Review Splendidula – Post Mortem

Splendidula, dat is de naam van een Vlaamse band waarmee jullie vandaag kennis maken. Ik kreeg een cd’tje in de brievenbus dat er interessant uitzag. Het is het soort cover dat blijft plakken en een licht mysterieus iets over zich heeft. Ik moest meer weten en nu ik meer weet, moeten jullie ook meer weten. Het album noemt Post Mortem, en elk nummer tussen ‘Post’ en ‘Mortem’ deed iets met mij… En daarover zal ik nu wat meer vertellen.

Het album opent met het mysterieus klinkende Post dat een perfecte inleiding is op Nami. Een nummer dat met zijn bijna zeven en een halve minuut geen seconde verveelt. We maken kennis met de klank van de band, de sfeer die ze oproepen en het eigenzinnige karakter van hun muziek.

Voor een iets dramatischer klinkend nummer kan je terecht bij Too Close To Me. Een nummer dat gedragen wordt door een ronkend basgeluid dat toch niet overheerst in de, soms, georganiseerde chaos. Wat echter bij niemand als storend ervaren gaat worden vanwege het redelijk logge, ‘trage’ karakter van het nummer.

En dan doen we een fast forward naar het voorlaatste nummer op het album. Stream Of Consciousness. Mijn favoriet en één van de meest interessante nummers op muzikaal vlak. Er gebeuren wat dingen die we nog niet eerder hoorden op het album en hoe de redelijk pittige drum de rustige gitaar tegenspreekt tijdens de intro geeft het nummer een apart karakter wat ik zelf nog niet goed kan omschrijven. Een nummer met de nodige tempowisselingen en de typische Splendidula klank. Ook de prachtige solo mogen we niet vergeten in de bloemetjes te zetten. Hij verkacht je trommelvlies niet tot bloedens toe en blijft redelijk op de achtergrond, maar is wel duidelijk aanwezig en door het rustige wah-gebruik wekken ze ook hier een zweverige sfeer.

Wat ik zeker moet vermelden is de vrouwelijke zang die mooi bovenop de zwaarder klinkende instrumenten danst. Het lijkt alsof ze elkaar hebben moeten vinden. Zeker wanneer er van de mannelijke kant ook wat zwaardere backing vocals bijkomen is het plaatje compleet. Ook het feit dat de details goed hoorbaar zijn, ook zonder gespecialiseerde high-end hoofdtelefoons of dergelijke, draagt enorm bij aan de kwaliteit van de muziek en de aangename luisterbeleving.

Een sterk album, dat hier al vele uren door de woonkamer, auto, tuin,… heeft weerklonken en dat in de toekomst zeker nog regelmatig gaat doen. Ik raad jullie ook aan om Splendidula eens live aan het werk te gaan zien. Die kans heb je morgen al in Bree, en ze zitten niet stil, dus je gaat nog vele kansen hebben. Volg ze zeker op Facebook om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
P.S.: Ik heb uit goede bron iets vernomen van een release op vinyl… YES!

-Tom.

Advertenties

Vinyl Pareltjes #2 Pink Floyd – The Wall

Tijd voor nog eens een vinyl parel uit eigen collectie. 1 album  waarvan ik twee versies heb. Een album waarvan ook een film is. Een legendarische band en ik vind het album zo goed dat ik er zelfs een muurschildering van heb gemaakt in mijn muziekkelder! Jawel, deze week gaat het over The Wall van Pink Floyd.

De eerste versie is een Braziliaanse persing van CBS op roze vinyl. Een LP die ik kocht toen ik ongeveer 18 jaar was op 2dehands.be. Het was best spannend, de plaat stond 5 minuten online toen ik reageerde dat ik akkoord ging met de redelijk lage vraagprijs. Kort daarna stroomde de biedingen binnen en ik had nog geen antwoord. Ondertussen zaten de biedingen op meer dan drie maal de vraagprijs. Wow, shit, die ben ik kwijt. Dat dacht ik toch! En toen bleek de verkoper een heel eerlijke man te zijn die het principe van ‘first come, first served’ toepaste. Lucky me! Een week later kon ik hem gaan ophalen in mijn (toen nog) kiala ophaalpunt.
Ik sprong een gat in de lucht. Een fantastisch album, een zeldzamere uitgave in perfecte staat en dat alles voor een kleine prijs! Elke vinyl liefhebber zal nu wel een portie geluk door zijn aderen voelen stromen en terugdenken aan een moment waarop ze dit zelf voelden.

