Music Monday #69

Vandaag genieten we na van gisteren. Jazeker! Ik was samen met mijn wederhelft aanwezig in het Koning Boudewijnstadion toen Ghost en het majestueuze Metallica er passeerden!

En het startschot werd gegeven door Bokassa, die er ook meteen vollenbak invlogen en zich ook door de regen niet lieten afkoelen.

Als volgende was één van mijn (onze) favoriete bands aan de beurt. Ghost, met zoals altijd een bangelijke show en een topselectie aan nummers. Het enige jammere is dat ze zich niet volledig mochten uitleven zoals ze dat in een show van twee uur zouden kunnen doen.

En toen was het tijd voor de heren van Metallica zelf. Die er zoals altijd boenk op zitten. Wederom een fantastisch optreden dat ze volsteken met knallers van hier tot in Tokyo! Genoten, dat hebben we zeker!

En zo vliegt een zondag dan ook weer veel te snel voorbij. Maar het was goed, zoals we gewoon zijn van deze bands. Nog iemand die daar was? Wat vonden jullie ervan? Laat het zeker even weten!

-Tom.

Advertenties

De vinylschat

Ik ging nog eens op platenjacht. Er is een nieuw tweedehands winkeltje in Lommel en ik had zo het gevoel dat ik er eens moest gaan kijken. En gans achterin het winkeltje kwam ik uiteindelijk terecht bij de platen. En toen begon het plezier pas echt.

Vier curverbakken vol vinyl. En na jaren niet echt meer iets te vinden denk je dan ‘ik ga hier toch wel weer niets vinden, mais bon, het zoeken is part of the fun gelukkig. En dus begon ik, met mijn vlugge vingers doorheen de platen te gaan. Bak één en twee waren geen succes te noemen. Maar toen kwamen bak drie en vier. Ondertussen had ik al door dat de platen niet geprijsd waren met kennis. Alles was gewoon één euro. Lekker simpel!

Dus, bak drie en vier. De eerste plaat die ik tegenkwam en apart legde was Green River van Creedence Clearwater Revival. Niet slecht voor één euro! Vinyl was NM, de hoes was VG+, en het gaat om deze Franse persing. (https://www.discogs.com/Creedence-Clearwater-Revival-Green-River/release/7317656)

De volgende die ik apart hield om even op te zoeken van Roots van Curtis Mayfield. Een album dat ik niet kende, maar de cover zei me dat ik er even aandacht aan moest besteden. Een soort buikgevoel, net als al de volgende albums waarover ik het zo dadelijk ga hebben. Ik zocht even op Discogs en het bleek om een Funk/Soul album te gaan. Kan ik altijd wel waarderen. En na wat opzoekwerk bleek het om deze Duitse persing te gaan, waarvan de hoes in VG en de vinyl in NM staat zijn! (https://www.discogs.com/Curtis-Mayfield-Roots/release/2141895) Ook best leuk voor één euro!

Ik begon enthousiast te worden en maakte een stapeltje naast me, waarop alles dat interessant leek terecht kwam. We bleven het buikgevoel volgen en er kwamen er nog vier bij. Eéntje daarvan was het album ZZRRRRÔÔÔ van Jan De Wilde. Een naam die ik uiteraard wel kende en die dus ook mee naar huis ging. De hoes was VG+ en de vinyl een prachtige NM! Uiteraard ging het om deze (als ik me niet vergis enige) vinyl uitgave. (https://www.discogs.com/Jandewilde-Zzrrrr%C3%B4%C3%B4%C3%B4/release/2597122 )

Gevolgd door een hoes die twee hoeken mist, of twee hoeken teveel heeft, aan u de keuze. The Low Spark Of High Heeled Boys. En progressief rock album van de Britse band Traffic die net als Black Sabbath in Birmingham ontstond eind jaren ’60. Dat kan toch niet slecht zijn! Deze ging dus ook mee (https://www.discogs.com/Traffic-The-Low-Spark-Of-High-Heeled-Boys/release/4665316)  naar huis. Met vinyl in NM staat en de hoes in VG+ laat je zoiets dan niet liggen hé!

