Music Monday #117

Zo, toch nog een redelijk mooi weekend achter de rug. En uiteraard vandaag de nieuwe van AC/DC! Wat had je dan verwacht?? Ook van Ghost komt er deze winter nog een nieuw album uit. Dit houden we dus ook in de gaten!

We vliegen er gewoon meteen in met de meester van de rock. Enjoy!

Wie nog een nieuw nummer op de wereld losliet is Epica, Een band met zijn wortels in Nederland (en deels België) En het is een nummer dat er echt wel mag zijn.

En we sluiten af met een fantastisch nummer van een gigantisch goede muzikant. Gregory Porter mag het rustig afsluiten deze week.

Op naar vrijdag! Ook dat is weer zo daar, en dan kan je weer wat lezen hier, en genieten van een hopelijk mooi herfstweekend!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #110

Maandag, je blijft toch een specialleke. Achja, wat zouden we toch zonder doen. Het zou een pak minder muzikaal zijn, da’s zeker!

Deze week de eerste liedjes die ik leerde spelen op gitaar, een half leven geleden. Mooie tijd zonder zorgen en echt puur genot. Nostalgie.

Het eerste nummer was ‘Kvraagetaan van De Fixkes.

Als tweede leerde ik This Is The Life van Amy Mcdonald. Een nummer dat ik uren aan een stuk kon blijven spelen.

Nummer drie herinner ik me niet zo goed meer. Maar ik vermoed dat het iets van Greenday of AC/DC geweest is. AC/DC passeert hier al regelmatig, dus we zullen het voor vandaag op Greenday houden.

Op naar vrijdag! Meer tekst en uitleg, misschien over gitaar? Of nog eens iets helemaal uit de richting? Laat gerust weten wat je graag zou lezen en te weten zou komen.

-Tom.

Music Monday #58

Het is al weer maandag, zonnig en niet te warm. Weer zalig fietsweer! En wat hebben we in de aanbieding vandaag? Eerst en vooral dat wat ik vrijdag al had aangekondigd..!

Tyler Bryant & The Shakedown met hun nieuwe ‘On To The Next’

Kan je zeggen wat je wil… Bangelijk gewoon! Trouwens, iemand ‘The Dirt’ al gezien op Netflix?

En om af te sluiten nog even DE rockband van deze en vorige eeuw in de spotlights!


https://www.youtube.com/watch?v=-sUXMzkh-jI

En zo zit deze maandag er al weer op… Tot vrijdag!

-Tom.

Back And In Black (AC/DC tribute)

Goeiemorgen beste lezers, gisteren was het (eindelijk) nog eens tijd voor een optreden. En niet zomaar een optreden, maar een lokale, exclusieve clubshow van AC/DC. Maar dan met andere leden, die wel bereikbaar zijn, en in België wonen. Het gaat hier dus om de tribute band ‘Back And In Black’. Een Vlaamse tribute band van mijn meest geliefde rockgroep ooit. En ik vermoed dat er nu al velen zijn die op het puntje van hun stoel zitten en denken ‘oei…’.

Ik heb het inderdaad heel lang afgehouden, want een AC/DC tribute is moeilijk. Heel moeilijk. En het zit hem in de details waarmee je het als tribute band kan maken…. Of net helemaal niet. En ik moet zeggen, ik vertrok met een bang hartje naar Opitter, maar kwam terug met een lach. Waarom? Ik zal het  vertellen!

Als eerste, de passie droop er vanaf en de drive om er echt het beste van te maken zat er meer dan dik in. Ze gaven zich volledig om het qua feel en uitzicht dicht bij de oorspronkelijke beleving te krijgen. Uiteraard ontbrak er een podium om U tegen te zeggen en een meute AC/DC fans die een hele festivalweide volzetten, maar de band stond er wel.

