Vrolijke Kerst!

Namens Vinyl & Coffee wil ik jullie allemaal een vrolijke kerst wensen, en een fantastisch eindejaar!

-Tom.

Advertenties

Music Monday #46

Jaja, het is bijna zo ver! Vanavond is het Kerstavond, morgen is het Kerst en dan zijn we uiteraard in de juiste stemming! oei oei hoor ik u al denken… Maar neen, niet de meest cheesy kerstmuziek waar je van gaat lopen. Ik presenteer u deze Music Monday kerstmuziek met ballen!

En als eerste wijlen Lemmy die samen met Dave Grohl en Billy F. Gibbons de handen in elkaar slaat voor het swingende Run Rudolph Run! En misschien ook meteen vand e gelegenheid gebruik maken om Lemmy een gelukkige verjaardag te wensen… This one’s for you Lemmy!

En hierop volgt iets wat vele kinderen niet hopen te horen de komende dagen! King Diamond geeft ook met Kerst volle gas, maar geen cadeautjes.

En om af te sluiten, Iron Maiden was precies ook niet vies van een cover? Another Rock And Roll Christmas. En dat is ook wat ik jullie allemaal wil wensen.

Aan iedereen fijne feestdagen gewenst! Geniet ervan en we zien elkaar ongetwijfeld snel terug!

-Tom.

2018, de top 10

Naar jaarlijkse gewoonte, en omdat het een ongeschreven regel is, betekent het einde van het jaar ook weer een top-10 lijstje. Het was een moeilijke, hartverscheurende keuze, wat ook bij de traditie hoort en ik heb er dan 10 gekozen die me meteen tebinnen schoten. De albums staan in onwillekeurige volgorde, want een nummer 1 kiezen is een onmogelijk iets… Dan had deze blog pas in 2045 verschenen… Dus, here we go!

Angelus Apatrida – Cabaret De La Guillotine

Zonder enige twijfel is dit het beste en meest melodieuze thrash metal album van dit jaar. Ik kan het album dagen luisteren zonder verveeld te worden en dat heb ik niet snel. De nummers zitten goed in elkaar, de riffs zijn onbeschrijfelijk sterk en de emotie die zo willen overbrengen komt aan daar waar je het moet voelen. Verder is dit het album waarop mijn favoriete nummer van het jaar staat (dat kon ik wel kiezen…). Het nummer kreeg de titel ‘Farewell’ mee en is een krachtig, emotioneel stuk over het verlies van een vriend die het ongewenste bezoek kreeg van kanker.  

Hier dan ook meteen het emotionele Farewell.

Greta Van Fleet – Anthem Of The Peaceful Army

Deze beloftevolle Amerikaanse band heeft eindelijk hun eerste full album uit! En het mag er verdorie zijn! Een band die gehaat en geliefd wordt omwille van zijn Led Zeppeling-achtige klank, maar hier toch ook weer wat Rush invloeden lijkt te hebben. Als je de blog al even volgt heb je ze ook ongetwijfeld al eens zien passeren in een Music Monday, en er volgt vermoedelijk ook nog een bespreking van de band in de toekomst.

één van de rustigere nummers, maar een prachtige song die door merg en been gaat!

Ghost – Prequelle

Ghost… Ja hoor, daar zijn ze weer! Prequelle ging iets meer de toegankelijke kant uit, maar zat voordevol sterke nummers. We krijgen zelfs voor het eerst een topper van een saxofoonsolo te horen waarbij de haren op je armen rechtop komen staan. Kortom een geweldig album dat hier al vele uren op de draaitafel heeft doorgebracht! (Een unboxing van deze plaat verscheen ook op deze blog!)

Instrumentaal, maar het nummer zit zo prachtig in elkaar. En wat een saxofoon solo! Puur kippenvel.

Haunt – Burst Into Flames

Doorspekt  met sappige riffs en een mega old school NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) vibe bracht Haunt ons in 2018 een ijzersterk album. Melodieus, furieus en snel gitaarwerk staan centraal, versterkt door een maniakale drum en een zang die zich settelt in de mix en daar zijn perfecte plaatsje gevonden heeft.

