is, but it ended up being a good show regardless. During a live situation you don’t always have time to troubleshoot so you just have to go with a solution you know will work.

What is the most beautiful moment you had on tour?

Being on tour is full of beautiful moments but probably my favorite is making new friends, exploring new/different cultures, trying new food, sharing new experiences, opportunities, accomplishments, and seeing new places with my brothers. As Tyler sometimes says – we starve together and we feast together. I am very grateful for the feast over the past couple of years.

Logan Thompson_2
Logan taking good care of Tyler’s Stratocaster. Photo credit: Robby Klein

What’s the biggest mistake you made as a guitar tech? How did you and the band get along with it?

June 1, 2016 – Leipzig, DE on European leg of the AC/DC tour: I forgot to turn Noah’s bass rig off of standby before the show and he went out and had nothing. He fixed it on his own and we talked about it after the show. I only need to make that kind of mistake once and I learn my lesson.

There has also been a few instances where I’ve brought out the wrong guitars or the guitars weren’t in the correct tunings. I only need to make mistakes like that once or twice before they never happen again.

What part of the job you love the most?

I really enjoy all the travel and the opportunity to work with bands that I grew up loving and still love to this day. As someone who is still relatively new to this line of work, their crew members have been a wealth of knowledge and have all been willing to teach me from their personal touring expertise.

And of course there’s this one to follow, what part do you hate the most?

I don’t know that there any part that I ‘hate’ but sometimes we find ourselves in new places that I don’t get to explore because there is work that needs to be done, which is just part of it. We’re here to work… it’s certainly not a party all the time.

Up until now, what has been your favorite country or city that you have been to with the band?

In the US, I love going to the Pacific Northwest: Washington state and Oregon. In the EU I really like Prague. But special shout out to Belgium, as one of our biggest shows ever was in Werchter and we’ve gotten to do some really great festivals there… and I love Belgian fries.
And now the last question. If you were not working for TBSD, what job would you be doing right now?

Before I started working for the Shakedown, I was a medic in the US Army for 8.5 years and I do miss it sometimes. I’d probably still be doing that or working in some capacity in the medical field.

Thanks for making some time to answer these questions and wish you all the best!

Why did I interview Logan? Well, a band needs a good, hard working man behind them to make everything possible. Because I really love Tyler Bryant & The Shakedown I thought it was time to shine a light on their silent force.

-Tom.

review Fat Bastard – Junk Yard Fest

Wie mij kent weet dat ik fan ben van Motörhead, en sinds Lemmy planeet aarde achter zich liet om daarboven eens tegen god te gaan zeggen dat hij niet bestaat zijn er bands als Fat Bastard die de vet klinkende rock & roll in leven houden.

En met hun nieuwe album openen ze stevig. Dead Mean Charlene knalt er meteen tegenaan. Ookal verwacht je na de vocale intro niet dat het einde van het nummer nog met een stevige zang gaat zijn, toch houden de (metalen?) stembanden het vol. Een ruige, bijna gortig te noemen stem brult je doorheen een muur van geluid. Het nummer heeft stevige riffs, een rechttoe rechtaan solo en een krachtige drum. Wat wil je meer?

Dead Man Walking begint veelbelovend, een drum intro die toch zakelijk blijft en niet de show probeert te stelen, waar nadien een gitaar een stevige riff over speelt. Een nummer dat redelijk rustig aanvoelt ondanks het agressief klinkende geheel. Vermoedelijk omdat het tempo hier redelijk laag ligt.

Where Me Is Us is ongetwijfeld mijn op één na favoriete nummer. Het gitaarspel is hier net van een ander niveau met leuke afwisselingen. En de stem, die blijft uiteraard een enorme Lemmy Kilmister vibe met zich meedragen.

Om dan aan te belanden bij mijn absolute favoriet, die reeds ook op een Music Monday verschenen is. Blood, Sweat And Beer heeft naast een geweldige riff ook nog eens een portie ‘swing’ als ik dat zo mag noemen. Geweldig nummer waar ik ongelimiteerd naar zou kunnen luisteren.

Fat Bastard is een Belgische band die nog weet hoe het is om harde, luide en sexy rock & roll te maken. Een beest van een stem, een gitaar die je haren rechtop doet staan en een drummer die niet van plan is lang met zijn drumvellen toe te komen. Zo klinkt het nieuwe album, zeven nummers lang en een schijfje puur luistergenot. Het album zal op cd en gelimiteerd tot 28 stuks op cassette verkrijgbaar zijn.

-Tom.

Music Monday #38

Fijne maandag! Of het nu is omdat de herfst eindelijk echt doorbreekt, of omdat je een week vakantie hebt of misschien gewoon een week moet werken. Je hebt deze drie nummers zeker weer verdiend! En deze week houden we het Brits!

Eerst het technische trio genaamd Toska. Waar de leden van Dorje, zonder Rob Chapman aan de slag gaan en hun creativiteit de vrije loop laten. Enjoy!

 

Goed he! Maar het kan uiteraard ook wat rustiger. You never go wrong with Cream, toch?

 

En afsluiten doen we met het legendarische Led Zeppelin dat veel te vroeg aan zijn einde kwam, maar ons toch enkele fantastische albums bezorgde.

 

Fijn dat jullie er weer waren. Geniet van de week en tot vrijdag!

-Tom.