De zang, daar moet ik het ook zeker even over hebben, want wow, wat was dat! Ik heb nog geen andere AC/DC tribute bands live gezien, enkel videomateriaal op youtube, en vaak was de zang de reden waarom ik er helemaal niets aan vond. Maar Back And In Black heeft een zanger om te koesteren. En man die Brian Johnson voor 90% (misschien zelfs meer) benadert en die er zelfs nog wat Bon Scott door kan jagen bij een nummer als ‘High Voltage’.

De drum was er ‘boenk op’ zoals ze dat hier zeggen, de klank,de swing, het klopte gewoon met wat je verwacht van AC/DC. En de leadgitaar kan ik ook niet onbesproken laten. Qua klank kwam het heel dicht bij de originele AC/DC klank, en de feel tijdens de solo’s zat de albums op de hielen. Zelf na het verliezen van zijn plectrum tijdens een solo was er amper iets te merken van het gebeuren en speelde hij onvermoeibaar door tot het plectrum terug tussen zijn vingers belandde. En uiteraard moet ik ook de ritmegitaar en bas eren,want zonder deze ronkende ruggengraat zou het geheel nog niet in de buurt gekomen zijn.

Was het perfect? Neen, dat nu ook weer niet. Perfectie bestaat niet, en hier en daar waren er de ‘schoonheidsfoutjes’ die elke band wel eens heeft, maar aangezien ze nog niet zo lang samen spelen wordt dat er ongetwijfeld nog uitgewerkt. Gisteren was ongeveer hun vijftiende optreden, en in deze line-up zijn ze nu ongeveer een half jaartje samen… Dan vind ik dit al een straffe prestatie! Wat was wel perfect? De setlist! Eentje om u tegen te zeggen, want elk nummer dat je zou willen horen kwam aan bod! (Hoewel ik hier persoonlijk ‘Touch Too Much’ nog zou bijvoegen, maar dat is puur omdat dit één van mijn favorieten is).

Wat ook mooi is om te zien zijn de leeftijdsverschillen in de band. Zo zie je maar dat AC/DC er is voor iedereen. De band vormt een geheel van jonge en euhm… net iets minder jonge muzikanten, en er lijkt een goede klik te zijn!

En hiermee gaat zowel jullie als mijn zondag van start, geniet van de mooi besneeuwde natuur zolang het duurt en morgen zijn we er weer met een nieuwe Music Monday!

-Tom.

Music Monday #43

Hey! Een nieuwe maandag, dus ook nieuwe muziek! Ik heb weer een week examens (voor de verandering) dus kan wel wat muzikale steun gebruiken. Hier is mijn duwtje in de rug om deze week door te komen!

Om de ochtendstipts te overleven op weg naar Hasselt mag het al eens een beetje meer zijn. En dat beetje meer krijg ik graag van mijn favoriete Skull Fist nummer!

Als ze me zouden vragen of er iets is dat ik liever zou doen deze week is er eigenlijk maar één antwoord dat ik kan, mag en zal geven… I wanna… ROCK!

Maar als ik dan dat examen voor me krijg, dan kan ik uiteraard nog maar 1 ding denken. I’m gonna walk all over you! Niet letterlijk natuurlijk, want met een schoenafdruk op die papieren bundel maak je niet meteen een goede indruk…

En met deze drie topschijven zal ik het heus wel overleven! En zoniet, weet dan dat ik enorm heb genoten van deze drie nummers! 😉 Tot vrijdag!

-Tom.

Muziek als ontmoetingsmedium, deel 1

38297806_10213568987679961_7082577439641042944_n

Muziek is misschien wel de meest eerlijke vorm van social media. Door muziek voel je je snel verbonden met anderen, er kan een bepaalde klik ontstaan en je kan uren in gesprek raken door muziek. Ook door vinyl heb ik al verschillende mensen leren kennen, op forums, op beurzen, in winkels,… Vandaag neem ik jullie mee op een korte reis door mijn geheugen en vertel ik jullie enkele verhalen over hoe ik mensen leerde kennen door een gezamenlijke interesse.