En dan verder naar het tweede album. Ook daar moet ik zeggen dat ik geluk heb gehad. Geen belachelijk koopje, maar een heel eerlijke prijs, in perfecte staat en de sticker zat op de hoes! Wat voor mij de reden was dat het jaren heeft geduurd voordat ik een originele uitgave kocht. Want deze sticker maakt de hoes toch wel hé! En toen ook deze aankwam, ik moet 20 jaar geweest zijn toen ongeveer, sprong ik een gat in de lucht. Opnieuw een eerlijke verkoper die een perfecte plaat verkocht, geen krasje op plaat noch hoes. De platen zaten zelfs in dubbele binnenhoezen. 1 papieren met plastiek voor het antistatisch houden van de platen, en deze zat in de originele harde kartonnen binnenhoezen om de platen te beschermen van krassen. Zalig!

Nu, wat weetjes over het album.

Wist je dat dit album ook verfilmd is? Zeker ook de moeite om wat beeld bij de prachtige muziek te krijgen!

Wist je dat de ‘hoofdrolspeler’ van het album (Pink) een samensmelting is van Roger Waters en Sydd Barrett, die beiden hun vader verloren gedurende de tweede wereldoorlog?

Wist je dat dit album één van mijn favoriete albums is en het album waarmee ik  Pink Floyd leerde kennen en waarderen?

Wist je dat The Wall het tweede beste verkochte album van Pink Floyd is? Op één staat nog steeds het onklopbare The Dark Side Of The Moon.

Wist je dat, ondanks het enorme succes van The Dark Side Of The Moon, Pink Floyd maar één keer op nummer 1 heeft gestaan in de Billboard Hot 100? En dat met het nummer ‘Another Brick In The Wall Pt. II.

En om af te sluiten… Zo ziet mijn ‘The Wall’ muur er uit.

Ja, hier heb ik toch een tijdje op zitten zweten!

Fijn dat jullie er weer waren, tot volgende week!

-Tom.

2018, de top 10

Naar jaarlijkse gewoonte, en omdat het een ongeschreven regel is, betekent het einde van het jaar ook weer een top-10 lijstje. Het was een moeilijke, hartverscheurende keuze, wat ook bij de traditie hoort en ik heb er dan 10 gekozen die me meteen tebinnen schoten. De albums staan in onwillekeurige volgorde, want een nummer 1 kiezen is een onmogelijk iets… Dan had deze blog pas in 2045 verschenen… Dus, here we go!

Angelus Apatrida – Cabaret De La Guillotine

Zonder enige twijfel is dit het beste en meest melodieuze thrash metal album van dit jaar. Ik kan het album dagen luisteren zonder verveeld te worden en dat heb ik niet snel. De nummers zitten goed in elkaar, de riffs zijn onbeschrijfelijk sterk en de emotie die zo willen overbrengen komt aan daar waar je het moet voelen. Verder is dit het album waarop mijn favoriete nummer van het jaar staat (dat kon ik wel kiezen…). Het nummer kreeg de titel ‘Farewell’ mee en is een krachtig, emotioneel stuk over het verlies van een vriend die het ongewenste bezoek kreeg van kanker.  

Hier dan ook meteen het emotionele Farewell.

Greta Van Fleet – Anthem Of The Peaceful Army

Deze beloftevolle Amerikaanse band heeft eindelijk hun eerste full album uit! En het mag er verdorie zijn! Een band die gehaat en geliefd wordt omwille van zijn Led Zeppeling-achtige klank, maar hier toch ook weer wat Rush invloeden lijkt te hebben. Als je de blog al even volgt heb je ze ook ongetwijfeld al eens zien passeren in een Music Monday, en er volgt vermoedelijk ook nog een bespreking van de band in de toekomst.

één van de rustigere nummers, maar een prachtige song die door merg en been gaat!

Ghost – Prequelle

Ghost… Ja hoor, daar zijn ze weer! Prequelle ging iets meer de toegankelijke kant uit, maar zat voordevol sterke nummers. We krijgen zelfs voor het eerst een topper van een saxofoonsolo te horen waarbij de haren op je armen rechtop komen staan. Kortom een geweldig album dat hier al vele uren op de draaitafel heeft doorgebracht! (Een unboxing van deze plaat verscheen ook op deze blog!)

Instrumentaal, maar het nummer zit zo prachtig in elkaar. En wat een saxofoon solo! Puur kippenvel.

Haunt – Burst Into Flames

Doorspekt  met sappige riffs en een mega old school NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) vibe bracht Haunt ons in 2018 een ijzersterk album. Melodieus, furieus en snel gitaarwerk staan centraal, versterkt door een maniakale drum en een zang die zich settelt in de mix en daar zijn perfecte plaatsje gevonden heeft.