Phil Campbell And The Bastard Sons – The Age Of Absurdity

Phil Campbell, die zijn grootste bekendheid verworven heeft als gitarist van Motörhead heeft zijn bastaardzonen allemaal opgetrommeld en leverde een album af dat zowel op vinyl als live de moeite is. En dat die bastaardzonen er zijn is vermoedelijk een gevolg van het jarenlang touren met Lemmy, die man had dus een betere invloed op Phil dan mijn grootouders zouden denken!

Judas Priest – Firepower

The Priest is back… En hoe! Een bangelijk album zoals we van Judas Priest gewoon zijn. Vol energie, de alom gekende en geliefde stem van Rob Halfords en het geniale gitaarwerk van Richie Faulkner! En daarnaast heeft de plaat enkele zeer aanstekelijke nummers, waaronder de titeltrack Firepower het voortouw neemt.

Maar ook deze No Surrender mag er absoluut zijn!

Thundermother – Thundermother

Straffe dames die in een album de essentie van rock ‘n’ roll weten te brengen. Een album dat me al het hele jaar achtervolgt en op zeer regelmatige basis op passeert Krachtig, energiek met de simpliciteit van AC/DC. Kortom dus een bangelijke rock ‘n’ roll schijf!

Graveyard – Peace

De energie en passie waarmee deze vintage klinkende plaat je tegemoet komt kan je op eender welk moment van de dag bekoren. De nummers zitten goed in elkaar, de zang breekt zich moeiteloos doorheen je trommelvliezen en de basgitaar ronkt als een leeuw. Het orgel zit op een manier in de mix waardoor het niet superhard opvalt, en toch een leuke extra geeft aan de nummers.

Thorium – Thorium

Wow, Thorium… Wat kan ik zeggen… Ex-Ostrogoth leden die samen het beste van het beste van zichzelf geven om ons te laten genieten van geniale, vingervlugge solo’s en een beest van een zang. Als iemand mij een nummer kan voorschotelen dat 15 minuten in beslag neemt, en ik op geen enkele moment verveeld of afgeleid ben, dan verdien je enkel met dit nummer al een plaats in deze lijst.

Slash ft. Myles Kennedy & The Conspirators – Living The Dream

Één van mijn favoriete rockbands van het moment is in 2018 weer met een mooi album gekomen. Slash, de gitarist van Guns ‘N’ Roses die de handen in elkaar slaat met één van de beste zangers van het moment, Myles Kennedy. Het is telkens weer een enorm genot om te horen wat uit deze samenwerking voortvloeit. En samen met hun fantastische band krijgen we telkens weer strakke nummers, bangelijk gitaarwerk en een stem waar ik gerust voor op mijn knieën wil gaan om vervolgens een aanbiddende buiging te maken.

En daar ga ik het bij houden voor de top 10 van dit jaar… Het was zoals altijd een moeilijke keuze, maar we hebben ons er weer doorgeworsteld… Er rest mij enkel nog een paar eervolle vermeldingen van albums die het net niet gehaald hebben, maar misschien over een week er wel in zouden staan.

’77 – Bright Gloom

Fat Bastard – Junk Yard Fest

Larkin Poe – Venom & Faith

The Sore Losers – Gracias Señor

Spartan Warrior – Hell To Pay

En nu komen we definitief aan het einde van deze blog. Hopelijk hebben jullie weer wat nieuws leren kennen en stiekem hoop ik ook dat jullie enkele albums ook in jullie top 10 hebben staan. Laat zeker weten wat je van deze lijst vind, en wat er in de jouwe staat! Denk je dat ik iets gemist heb dit jaar wat ik zeker nog moet ontdekken? Stuur dan zonder enige vorm van twijfel een link! En volg ook het eindejaar van Vinyl & Coffee op Facebook!

-Tom.

Music Monday #45

En daar ging het weekend weer, in een rotvaart zoals gewoonlijk… Maar na weekends komt Music Monday, en die gaat deze week ook in een rotvaart. Want het is bijna kerst, en dan kunnen we nog één kaar de duistere kant van de muziek aan bod laten komen voordat we ons verdiepen in de betere kerstmuziek!