We zullen het maar chronologisch doen he! Toen ik lid werd van Kilroy Records forum voor muziekliefhebbers, vinyl en cd verzamelaars leerde ik Ivan kennen (Kilroy, voor de forumleden die dit lezen). Een man waarvan ik meteen doorhad dat hij veel wist, een grote collectie had en, misschien nog het belangrijkste, een hart op de juiste plaats. Ivan stond vanaf dag 1 klaar om al mijn vragen te beantwoorden, me te helpen zoeken naar een nieuwe platenspeler toen de mijne het begaf en gewoon voor een leuke babbel over die gemeenschappelijke verslaving… Muziek, en meer specifiek, vinyl. Dankzij Ivan heb ik op korte tijd veel kunnen leren en heb ik nu nog steeds een vriend die me, ook met deze blog, ten volle steunt. Ivan, bedankt!

Het volgende gaat over die beruchte dag, die de meesten onder jullie al wel eens hebben zien passeren. 16 mei 2016, de dag dat ik AC/DC aan het werk zag. Normaal ging ik rond de middag in Lommel de trein nemen om dan in Lier over te stappen richting Leuven. Maar, opgejaagd als ik was, heb ik de trein een uur vroeger genomen. Ik kon het wachten thuis niet meer uithouden, en dat bleek de beste keuze ooit. In Lier stond er een koppel ook op de trein te wachten, ze gingen ook naar Leuven. In de trein zaten ze aan de andere kant van het gangpad en ik hoorde ze dingen vertellen die mij de indruk gaven dat ze ook naar AC/DC gingen. Eenmaal in Leuven aangekomen kwam ik ze terug tegen aan de bushalte, die speciaal was gemaakt voor het vervoer naar de weide van Werchter. Hier besloot ik om ze even aan te spreken aangezien gelijkgestemde mensen dat normaal niet erg zouden vinden.
Inderdaad, ze gingen naar AC/DC! En wat bleek, ze kenden nog mensen die er heen gingen en die stonden al aan de ingang van de weide te wachten.
Naast het feit dat het twee heel vlotte, sociale en lieve mensen waren, konden we dus goede plaatsen regelen als we met hen meegingen! Waarom ook niet dan??
Mede dankzij deze twee fantastische mensen heb ik een dag beleefd om nooit te vergeten. En daar zal ik hen eeuwig dankbaar voor zijn!

Als derde en laatste voor deel 1 neem ik jullie mee naar Grimm Metal Fest in Gent. Ik was alleen daar met als doel te genieten van fantastische optredens en nadien bij Gigview een mooie review af te leveren. Blijkbaar was er nog iemand alleen daar en hij sprak me tussen twee optredens door aan. We hebben de overige optredens samen gevolgd en tussen de shows plezante babbels gehad. Aangezien hij geen lid is van het wereld dominerende Facebook houden we momenteel via mail contact. Hopelijk lopen we elkaar weer tegen het lijf op een volgend concert!

Zo, dit was het al weer, drie ontmoetingen die ik heb mogen meemaken dankzij muziek en het mooie verhaal dat er aan hangt! Voor deel 2 zie ik jullie graag volgende week vrijdag terug! Dan volgen er nog enkele iets kortere verhalen. Niettemin zijn die kortere verhalen situaties die ik nooit ga vergeten!

Hebben jullie vriendschappen gesloten door muziek? Of misschien wel de liefde van je leven leren kennen in een platenzaak? Schrijf je eigen ervaringen gerust neer in de reacties! Ik ben benieuwd!

-Tom

Music Monday #15

Hier zijn we weer! Deze week focus ik op bands die niet AC/DC zijn, maar wel hetzelfde klinken, ongeveer toch. Want zeg nu zelf, niemand zal ooit gitaargod Angus van de troon stoten!

Als eerste, de A van Airbourne, een australische band met bakken energie, in de studio als op het podium. Let’s go!

De volgende is het bangelijke ’77. Een band die in 2011 klonk alsof Bon Scott zijn stem had doorgegeven aan deze heren!