Phil Campbell And The Bastard Sons – The Age Of Absurdity

Phil Campbell, die zijn grootste bekendheid verworven heeft als gitarist van Motörhead heeft zijn bastaardzonen allemaal opgetrommeld en leverde een album af dat zowel op vinyl als live de moeite is. En dat die bastaardzonen er zijn is vermoedelijk een gevolg van het jarenlang touren met Lemmy, die man had dus een betere invloed op Phil dan mijn grootouders zouden denken!

Judas Priest – Firepower

The Priest is back… En hoe! Een bangelijk album zoals we van Judas Priest gewoon zijn. Vol energie, de alom gekende en geliefde stem van Rob Halfords en het geniale gitaarwerk van Richie Faulkner! En daarnaast heeft de plaat enkele zeer aanstekelijke nummers, waaronder de titeltrack Firepower het voortouw neemt.

Maar ook deze No Surrender mag er absoluut zijn!

Thundermother – Thundermother

Straffe dames die in een album de essentie van rock ‘n’ roll weten te brengen. Een album dat me al het hele jaar achtervolgt en op zeer regelmatige basis op passeert Krachtig, energiek met de simpliciteit van AC/DC. Kortom dus een bangelijke rock ‘n’ roll schijf!

Graveyard – Peace

De energie en passie waarmee deze vintage klinkende plaat je tegemoet komt kan je op eender welk moment van de dag bekoren. De nummers zitten goed in elkaar, de zang breekt zich moeiteloos doorheen je trommelvliezen en de basgitaar ronkt als een leeuw. Het orgel zit op een manier in de mix waardoor het niet superhard opvalt, en toch een leuke extra geeft aan de nummers.

Thorium – Thorium

Wow, Thorium… Wat kan ik zeggen… Ex-Ostrogoth leden die samen het beste van het beste van zichzelf geven om ons te laten genieten van geniale, vingervlugge solo’s en een beest van een zang. Als iemand mij een nummer kan voorschotelen dat 15 minuten in beslag neemt, en ik op geen enkele moment verveeld of afgeleid ben, dan verdien je enkel met dit nummer al een plaats in deze lijst.

Slash ft. Myles Kennedy & The Conspirators – Living The Dream

Één van mijn favoriete rockbands van het moment is in 2018 weer met een mooi album gekomen. Slash, de gitarist van Guns ‘N’ Roses die de handen in elkaar slaat met één van de beste zangers van het moment, Myles Kennedy. Het is telkens weer een enorm genot om te horen wat uit deze samenwerking voortvloeit. En samen met hun fantastische band krijgen we telkens weer strakke nummers, bangelijk gitaarwerk en een stem waar ik gerust voor op mijn knieën wil gaan om vervolgens een aanbiddende buiging te maken.

En daar ga ik het bij houden voor de top 10 van dit jaar… Het was zoals altijd een moeilijke keuze, maar we hebben ons er weer doorgeworsteld… Er rest mij enkel nog een paar eervolle vermeldingen van albums die het net niet gehaald hebben, maar misschien over een week er wel in zouden staan.

’77 – Bright Gloom

Fat Bastard – Junk Yard Fest

Larkin Poe – Venom & Faith

The Sore Losers – Gracias Señor

Spartan Warrior – Hell To Pay

En nu komen we definitief aan het einde van deze blog. Hopelijk hebben jullie weer wat nieuws leren kennen en stiekem hoop ik ook dat jullie enkele albums ook in jullie top 10 hebben staan. Laat zeker weten wat je van deze lijst vind, en wat er in de jouwe staat! Denk je dat ik iets gemist heb dit jaar wat ik zeker nog moet ontdekken? Stuur dan zonder enige vorm van twijfel een link! En volg ook het eindejaar van Vinyl & Coffee op Facebook!

-Tom.

review Fat Bastard – Junk Yard Fest

Wie mij kent weet dat ik fan ben van Motörhead, en sinds Lemmy planeet aarde achter zich liet om daarboven eens tegen god te gaan zeggen dat hij niet bestaat zijn er bands als Fat Bastard die de vet klinkende rock & roll in leven houden.

En met hun nieuwe album openen ze stevig. Dead Mean Charlene knalt er meteen tegenaan. Ookal verwacht je na de vocale intro niet dat het einde van het nummer nog met een stevige zang gaat zijn, toch houden de (metalen?) stembanden het vol. Een ruige, bijna gortig te noemen stem brult je doorheen een muur van geluid. Het nummer heeft stevige riffs, een rechttoe rechtaan solo en een krachtige drum. Wat wil je meer?

Dead Man Walking begint veelbelovend, een drum intro die toch zakelijk blijft en niet de show probeert te stelen, waar nadien een gitaar een stevige riff over speelt. Een nummer dat redelijk rustig aanvoelt ondanks het agressief klinkende geheel. Vermoedelijk omdat het tempo hier redelijk laag ligt.

