Music Monday #65

Maandag, het begint stilaan toch een vaste waarde te worden in mijn maandag. Een moment waar ik zelf naar uit kijk. Hopelijk jullie ook!

Laten we beginnen met een nummer waar ik telkens weer enorm vrolijk van word, diep, diep vanbinnen.

Prach-tig. Net als deze van The Stone Roses.

En ik vind dat de Ramones niet mogen ontbreken deze week. Pet Sematary blijft één van mijn favoriete nummers!

Ik heb genoten, enorm genoten. Hopelijk jullie ook! Tot vrijdag!

-Tom.

Advertenties

Hersenkronkels van geluk

Het schrijven is wat minder de laatste tijd… Werken in de tuin, fietsen, genieten van het mooie weer en het bespelen van mijn 6-snarige schoonheden eist al heel wat tijd op. En dan hebben we nog geen aandacht gegeven aan de liefde van mijn leven, de familie en gewoon eens lui niets doen.

De kwaliteit is daardoor misschien ook niet steeds even hoog de laatste tijd, maar jullie reacties geven me toch steeds een leuke gevoel, bedankt daarvoor!

Ook deze week wist ik niet goed waarover ik het ging hebben. Het is donderdagavond als ik dit schrijf, vanuit de zetel, comfy in de pyjama voor de televisie genesteld. Ik geniet hier best van.

Momenteel heb ik niets wat echt moet, veel dingen die mogen, en niets dat niet mag. Ik kan eten wat ik wil, ik mag denken, zeggen en doen wat ik wil. Ik heb alles wat ik maar wensen kan, en met dit te schrijven besef ik dit meer en meer.

Ik ben gelukkig, dolgelukkig. En dat is een gevoel dat ik in stilte vier. Diep vanbinnen. En een gevoel van warmte dat ik graag met jullie deel. In mijn (bijna) job als verpleegkundige zie ik veel. Veel geluk, veel verdriet, veel onmacht en veel pijn. En ik ervaar meer en meer hoe belangrijk de kleine dingen zijn. Een lach, een handdruk, een goed nieuwsje, hoe klein dan ook. Er is altijd wel iemand die je heel blij kan maken door een extra minuutje, een luisterend oor of gewoon een vriendelijke lach in de rapte.

Ik raad jullie dan ook allemaal aan te genieten van die kleine dingen, en het leven niet altijd te serieus te nemen, niet te zagen en te klagen over kleine dingen, en als je jezelf erop zou betrappen, lach er dan eens mee. Want we hebben het vaak goed, en het feit dat je deze blog kan lezen is ook een teken dat je tijd hebt voor jezelf.

Sinds kort sluit ik ook elke dag af met het opschrijven van 3 dingen waarvoor ik dankbaar ben die in de afgelopen 24 uur zijn, en vandaag ben ik onder andere dankbaar voor het feit dat ik deze blog geschreven heb, in mijn pyjama, voor de televisie en met uitzicht op een tas warme melk voor het slapengaan.

Ik ga hier mijn monoloog beëindigen en jullie van jullie eigen geluk laten genieten. Het weekend gaat van start en ik hoop dat het voor iedereen de moeite waard is. Tot maandag!

-Tom.

Music Monday #64

Een prachtige maandag, dat vraagt om prachtige muziek, here we go!

Eerst aan de beurt is deze week Martha And The Vandellas.

En als tweede hebben we The Icicle Works!

En afsluiten doen we deze week met het bangelijke I Still Believe!

Dat zit er veel te snel weer op… Een fantastische week aan iedereen!

-Tom.

Bonfire Boost pedal review

-English below-

Het is al even geleden dat ik deze pedal ontvangen heb. Ik heb hem veel gebruikt, goed gebruikt en nu is het dus tijd voor een review. Ik heb het over de Bonfire Boost pedal. Ruvane Kurland, de maker van een fantastische plectrum, waarvan ik reeds een review schreef, stuurde me deze pedal op.