En een nummer dat ik al luister sinds ik 12 ben en heel regelmatig terugkomt… I Wanna Be In AC/DC. Ik zou het zelf nog geschreven kunnen hebben 😉

Jullie weten ondertussen ongetwijfeld dat ik enorm fan ben van AC/DC… En ik kan dan ook niet ontkennen dat ik een zwak heb voor bands die hun inspiratie door AC/DC niet onder stoelen, tafels, woonboten of ziekenhuisbedden steken.

Fijn dat je er weer was! You ROCK!

-Tom.

Concertherinneringen

front concerther

Concertherinneringen. Ooit blijft het bij herinneringen ergens diep in het geheugen en soms zijn het fysieke dingen, foto’s of filmpjes. Deze week laat ik jullie enkele van mijn mooiste concertherinneringen zien, inclusief de nodige uitleg!

T-shirt

Bijna twee uur rijden om een concert te kijken voor Gigview. Één van de bands die er speelde was Speed Queen. Hamonts geweld, dat een nog langere weg moest afleggen om het optreden te doen. Na afloop van het optreden ben ik in gesprek geraakt met Speed Queen en toen ze hoorden dat ik twee uur had gereden om hen te zien, en ’s nachts nog twee uur terug moest, kreeg ik uit waardering een T-shirt. Als dat geen warm gebaar is van een band naar zijn fans, dan weet ik het niet! Diezelfde avond wist ik setlists van Carnation En Killer te bemachtigen. Nog meer Belgische schoonheid op vlak van de stevigere muziek.

tshirt

Ticket

Er is 1 ticket, van 1 band dat ik ingekaderd op mijn kamer heb staan. AC/DC. Misschien wel de mooiste dag van mijn 21-jaar lange leven. Toen ik Angus eindelijk over het podium op de weide van Werchter zag huppelen voelde mijn leven allemaal compleet. Een dag waarop ik fantastische mensen heb leren kennen, waardoor ik een geweldige plaats had dicht bij het podium, dicht bij mijn muzikale helden. Wat een dag… Wat een dag…! En dat ticket zal ik dus nooit van mijn leven weg doen! Naast een ticket kom je na een AC/DC concert natuurlijk ook thuis met de alom bekende hoorntjes! En enkele weken na het concert was ik gelukkig genoeg om iemand tegen te komen die een opname had kunnen bemachtigen van het hele concert!

ticket

Plectrum

In het sportpaleis zelf was het me niet gelukt, om het plectrum van Metallica te bemachtigen. Maar volharding loont dikwijls. De dagen nadien heb ik vrij intensief gezocht en rondgevraagd tot ik iemand gevonden had waarvan ik het voor een normale prijs kon overnemen. Op 2dehands.be werden er prijzen van 55 euro en hoger geboden voor één plectrum! Dat heb ik gelukkig niet moeten doen, en toch heb ik een leuk aandenken aan de passage van Metallica in het sportpaleis.

pick

Patch

Afgelopen zomer ging ik naar Bospop, een leuk festival op Nederlandse bodem waar enkele fantastische namen speelden. Waaronder het waanzinnig luide Airbourne. Uitgerekend die band deed een signeersessie, en ik had een patch op mijn battle jacket van airbourne, dus kon ik moeilijk anders dan deze te laten signeren, toch? 😉 En zo loop ik sindsdien rond met een gesigneerde patch van Airbourne op mijn rug!

patch

Drumstok

En als laatste, een moment waarop de tranen in mijn ogen stonden. Het eerste optreden dat ik samen met mijn vriendin gedaan heb. Tyler Bryant & The Shakedown speelde als eerste op Genk on stage. Fenomenaal optreden zoals we gewend zijn van deze jongen heren uit Nashville Tennessee! Op de eerste rij stonden we, meebrullend, headbangend, genietend van de muziek. Toen Caleb, de drummer van TBSD, naar voor kwam, oogcontact maakte en ik bijna automatisch mijn handen uitstak om zijn drumstok te vangen wist ik niet goed wat me overkwam. Alsof ik in een soort waas zat herinner ik het me. Een moment dat ik nooit meer zou vergeten. Nog steeds staat het kippenvel me op de armen als ik er aan terugdenk of deze, mooi ingekaderde, herinnering bekijk.