Where Me Is Us is ongetwijfeld mijn op één na favoriete nummer. Het gitaarspel is hier net van een ander niveau met leuke afwisselingen. En de stem, die blijft uiteraard een enorme Lemmy Kilmister vibe met zich meedragen.

Om dan aan te belanden bij mijn absolute favoriet, die reeds ook op een Music Monday verschenen is. Blood, Sweat And Beer heeft naast een geweldige riff ook nog eens een portie ‘swing’ als ik dat zo mag noemen. Geweldig nummer waar ik ongelimiteerd naar zou kunnen luisteren.

Fat Bastard is een Belgische band die nog weet hoe het is om harde, luide en sexy rock & roll te maken. Een beest van een stem, een gitaar die je haren rechtop doet staan en een drummer die niet van plan is lang met zijn drumvellen toe te komen. Zo klinkt het nieuwe album, zeven nummers lang en een schijfje puur luistergenot. Het album zal op cd en gelimiteerd tot 28 stuks op cassette verkrijgbaar zijn.

-Tom.

Op bezoek in de kerk

de kerk

Gisteren was het zo ver, 15 februari 2018. Het nieuwe album van Fleddy Melculy, De Kerk Van Melculy zag het licht op hun album release. En met zo een titel is er geen betere locatie denkbaar dan een kerk, toch?

Afgelopen dinsdag kreeg ik een mail dat ik gewonnen had, een duoticket om de releaseshow bij te wonen. Een evenement waar je geen tickets voor kon kopen maar dus enkel via het winnen van een ticket je toegang kon verkrijgen. Lucky me! Hoewel… De griep had zijn weg naar mij gevonden en ik wist dus niet of ik in staat ging zijn om van Lommel naar Lokeren te rijden en nog een concert te volgen. Wat volgde waren twee dagen vol rust, fruit en liters water en thee (en honing, maar dat is eigenlijk een soort bonus die je gratis krijgt als je ziek bent!)

De dag van het optreden was ik toch nog niet zoals ik zou willen zijn… Zo veel mogelijk gerust en de fruit en water gewoonte verdergezet. Tegen de avond voelde ik me nog steeds niet geweldig, maar ik besloot dat het me niet zo veel meer kon schelen, een metal optreden in een kerk. Dat kan ik toch niet missen? Zeker niet als het over Fleddy Melculy gaat.

Uiteraard moest ik nog een vriend gaan uithalen want een duoticket alleen opdoen zou egoïstisch zijn he! Onderweg naar daar, nog steeds twijfel of ik het wel ga volhouden in die kerk tussen al dat volk… Maar vol enthousiasme want kom op, hoeveel concerten heb jij al in een kerk bezocht?!?!

Het bleek ook kei goed mee te vallen. Het was lekker druk, maar ondanks de, als paddenstoelen uit de grond schietende moshpits, kreeg je geen beklemmend gevoel.  En fuck dat gevoel in elk geval, het was puur genieten! Ik voel de adrenaline terug door mijn lijf gieren als ik er aan terug denk, wat een energie die mannen hebben en uitstralen, en met zoveel plezier op het podium staan. Je zag de heren zo hard genieten dat je er zelf gewoon een dikke glimlach van op je gezicht kreeg!

Ja ik word van de meeste concerten wel enthousiast, maar zo Nederlandstalige metal is toch iets speciaals. Eerst stond ik er nogal sceptisch tegenover, zo een tweetal jaren geleden was dat. Nu snap ik niet dat ik toen zo ‘moeilijk’ deed. Ze weten gewoon vlot te overtuigen! Maatschappij kritisch met en dikke vette knipoog en vol herkenbare dingen waarover ze zingen.

Dus kort samengevat, een energieke avond vol bangelijke nummers waarvan de tekst met een dikke streep humor werd onderstreept, in een kerk, om een album te releasen. Een avond die me nog lang zal bijblijven en uiteraard kwam ik thuis met het nodige ‘souvenir’!

Op de foto is hij te zien, die nieuwe LP. Ook een prachtige drieluik hoes met een link naar elk nummer op het album. Voorzien van een downloadcode, dus overal waar ik ga zal de Fleddy mij vergezellen! En de binnenkant van de hoes ziet er als volgt uit, gesigneerd uiteraard!

van melculy

Zo, mijn eerste concert van het jaar en het werd stilaan tijd! Wat het volgende is ga ik nog even niet aan jullie neus hangen, maar het is er eentje waar ik ook al een hele tijd naar uit aan het kijken ben! Daar horen jullie dan ongetwijfeld meer over! Fijn weekend en tot maandag!

-Tom.