Nu, de Bonfire Boost. Eerst en vooral, wanneer je de doos opendoet zie je een tweede doos. Een houten doosje waarin het logo gebrand staat. En dat is uiteraard leuk op te zien. Het zijn die kleine dingen die nieuwe gitaarspullen extra leuk maken!

De pedal is een leuk uitziende oranje pedal met 3 simpele knoppen, een aan/uit knop en drie LED lampjes. Een simple en goed uitziend design dat wat kleur aan je pedalboard toevoegd.

En nu zijn we bij het belangrijkste deel. De klank. Want dat blijft, uiteraard de enige reden waarom je deze pedaal zou moeten kopen, dus laten we dat even bekijken!

Ik heb altijd een boost pedal op mijn pedalboard gehad, want ik vind het belangrijk dat, wanneer ik het wil, ik wat extra kan krijgen. En mijn vorige boost had de eigenschap van mijn klank donkerder te maken, wat ik leuk vond wanneer ik blues achtige dingen speelde, maar wanneer het wat steviger werd kwam de gitaar er op die momenten niet genoeg door naar mijn gevoel. En dat probleem is nu helemaal van de baan!

De Bonfire Boost heft een zeer neutrale EQ, het boost het volume van wat er is en meer ook niet. Maar als je meer hoge klanken wil draai je gewoon aan de middelste knop en dat is dat! Hij komt beter tot zijn recht, en dat is een extratje dat ik constant op ongeveer 20% à 25% steeds gebruik. End at is exact wat ik wil qua klank zonder dat de gitaar schel gaat klinken. En een klein beetje donkerder qua klank is ook nog steeds een optie als je die knop volledig naar links draait.

Dus… Het is gewoon een boost, toch? Ooh nee hoor! Helemaal niet. Aan de linkerkant heb je een knop die je overdrive klanken geeft, maar enkel wanneer je dat echt wil. Als je overdrive pedal het begeeft tijdens een optreden of een repetitive, of als je wat extra overdrive nodig hebt om je gitaar te doen schreeuwen. Het is geen metal klank die je hiermee zal krijgen, maar rock en blues zullen zeker wil lukken met deze pedaal. Een aangename drive die heel rustig komt opzetten met het draaien van de knop. Een mooie balans en heel bruikbaar. En je kan er misschien wel metal mee spleen als je hem samen met een andere overdrive pedaal gebruikt.

We kunnen dus besluiten dat ik enorm van deze pedaal hou. Hij ziet er goed uit, hij is goed gemaakt en hij klinkt fantastisch. Een clean boost met een overdrive ingebouwd en ze doen beiden perfect hun job. Hij is ook perfect bruikbaar voor de akoestische gitaar, of als simple EQ pedaal wanneer je enkel de sizzle (tone) knop gebruikt!

Dat was het weer… Er is maar 1 ding dat ik nog moet zeggen… Blaze, Sizzle, INFERNO!

-Tom.

-ENGLISH-

It’s been a while since I received this pedal. I’ve used it well and I’ve used it a lot so it’s time to review it. I’m talking about The Bonfire Boost pedal. It was sent to me by the lovely Ruvane Kurland whose awesome guitar pick I reviewed earlier on this blog.

Now, back to the Bonfire Boost. First things first. When you open the box, there’s another box. A good looking wooden box with the logo burned into the wood. Awesome! It’s the details that are part of the fun of getting new gear.

The pedal is a goofy looking orange box, 3 simple knobs, one on/off switch and three LED’s. A simple, good looking design which adds some colour to your pedalboard.

And now we’ve reached the most important part. The sound. Yes indeed, this is, in the end, the only reason why we should have a pedal. So let’s dive into it!

I’ve always had a boost pedal on my board, it is important to me to get the little extra when I need it. Why the new one? My previous boost darkened up my sound too much. I really liked that when I played bluesy stuff, but when it got a little heavier I found my sound not cutting through enough. And that problem has been solved.

The Bonfire Boost has a really flat EQ boost. It just boosts the volume of what’s there and does not add anything if you don’t want it to. But if you want more treble, one turn of the middle knob and there you go! Makes it cut through even more when needed. I use that feature at about 9 or 10 ‘o clock all the time. And I really like the way it makes my guitar come out much better, but not harsh at all. if you want the sound to be a little darker, just turn it all the way down.