En toen kwamen we aan bij de twee laatste albums, die me het meeste deden voelen alsof ik ze moest meenemen. En het werd me al snel duidelijk waarom.
Bobby Hutcherson met het album Head On had beneden in de rechter hoek een ‘Blue Note’ Label. Mijn enthousiasme kon niet meer op! Het bleek om deze Duitse persing (https://www.discogs.com/Bobby-Hutcherson-Head-On/release/11729023) te gaan uit 1971. Ook weer in NM/VG+ staat. Eindelijk nog eens echte schatten tegengekomen dacht ik dus toen ik dit label zag. Ik had nog nooit een echte Blue Note vastgehad. Uiteraard wel een Reissue, maar dat is toch atijd nog anders hé…

Wat zou die laatste nu zijn? Grant Green… Visions… Nooit van gehoord! Maar de moment dat ik hem omdraaide om hem op te zoeken op discogs en in de linker onderhoek opnieuw een Blue Note logo zag zakte mijn broek bijna af. Hoe groot was de kans dat dit zou gebeuren in deze (niet zo geweldige) tweedehandswinkel!? En deze zelfs in NM/NM staat! Soms lijkt het leven je echt wel enorm toe te lachen he…! Het bleek ook weer om een Duitse persing te gaan uit 1971. (https://www.discogs.com/Grant-Green-Visions/release/5086871 )

Ik denk dat dit de beste zes euro is die ik de laatste maanden heb uitgegeven. Ongetwijfeld. En ik heb al ettelijke uren kunnen genieten van de platen, wat uiteindelijk nog het meest belangrijke is hé!

Hopelijk ben je tot het einde van deze stoefpost geraakt, maar ik moest dit met jullie kunnen delen!
Een fantastisch weekend gewenst en tot maandag!

-Tom.

Music Monday #68

Weeral maandag!? Ja! Al chance dat het een vrije dag is voor de meeste onder ons. En deze maandag ga ik de Music Monday voor de verandering nog eens gebruiken als opwarmertje voor de blog van vrijdag. Maar daarover dus vrijdag meer. Nu gaan we vooral genieten van de muziek.

Beginnen doen we met Traffic, niet slecht als je het mij vraagt!

Als volgende hebben we Grant Green met het nummer Maybe Tomorrow!

En afsluiten met CCR is nooit een slecht idee denk ik zo stil in mijn hoofdje!

En bij deze zit maandag er weer bijna op. En vrijdag gaat zo daar zijn, dus nog even geduld en je gaat mijn muzikale keuzes van vandaag begrijpen!

Tom.

Papa’s iTunes.

Papa’s iTunes. Ik heb er een speciale band mee. Al van kleins af aan heb ik veel muziek geluisterd, kindermuziek, maar ook veel muziek die ik nu nog steeds enorm graag hoor. Mijn liefde voor muziek uit de jaren ’80 vindt zijn roots in mijn kinderjaren, waar ik Simple Minds en consoorten vaak hoorde passeren. Een herinnering van The Verve met hun nummer Bittersweet Symphony blijft me altijd bij waarop ik als klein manneke ‘nee nee nee, ja ja ja’ zong op de melodie van de viool.

Mijn liefde voor muziek heb ik dus niet van een vreemde. En daarom heb ik papa’s iTunes geplunderd. Ongeveer 50 GB aan muziek waar ik me (met veel plezier) doorheen ga worstelen, om zo te selecteren wat ik zelf ook in mijn playlist wil hebben. Want we komen op veel vlakken overeen, maar natuurlijk ook niet alles wat hij graag hoort komt bij mij ook in de ‘yup, die wil ik!’ lijst.

Waarom doe ik dit eigenlijk? Wel, met de reviews voor Gigview en Musika is mijn iTunes eigenlijk een gigantische metal bibliotheek geworden. En eigenlijk luister ik zoveel meer dan metal, maar dat zou je niet zeggen als je de muziek ziet die er tot nu toe in staat. En als ik dan doorheen de lijst van papa geraak tegen dat ik 67 jaar ben, kan ik de rest van mijn pensioen genieten van fantastische muziek.

Waarin verschillen we? Hij heeft nogal veel ‘extended mix’ versies van nummers waarvan hij ook de gewone versie heeft. En, hoewel er ook ooit pareltjes tussen zitten, ik ben er nooit fan van geweest. Een artiest maakt een nummer zoals hij dat goed vindt, en dan gaan ze het al bij de release laten veranderen? Neen danku. Deze mixen worden vaak ook eindeloos lang gerokken. Jammer maar helaas.

