Music Monday #93

Blue Monday, dat zou het vandaag zijn… Onzin! Music Monday, dat is het en zal het altijd zijn! En deze week zullen we dan toch maar ‘blue’ blijven he, om een keer met de hoop mee te doen!

De opener vandaag kan dus eigenlijk niet anders dan een prachtig nummer van New Order zijn! … Blue Monday!

En een blauwe lijst zonder The Who, is dat zelfs een blauwe lijst? Ik denk van niet!

En afsluiten doen we met iets meer tempo. Blue Collar Jane van The Stripes!

Voila, eind goed, allemaal goed als je het mij vraagt! Vrijdag terug tekst en beeld, dat is het plan toch. Hopelijk tot dan!

-Tom.

Non Alcoholic

Ja, tijdens die feestdagen wordt er nogal wat verzet aan alcohol. Klinken hier en klinken daar, en niemand denkt na bij zijn consumptie van alcohol, terwijl we allemaal zo tegen drugs zijn… Waar staat alcohol in de rangorde van gevaarlijke drugs?

Bij mij bovenaan. Ik ben dan zelf ook iemand die geen alcohol drinkt en geniet van de alcoholvrije alternatieven. Gaande van Cola tot alcoholvrije champagne en alcoholvrije wijnen. En ook wat alcoholvrije bieren betreft is er tegenwoordig keuze zat en ze smaken beter en beter.

Alcohol is vaak een verscholen dooddoener. Iedereen komt er al redelijk jong mee in aanraking en de meesten zien er enkel de lol van in als de gewenste dosis overschreden wordt. Maar de ochtend nadien is het dan vaak minder leuk… Dan vraag ik me af hoe ‘gezond’ dit productje is dat we tijdens de ‘feest’-dagen allemaal naar binnen kappen.

Een verslaving kan lang verscholen gaan en zelfs jaren sociaal geaccepteerd worden. En we lachen dan allen in koor als er een dronken nonkel, neef of tante op tafel staat te dansen met zijn das rond zijn hoofd…

Zoals de reclame steeds zegt, drink ons vakmanschap met verstand, drink het met mate en trek tijdig aan de rem. Zo ben je zeker dat je kan genieten van de feestdagen en de dagen erna, en er zeker van zijn dat je nog weet wat je doet en gedaan hebt.

Schol!

-Tom.

Stieglitz – Burn The Night Away review

Stieglitz is een 1 mans band van Limburgse bodem. Een band die een mix brengt van wave met en snuifje rock hier en daar. Een band die we hier nog nooit hebben laten passeren, maar dat wordt hoog tijd. Morgen komt zijn nieuwe album uit, net op tijd om het jaar in schoonheid af te sluiten, en ik vond nog wat tijd om het te bespreken zodat jullie weten wat je te wachten staat!

Openen doen we met een nummer dat onder de noemer ‘klassieker’ geplaatst kan worden. Burn The Night Away is een heerlijk rockend nummer dat een heel toegankelijke sound heeft, blijft hangen en je doet watertanden naar het volgende nummer op het album.

Dit volgende nummer is Bright Lights. Iets meer richting uptempo en iets duisterder, dat ondanks zijn duistere karakter toch een vrolijke of misschien eerder hoopvolle sfeer oproept. Na dit tweede nummer ben je volledig in de jaren ’80 opgezogen en klaar voor meer van dit.

Midnight Menace is een nummer waar geen woorden nodig zijn. Laat de Synths zelf spreken en dit is wat ze zeggen. Een opgewekt nummer dat een leuke baslijn heeft die doorheen het nummer de nodige aandacht verdient.

Aradia moedigt aan om zweverig verder te dromen. Een leuk nummer dat op je dansspieren werkt. Hoewel ikzelf deze spieren serieus mankeer voel ik toch de nood om te bewegen. Jammer dat het met zijn 3 minuten 20 seconden zo snel voorbij gaat. Er lijken ook wat funk invloeden in te zitten en doet af en toe wat denken aan iets dat Ghost nog zou durven proberen. Sorry Tobias, Stieglitz is u voor!