So… It’s just a boost, right? Oh, hell no! It’s got more to it than boosting. The knob on the left has got your back in case your overdrive pedal leaves you hanging during a gig or a repetition. Or when you need some more gain to make your guitar scream! So yeah, it’s also an overdrive pedal. You won’t play heavy metal with it at all. But rock and blues will all work with this smooth overdrive that comes in evenly when you open up the drive on this orange beast. And when you stack it with another overdrive and turn it up, you will be able to get some heavy sounds out of it!

So, to conclude I can only say I love this pedal. It’s useful, it’s good looking, it’s well built and it sounds killer. A clean boost with a drive built in and both do the job just perfectly. Also, it’s really useful for an acoustic guitar as a boost, or as a sort of EQ pedal when you just use the sizzle (tone) knob.

That was it… there’s only one thing left to say now…. Blaze, sizzle, INFERNO!

-Tom.

Review Splendidula – Post Mortem

Splendidula, dat is de naam van een Vlaamse band waarmee jullie vandaag kennis maken. Ik kreeg een cd’tje in de brievenbus dat er interessant uitzag. Het is het soort cover dat blijft plakken en een licht mysterieus iets over zich heeft. Ik moest meer weten en nu ik meer weet, moeten jullie ook meer weten. Het album noemt Post Mortem, en elk nummer tussen ‘Post’ en ‘Mortem’ deed iets met mij… En daarover zal ik nu wat meer vertellen.

Het album opent met het mysterieus klinkende Post dat een perfecte inleiding is op Nami. Een nummer dat met zijn bijna zeven en een halve minuut geen seconde verveelt. We maken kennis met de klank van de band, de sfeer die ze oproepen en het eigenzinnige karakter van hun muziek.

Voor een iets dramatischer klinkend nummer kan je terecht bij Too Close To Me. Een nummer dat gedragen wordt door een ronkend basgeluid dat toch niet overheerst in de, soms, georganiseerde chaos. Wat echter bij niemand als storend ervaren gaat worden vanwege het redelijk logge, ‘trage’ karakter van het nummer.

En dan doen we een fast forward naar het voorlaatste nummer op het album. Stream Of Consciousness. Mijn favoriet en één van de meest interessante nummers op muzikaal vlak. Er gebeuren wat dingen die we nog niet eerder hoorden op het album en hoe de redelijk pittige drum de rustige gitaar tegenspreekt tijdens de intro geeft het nummer een apart karakter wat ik zelf nog niet goed kan omschrijven. Een nummer met de nodige tempowisselingen en de typische Splendidula klank. Ook de prachtige solo mogen we niet vergeten in de bloemetjes te zetten. Hij verkacht je trommelvlies niet tot bloedens toe en blijft redelijk op de achtergrond, maar is wel duidelijk aanwezig en door het rustige wah-gebruik wekken ze ook hier een zweverige sfeer.

Wat ik zeker moet vermelden is de vrouwelijke zang die mooi bovenop de zwaarder klinkende instrumenten danst. Het lijkt alsof ze elkaar hebben moeten vinden. Zeker wanneer er van de mannelijke kant ook wat zwaardere backing vocals bijkomen is het plaatje compleet. Ook het feit dat de details goed hoorbaar zijn, ook zonder gespecialiseerde high-end hoofdtelefoons of dergelijke, draagt enorm bij aan de kwaliteit van de muziek en de aangename luisterbeleving.

Een sterk album, dat hier al vele uren door de woonkamer, auto, tuin,… heeft weerklonken en dat in de toekomst zeker nog regelmatig gaat doen. Ik raad jullie ook aan om Splendidula eens live aan het werk te gaan zien. Die kans heb je morgen al in Bree, en ze zitten niet stil, dus je gaat nog vele kansen hebben. Volg ze zeker op Facebook om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
P.S.: Ik heb uit goede bron iets vernomen van een release op vinyl… YES!

-Tom.