Dus… Een hele klus hoor ik je denken, maar stel je voor dat je een bijna oneindige muziekbibliotheek hebt waarvan je mag kiezen. Zalig toch! Jammer dat hij geen vinyl meer heeft, dat was natuurlijk nog beter geweest! 😉

-Tom.

Music Monday #67

Ik weet het, vrijdag was er geen blog, excuses daarvoor. Ik was hard in de tuin aan het werken, en het is toch de moeite geweest. En als goedmaker is er deze Music Monday. Drie nummers die me vandaag op gang hebben geholpen en ervoor zorgden dat ik niet zou stilvallen. Geniet ervan!

En we zullen maar beginnen met een man die over vrouwen zingt… Joe Cocker!

Om dan verder te gaan met een trosje werklozen die hun UB40 beklonken met een glas rode wijn.

Om dan af te sluiten met nog een topper van een nummer. En laten we hopen dat ze nooit uitsterven in muziekland… T-Rex!

Voila, dat maakt die blogloze vrijdag toch wel goed zeker? Een zalige werkweek gewenst en we zien elkaar deze vrijdag (nu voor echt!) terug!

-Tom.

Music Monday #66

Deze week gaan we eens wat beluisteren van ex-Genesis leden. Muziek die ze nadien uitbrachten die zeker gehoord mag worden, en neen, het zijn vermoedelijk geen onbekende nummers.

En het openingsnummer, die eer is aan Peter Gabriel. Mag ik deze dans van u?

Het volgende nummer is van Phil Collins, een man met een enorm aangename stem. En ook een man die, jammer genoeg, de laatste jaren veel van zijn fysiek verloren lijkt te hebben als je beelden ziet van zijn laatste tournee. Maar zijn 17-jarige zoon die hem als drummer op het podium vergezeld verzekerd ons van een mooie toekomst.

En we zullen nog eens eindigen met een lang nummer. Om de maandag wat extra draaglijk te maken. Steve Hackett is misschien wel de meest begaafde instrumentalist die Genesis rijk is geweest. Hij tovert zowaar de ene melodie na de andere tevoorschijn die je hart in weemoedigheid doen versmelten terwijl je trommelvlies de melodieën rustig kan verwerken.

En dat was het dan weer voor deze Music Monday, tot vrijdag en veel luistergenot!

-Tom.

Om trots op te zijn!

Ik dacht doorheen de komende week de aankondiging te posten. Maar ondertussen zijn het er drie, en ik ben er mega trots op. Bij deze stel ik ze jullie alle drie tegelijk voor.

Eerst en vooral meld ik met veel plezier dat ik een samenwerking aanga met ‘Dust & Bones’ recordlabel. Ik zal regelmatig een album dat ze hebben uitgebracht reviewen en zo blijven jullie meteen ook op de hoogte van wat ze op de markt brengen aan muzikaal lekkers.

Als tweede heb ik deze week twee goedkeuringen ontvangen voor een affiliate partner samenwerking. Wat is dat nu weer? Awel, ik zal het eens vertellen.
Wanneer ik nu over een product schrijf wanneer ik over gitaren spreek, of over wat dan ook, en ik plaats er een link bij, dan is dat een link die van mij persoonlijk komt. Een link die de partner laat weten dat je via mij op hun site belandt bent. En als je het product in kwestie koopt, krijg ik een kleine vergoeding als ‘bedankje’ voor het spelen van tussenpersoon. Maar niet gevreesd, de prijs veranderd niet voor jullie!

Wie zijn nu mijn partners? Bol.com, de online gigant die vanalles te bieden heeft is er al één van.

De tweede spitst zich toe op mijn hobby als gitarist. Thomann.de is een online gigant waar ik al jaren trouwe klant ben, en waar ik steeds zeer tevreden over geweest ben. En nu kan ik deze aangename winkelervaring met jullie delen!

Dus moest je in de toekomst in de blog een link naar één van beide winkels tegenkomen, en je was van plan het product in kwestie te bestellen, gebruik dan zeker mijn link, dan geef je de blog een duwtje in de rug en zo kan ik het ook voor iedereen interessant houden!

Dat was een korte blog voor deze week, en ik wil enkel nog meegeven dat dit geen commercieel uitgemolken blog gaat worden. Want rijk gaan we er nooit mee worden. We blijven dezelfde blog, dezelfde (leuke?) wekelijkse schrijfsels, dus er veranderd helemaal niets!

En maandag is er uiteraard muziek… En het wordt goed, al zeg ik het zelf!

-Tom.