Bedroom Eyes is een mooie afsluiter van het album, een redelijk rustig nummer dat toch alles mooi samenvat. De jaren ’80 zijn nooit ver weg op het nieuwe Stieglitz album, en Bedroom Eyes zet hier nog eens een dikke vette streep onder. Prachtig!

We zijn blij, een eindejaar kan niet anders dan mooi worden wanneer er in de laatste dagen van het jaar nog zo een album uitkomt.

Vergeet niet om Stieglitz te volgen op Facebook en Bandcamp. En op deze laatste plaats kan je zijn album ook voor een appel en een ei kopen. Waar wacht je nog op!?

Burn The Night Away komt uit op 23/12/2019 (morgen dus) en zal verkrijgbaar zijn als download via bovenstaande link (Bandcamp).

-Tom.

Platenspeler in de living, het vervolg

Ik had er eentje gevonden, een mooie dual 504 die volgens de eigenaar in perfect werkende staat was. Ik geloofde deze jongeheer die van zijn vader een nieuwe platenspeler had gekregen voor op kot, waarna deze maar stof stond de verzamelen. Dus deze schoonheid ging met mij mee nar huis.

Thuis meteen een DIN naar RCA converter besteld want die DIN connectie past niet op mijn versterker. Na enkele dagen wachten en de platenspeler zijn plekje al gegeven te hebben in de living was ik door het dolle heen. De kabel was aangekomen en ik kon mijn geliefde zwarte goud in de living beginnen afspelen. Dacht ik…

Ik kreeg uit 1 box geluid, en uit de andere een ‘hum’. Nu, in de tijden van internet paniekkeer ik nog niet te snel, hoewel ik toch teleurgesteld was. Ik begon opzoek werk te doen, en leerde zelfs nieuwe mensen kennen in mijn zoektocht naar een oplossing.

Het openen van de speler was al gelukt, en de bedrading zag er oké uit, maar dit was wel de kans om een RCA kabel aan te sluiten ipv een DIN kabel. Want volgens mijn research en wat ik hoorde van de kenners was die kabel vermoedelijk het probleem gezien de symptomen.

Nu kan ik zelf gelukkig solderen en had ik alle spullen in huis, inclusief de bedradingsschema’s, dus ik begon er vol goede moed aan. Morgen heb ik muziek in huis.

Dit bleek echter een illusie, de muziek bleef uit één speaker komen en de ‘hum’ was nog steeds als ongewenste gast op het feest aanwezig. Dan kan het de cartridge van de naald nog zijn… Of de bedrading in de arm,… Of of of… Genoeg!

Ik had er de buik stilaan van vol. Het heeft dus enkele dagen geduurd voordat ik het op gaf.

Toevallig kwam ik op tweedehands uit op eenzelfde platenspeler te koop aangeboden door een handelaar in vintage audio, die net nog bij een Dual specialist was geweest en daar al het nodige had ondergaan. Dit kon ik niet laten schieten.

Ik nam dus contact op met de eigenaar en na enkele uren had ik antwoord, de speler was de dag ervoor verkocht… Jammer. Maar hij zei me wel dat hij er in zijn winkel nog eentje had, een ander model wel, maar ook van Dual, met mooie houten plinten. En toen ik de foto’s van de Dual 510 doorgestuurd kreeg werd ik heel enthousiast! Meer hout, minder zwarte omkasting zichtbaar en ook net bij Dokter Dual gepasseerd. De eigenaar van Vintage Audio Dreams is hem zelf komen installeren om ervoor te zorgen dat hij zeker in perfecte staat aankwam en te zorgen dat alles werkte.

En die andere speler?? Wel, die hou ik bij voor onderdelen. De naald is nog perfect, de riem is perfect, de motor is 100% in orde (en blijkt een zeer goede, betrouwbare motor te zijn). Dus waarom zou ik deze dan weg doen? Die onderdelen kosten meer dan ik voor de ‘defecte’ speler zou kunnen krijgen en zijn allemaal bruikbaar bij de speler die ik nu heb.