drumstok

Hebben jullie leuke concertherinneringen? Dingen die je misschien dagelijks meedraagt? Ongetwijfeld ken je het gevoel waarbij er een lach op je gezicht verschijnt als je terugkijkt naar deze mooie momenten.

Music Monday #1

Nieuw voor 2018, Music Monday!
Elke maandag kunnen jullie hier enkele nummers verwachten waarvan ik blij of enthousiast word, nummers die me ontroeren of die een indruk op me hebben nagelaten!

Deze eerste Music Monday zal bestaan uit AC/DC, meer specifiek het eerst nummer dat ik ooit van hen gehoord heb: Shook Me All Night Long!

Gevolgd door Skull Fist. Een nummer van Skull Fist kiezen was moeilijk, want geef toe, ze zijn allemaal geweldig! Ik koos voor Hour To Live!

En de laatste van vandaag… Tyler Bryant And The Shakedown! Want je kan nooit fout zijn met een portie ‘Lipstick Wonder Woman’ op een maandag!

Dat was het voor de eerste Music Monday! Veel plezier met het beluisteren van mijn selectie!

-Tom.

R.I.P. Malcolm Young

Malcolmyoung

Soms kunnen we ‘breaking news’ beter plaatsen onder ‘heartbreaking news’. Vandaag, 18 november 2017 is er nieuws dat we beter onder de tweede categorie kunnen plaatsen.

Malcolm Young, de oudere broer van Angus Young, is niet meer. Nadat hij eerder noodgedwongen AC/DC moest verlaten wegens een steeds erger wordende dementie is Malcolm vandaag van ons heen gegaan.
Ik kreeg het nieuws te zien op Facebook, waar een post op de pagina van AC/DC het overlijden bekend maakte. Ongeloof, dat was het eerste dat in me op kwam. ‘Dat kan niet! Zo snel kan het toch niet gaan? Hij is nog maar 64!’ Maar toen ik meteen een hele hoop berichtjes kreeg van vrienden en familie begon het besef door te dringen. Het was wel waar, Malcolm, de geniale ritmegitarist, is niet meer.

Zoals elke fan was het eerste wat ik deed natuurlijk, met volume op het maximum, alles wat ik van AC/DC in mijn bezit had afspelen. Onmogelijk om de tranen altijd tegen te houden luisterend naar wat deze fantastische band gedurende een noemenswaardige carrière op ons heeft afgevuurd. De dynamiek tussen Angus en Malcolm die op elk nummer weerklinkt, de magistrale riffs die pletwals Malcolm zovele jaren uit zijn vingers bleef schieten,… Man man, het valt me zwaar.

De enige macht die ik momenteel bezit is het schrijven, vastleggen van de indruk die dit nalaat, bevestigen van de genialiteit van deze gitarist. Een man die velen inspireerde, die ontelbare mensen een reden gaf om de draad weer op te nemen in moeilijke tijden. Een man die mensen met zijn muziek fantastische tijden liet beleven. Van meezingen in de auto, op café of op een overvolle festivalweide waar elke hit woord voor woord wordt meegebruld. Een stempel heeft hij zeker weten gedrukt. Op rock ‘n’ roll en alles wat hierop volgde.

Op zijn Highway To Hell
zijn Long Way To The Top
Riff-Raffend een weg door het leven zoeken
non-stop Hard As A Rock
nu luiden jouw Hells Bells
je bent gejailbreaked van het leven
gevangen in je eigen hoofd.
Nu zullen we zelf onze blues moeten wegrocken
We Salute You Malcolm…

-Tom.