En als eerste is het de heer van het duister zelfs, Satan! Met hun bangelijke nummer Trail By Fire. Voor de liefhebbers van overgeproduceerde en opgepoetste nummers, deze is niet voor jullie!

En om in dezelfde sfeer te blijven is hier het duister klinkende, maar prachtige, Luminous Eyes. U gebracht door de heren van Haunt.

En de afsluiter is voor wat vrouwelijk gezelschap, want zij weten ook hun mannetje te staan!

En met deze pittige tantes gaan we er een einde aan maken voor vandaag. Vrijdag is er een nieuwe blog, en het kan er wel eens eentje zijn over het jaar 2018, benieuwd? Zorg dan zeker dat je er bij bent! vergeet ook niet om Vinyl & Coffee te volgen op Facebook!

-Tom.

Back And In Black (AC/DC tribute)

Goeiemorgen beste lezers, gisteren was het (eindelijk) nog eens tijd voor een optreden. En niet zomaar een optreden, maar een lokale, exclusieve clubshow van AC/DC. Maar dan met andere leden, die wel bereikbaar zijn, en in België wonen. Het gaat hier dus om de tribute band ‘Back And In Black’. Een Vlaamse tribute band van mijn meest geliefde rockgroep ooit. En ik vermoed dat er nu al velen zijn die op het puntje van hun stoel zitten en denken ‘oei…’.

Ik heb het inderdaad heel lang afgehouden, want een AC/DC tribute is moeilijk. Heel moeilijk. En het zit hem in de details waarmee je het als tribute band kan maken…. Of net helemaal niet. En ik moet zeggen, ik vertrok met een bang hartje naar Opitter, maar kwam terug met een lach. Waarom? Ik zal het  vertellen!

Als eerste, de passie droop er vanaf en de drive om er echt het beste van te maken zat er meer dan dik in. Ze gaven zich volledig om het qua feel en uitzicht dicht bij de oorspronkelijke beleving te krijgen. Uiteraard ontbrak er een podium om U tegen te zeggen en een meute AC/DC fans die een hele festivalweide volzetten, maar de band stond er wel.

De zang, daar moet ik het ook zeker even over hebben, want wow, wat was dat! Ik heb nog geen andere AC/DC tribute bands live gezien, enkel videomateriaal op youtube, en vaak was de zang de reden waarom ik er helemaal niets aan vond. Maar Back And In Black heeft een zanger om te koesteren. En man die Brian Johnson voor 90% (misschien zelfs meer) benadert en die er zelfs nog wat Bon Scott door kan jagen bij een nummer als ‘High Voltage’.

De drum was er ‘boenk op’ zoals ze dat hier zeggen, de klank,de swing, het klopte gewoon met wat je verwacht van AC/DC. En de leadgitaar kan ik ook niet onbesproken laten. Qua klank kwam het heel dicht bij de originele AC/DC klank, en de feel tijdens de solo’s zat de albums op de hielen. Zelf na het verliezen van zijn plectrum tijdens een solo was er amper iets te merken van het gebeuren en speelde hij onvermoeibaar door tot het plectrum terug tussen zijn vingers belandde. En uiteraard moet ik ook de ritmegitaar en bas eren,want zonder deze ronkende ruggengraat zou het geheel nog niet in de buurt gekomen zijn.

Was het perfect? Neen, dat nu ook weer niet. Perfectie bestaat niet, en hier en daar waren er de ‘schoonheidsfoutjes’ die elke band wel eens heeft, maar aangezien ze nog niet zo lang samen spelen wordt dat er ongetwijfeld nog uitgewerkt. Gisteren was ongeveer hun vijftiende optreden, en in deze line-up zijn ze nu ongeveer een half jaartje samen… Dan vind ik dit al een straffe prestatie! Wat was wel perfect? De setlist! Eentje om u tegen te zeggen, want elk nummer dat je zou willen horen kwam aan bod! (Hoewel ik hier persoonlijk ‘Touch Too Much’ nog zou bijvoegen, maar dat is puur omdat dit één van mijn favorieten is).

Wat ook mooi is om te zien zijn de leeftijdsverschillen in de band. Zo zie je maar dat AC/DC er is voor iedereen. De band vormt een geheel van jonge en euhm… net iets minder jonge muzikanten, en er lijkt een goede klik te zijn!