En zo staat nu dus deze schoonheid hier in de living op de lange kast, dag en nacht te pronken, en met het juiste plaatje uren lang lekker te ronken. Ik ben blij, en mijn vriendin kan er gelukkig mee leven!

-Tom.

Music Monday #88

En zo is het al terug maandag. Tijd om met wat extra power de week van start te laten gaan.

En deze week is de eer aan Canada! We zullen er maar eens aan beginnen zeker?

Laten we beginnen met aan band die jullie ongetwijfeld al hebben zien passeren in Music Monday, het fantastische Skull Fist.

Laten we wel hopen dat we nog iets langer te leven hebben dan 1 uurtje…

Next up, Striker! Een andere band vol krachtpatsers van Canadese bodem.

En de afsluiter is voor Cauldron. Een andere band die ik heel graag bezig hoor en ik denk na Skull Fist mijn favoriete Canadese metal band.

Oké, een bonus deze week omdat ik het zelf heel moeilijk vind om over Canada te praten zonder Diemonds te vernoemen. De enige female fronted groep deze week en een groep die toch al wat verwezelijkt heeft. Niet iedereen speelt zo even het voorprogramma van KISS op hun KISS Kruise

En dat was het a-dan weer voor deze Music Monday. Genoten? Ik alvast wel. Tot vrijdag!
En vergeet ons zeker niet te volgen op Facebook en Instagram!

-Tom.

2019, de top 10

2019 ging als een sneltrein voorbij, en was voor mij persoonlijk een enorm belangrijk jaar waarin heel veel dingen zijn gebeurd. Verwacht en onverwacht, veel dingen zijn er op een rotvaart doorgegaan. En ik heb genoten, met volle teugen. Maar genoeg sentimenteel gedoe. Eindejaar staat traditiegetrouw gelijk aan lijstjes. Met alles wat er zich dit jaar heeft afgespeeld heb ik minder tijd gehad om met muziek bezig te zijn dan andere jaren. Maar ik heb toch nog steeds mijn best gedaan om het te volgen. En vandaag bespreek ik mijn tien favoriete releases van dit jaar. De volgorde waarin ze staan is niet van belang, want ik vind ze gewoon allemaal goed.

Tyler Bryant & The Shakedown – Truth & Lies

Ja, ze doen het weer! Tyler Bryant & The Shakedown brachten opnieuw een killer album uit. De jonge rockers, en ik durf bijna zeggen ‘rock goden’, tonen zich weer van hun beste kant. Stevige, snelle riffs, tot rustige emotionele nummers. Ze zijn van alle markten thuis maar houden zich telkens aan hun roots die diep in de blues en rock ‘n’ roll gevestigd zijn. Het album kwam uit op de dag dat ik mijn diploma in ontvangst mocht nemen. Een extra leuke herinnering dus!

The Who – Ball And Chain

‘Leven die mannen nog?’ was de vraag die ik met een knipoog kreeg toen ik mijn enthousiasme over dit album met mijn vader deelde. En ja hoor, waas er maar heel zeker van dat deze heren nog leven. Ze leven iets rustiger dan we van de jonge band gewend waren, en het ‘hope I die before I get old’ is gelukkig niet uitgekomen. Ball And Chain is een topalbum waarop we een band horen die klinkt zoals het is: een groep volwassen geworden rockers die nog steeds fantastische songs kunnen schrijven.

Beck – Hyperspace

Beck heb ik recent nog besproken op de blog met zijn toen nog laatste album ‘Morning Phase’. Ondertussen heeft Beck ons weer stevig in de watten gelegd met zijn laatste album. Hyperspace is een herkenbaar Beck album met zijn zeer herkenbare stem, opbouw van nummers en de instrumentatie. Rustig, genieten en wegdromen zijn de sleutelwoorden op dit album.

Death Angel – Humanicide

Nu heb ik het toch al lang rustig gehouden he!? Tijd om wat gas te geven. Deze laatste van death Angel is hiervoor het perfecte album. Agressief, snel en gewoon heel erg goed. Nummers die blijven plakken door hun aanstekelijke riffs en melodieën zorgen ervoor dat je bijna automatisch op repeat drukt wanneer dit album zijn laatste noten door de boxen jaagt.

Steve Hackett – At The Edge Of Light

Ik was al bijna vergeten dat dit album in 2019 was uitgebracht omdat ik het veel geluisterd heb toen ik in de auto zat om naar stage te rijden, en dat lijkt nu toch al even geleden! Maar toch ben ik blij dat deze ex-genesis gitarist ons komt vergezellen in deze top 10. En dat fantastische gitaarspel is hij nog niet verleerd. Van begin tot einde kunnen we genieten van een mooi georchestreerde symfonie van strijkers en gitaar.

Rival Sons – Feral Roots

Stevige rock met een heerlijke zanglijn die niet bang is van wat hogere noten? Dat is wat we krijgen van Rival Sons. Ze overtreffen zichzelf opnieuw in hun laatste albums Feral Roots waarbij de gitaar steeds in het middelpunt lijkt te staan en een stevig fundament legt voor elk nummer. Ook voor de cover geven we een bonus hier, want dat is er eentje waar je uren naar kan blijven kijken.

Tool – Fear Inoculum

Het was jaren geleden dat Tool nog een album uitbracht, de metal community heeft er heel lang op moeten wachten, maar dat was het dubbel en dik waard. Ik had er wat bang voor, want na zoveel jaren verwacht je veel van een band die je graag hoort. En we hebben chance want ze lossen de verwachtingen volledig in.

Soilwork – Verkligheten

Het jaar was nog maar net daar en Soilwork wilde al gehoord worden. En hoe! Een beest van een album dat ik in mijn review bij Gigview.be een score van 9.5/10 gaf. Prachtige riffs, veel gevoel en nummers waar je een huis op kan bouwen.

Haunt – If Icarus Could Fly

Haunt brengt altijd fantastische muziek, en dat is met If Icarus Could Fly niet anders. New Wave Of British Heavy Metal op z’n best. Een sound die ervoor zorgt dat je nostalgisch teruggrijpt naar al de NWOBHM platen die je hebt liggen uit de tijd toen nog alles mocht en kon. Leuke riffs bij een toegankelijke stem en prachtig soleerwerk. Het is allemaal te vinden op deze plaat.

Devin Townsend – Empath

Een man waarvoor ik toch wel veel respect heb. Devin Townsend is naast een fantastische zanger en gitarist ook nog eens een frontman om U tegen te zeggen. Zijn album Empath haalt de grootsheid die we van Devin gewoon zijn en is zoals altijd de progressieve kant niet uit de weg gegaan. De veelzijdigheid van Devin komt in dit album weer duidelijk naar buiten en dat horen we graag.

En met deze lijst zit muzikaal 2019 er vermoedelijk nog niet op, want we hebben nog even te gaan, maar ik ga het hier voorlopig bij houden, want nieuwe releases gaan me niet meer zo warm krijgen vanbinnen als deze tien!

Wat was jouw favoriete album dit jaar? Laat het gerust even weten!

-Tom.

Music Monday #86

Weekend waar ben je toch!? Achja, dan maar wat muziek op een nieuwe maandag. Ik sta te werken vanavond, maar hoop dat jullie allemaal met volle teugen en in alle rust kunnen genieten van deze Music Monday!

We zulleen eens beginnen met een band die hier nog nooti de revue passeerde… The Smashing Pumpkins. Hoewel ik deze band wel graag bezighoor!

En als volgende een kleine weggever voor wat er binnenkort gaat volgen op deze blog… Misschien gaat niet iedereen hem snappen, maar iedereen die met vinyl of cd’s bezig is en Nederlandstalig is zal er recent wel iets van hebben opgevangen….

En nog een absolute topper die voor velen een nostalgisch gevoel zal oproepen. Geniet ervan!

En zo zit ook deze Music Monday er weer op… Deel hem met iedereen die je kent of waarvan je denkt dat ze ervan kunnen genieten! En enorm bedankt dat je er weer bij was!

-Tom.