En hiermee gaat zowel jullie als mijn zondag van start, geniet van de mooi besneeuwde natuur zolang het duurt en morgen zijn we er weer met een nieuwe Music Monday!

-Tom.

Gitaarsnaren

Ik vermoed dat velen onder jullie weten dat een gitaar een snaarinstrument is, en dat snaren na een bepaalde tijd vervangen moeten worden. Dat vervangen van snaren is iets waar veel gitaristen zich enorm aan ergeren, het absoluut niet graag doen, en daarom vaak ook belachelijk lang uitstellen.

Ik vind het zelf wel een leuk iets om te doen. Misschien heeft het te maken met mijn zorgdragend karakter, maar ik vind het enorm genieten om tijd te nemen om mijn gitaren eens op mijn gemak te soigneren. Zeker op deze koude dagen, lekker warm binnen met de gitaar op de werktafel.

Wat vind ik er dan zo leuk aan? De details, zoals hier wel vaker terugkomt. Zorgen dat de fretdraad weer mooi blinkt en soepel speelt, het hout voeden, en de geuren van de olie die ik daarvoor gebruik, de gitaar nog eens tot in de kleinste hoekjes oppoetsen en zelfs het ontdekken van nieuwe ‘wear and tear’.

Waarom vervang je de snaren eigenlijk? Klank en bespeelbaarheid. Om te zorgen dat je vlot kan blijven spelen kan een vers setje snaren voor heel wat plezier zorgen. Ook het klankverschil is enorm tussen snaren die ‘op’ zijn en de vervangers daarvan! Ze klinken veel helderder, maar minder warm dan de oudjes die je net op pensioen hebt gestuurd. En om deze reden zijn er dus ook gitaristen die een afkeer hebben van nieuwe snaren en hopen dat ze zo snel mogelijk hun hoge tonen wat verliezen. En als ik eerlijk ben zit ik in beide groepen aangezien ik van de nieuwe snaren kan genieten, maar de klank van de oude snaren zit me ook absoluut niet tegen, tenzij ze gewoon echt slecht klinken…

Welke snaren gebruik ik? Ik ben een enorme fan van D’addario snaren. En voor elektrische gitaar wissel ik tussen de NYXL en de standard XL snaren. Ik blijf altijd bij de dikte .10-.46, behalve voor mijn Washburn strat-achtige gitaar, waar ik momenteel een setje .09-.42 op heb liggen. En dat is tijdelijk aangezien ik zo enkele setjes heb liggen die anders niet gebruikt zouden worden😉. Het is ook deze gitaar die je vandaag op de foto ziet, aangezien ik zojuist de snaren vervangen heb.

Tot zover mijn kleine bijdrage over gitaarsnaren, je kan er natuurlijk uren over praten met de verschillende diktes materialen,…. Maar dan zouden jullie ongetwijfeld in slaap vallen, of aan het einde komen en denken ‘ik speel eigenlijk helemaal geen gitaar’… En om jullie dat te besparen stop ik op dit punt 😉. Voor verdere vragen mag je natuurlijk altijd mailen naar vinylandcoffee@hotmail.com of stel je vraag in de reacties en deel ze met iedereen! Fijn weekend en tot maandag!

-Tom.

Volg Vinyl & Coffee ook op Facebook!

Music Monday #44

Maandag betekent ondertussen voor iedereen die deze blog volgt al een lading nieuwe muziek om de hele week van te genieten! En deze week stel ik jullie graag drie nummers voor die bij mij makkelijk een dag non stop op repeat mogen staan. Hopelijk bij jullie ook?

Als eerste in de rij, Iron Maiden! Prowler, een bangelijk nummer waarin Paul nog alles geeft met zijn lekker rauwe stem!

Opgevolgd door de grootste bluesmuzikant van deze eeuw, Joe Bonamassa met het rustige Driving Toward The Daylight.

En om af te sluiten één van mijn favoriete Queen nummers, Vooral de klank van de gitaar kan me hier enorm bekoren!

En daarmee zit het er al weer op voor vandaag! Hopelijk kunnen jullie er even hard van genieten en gaan we een prachtige week tegemoet, tot vrijdag!

-Tom.