Vinyl Pareltjes #1 Black Sabbath – Black Sabbath

Af en toe krijg ik een nieuw idee. En dit was er zo eentje. Een nieuwe ‘reeks’ of ‘serie’ in de blog. Af en toe zal ik en album uit mijn collectie in de spotlights plaatsen. En het album dat deze reeks van start doet gaan is… Black Sabbath van …u zal het nooit raden… Black Sabbath!

De Britse band uit Birmingham liet op vrijdag 13 februari 1969 een debuut op de wereld los die tot vandaag naklinkt in de wereld van de metal en ver daarbuiten. Met zijn eng uitziende hoes krijg je in een oogopslag reeds te zien hoe het album zal klinken. Een hoes waar de band trouwens geen inspraak in had. Net als het gedicht aan de binnenzijde van deze gatefold. Het album werd ook op een recordsnelheid opgenomen. Naar eigen zeggen zouden de volledige opnames geen twaalf uur geduurd hebben. Efficiënt!

Ik heb zeer veel chance gehad dat ik iemand kende die voor een redelijke prijs zijn album verkocht (bedankt Gert!). Het gaat hier om de eerste persing van het eerste album van Black Sabbath. Ook wel de geboorte van heavy metal genoemd. Uiteraard moest ik dit hebben. Een collectie vinyl die voornamelijk uit metal bestaat is pas compleet wanneer de oorsprong aanwezig is. Toch?

En het Vertigo Swirl label dat het midden van de vinyl siert, daar heb ik ook een zwak voor. Je zal ze ooit al wel gezien hebben, de labels die je in een trance kunnen brengen. Stel je dan de logge muziek van Ozzy en kompanen daarbij voor en je snapt wat ik bedoel.

Het album wordt gekenmerkt door het prachtige gitaarspel van Tony Iommi dat een interessante drumlijn als ruggengraat meekrijgt. De ronkende bas die zich hier als versterking bijvoegt zorgt voor een muzikale muur die je weet te overwelmen. En dan hebben we het nog niet over de relatief hoge, soms snijdende stem van Ozzy Osbourne. Een man die nergens anders dan hier thuishoort.

Mijn favoriete nummers van dit album? Het titelnummer Black Sabbath, Evil Woman en N.I.B. Maar eigenlijk vind ik het over de hele lijn een sterk album!

We zullen proberen om elke keer ook een leuk weetje bij de vinyl parel te voegen. En deze keer gaat het over de bandnaam, Black Sabbath. De inspiratie van deze naam is de titel van de film Black Sabbath. Een horror film die in de Britse zalen speelde toen Black Sabbath in zijn kinderschoenen stond. De band noemde oorspronkelijk ‘The Polka Tulk Blues Band’. Na een nieuwe line-up noemden ze zichzelf ‘Earth’ maar er bleek reeds een band te zijn met deze naam. Toen ze het affiche van de film zagen die in het theater speelde tegenover hun repetitielokaal besloten ze de naam Black Sabbath te gebruiken. En de rest is geschiedenis!

En met dit weetje zit het er op voor deze week. Tot maandag!

-Tom.

Advertenties

Een 3 inch platenspeler!?

Wie al langer op deze blog komt en mij dus ondertussen al een beetje kent is vermoedelijk op de hoogte van mijn ‘haat’ tegenover Crosley en hun goedkope, vinylvernielende platenspelers. Moest je de actualiteit in de vinylwereld wat volgen zal je misschien al kunnen raden waarover deze blog gaat. Inderdaad… De nieuwste ‘innovatie’ van Crosley… Ze brengen elk jaar voor Record Store Day een speciale editie van draaitafels uit, en dit jaar is het motto ‘klein, onbruikbaar en duur voor wat het is’

Eigenlijk zou ik dit niet moeten schrijven… Onbetaald reclame maken voor een product waar ik nu al een rothekel aan heb… Ik ga dan ook verder de merknaam niet meer noemen.
Het begon allemaal op een vrijdagavond, ik zat thuis in de zetel en was wat aan het opzoeken over vinyl en draaitafels etc. Want daar kan ik nog steeds veel over bijleren. En wat krijg ik ineens te zien? Een artikel over C***… Hun nieuwste product, een draaitafel voor 3” vinyl… Dat zijn dus mini singles, ook iets waar ik al geen echte liefde voor kan opbrengen, maken ze die dingen nog kleiner!

Bon, dat even ter zijde. De platenspeler ziet er beter uit dan het gemiddelde product dat ze op de markt brengen, het heeft wat weg van iets dat uit de handen van Technics zou kunnen komen, dus op dat vlak is het een vooruitgang. Maar dan komt in mij de vraag op, wie, in hemelsnaam, heeft er al muziek uitgebracht op een vinyl van 3 inch…? Blijkbaar hebben de White Stripes zich al eens aan dit formaat gewaagd, maar vindt het zijn oorsprong in Japan, maar ook daar is het een eerder obscuur iets. Ik vraag me nu wel af of iemand van jullie al ooit zo een 3” plaatje is tegengekomen?

Wat mag dat kosten? Awel, toch genoeg vind ik dan! Voor een hebbeding dat je vermoedelijk 1 keer gebruikt om dan een verzameling stof bovenop het toestel te beginnen vind ik $70 toch al wel een aanzienlijke bedrag.

Je kan heb wel in je zak steken he! En het is misschien een schattige aanvulling in het poppenhuis van je kinderen, maar persoonlijk heb ik dan liever een paar extra albums in mijn kast staan. En voor een rasechte hipster zal dit toestel waarschijnlijk ook niet groot genoeg zijn om op te vallen als hij in een fancy koffiebar zijn nieuwste aanwinsten door zijn Marshall-koptelefoon laat weerklinken.

En het geluid, dat zal vermoedelijk ook niet om over naar huis te schrijven zijn. Aangezien het een all -in-one toestel is waarbij de versterker en de speaker allemaal geïntegreerd zit in 1 toestel. Dat is over het algemeen al geen fantastisch idee, en nu maken ze al die onderdelen nog kleiner? Dan kies je misschien beter voor een stream via de smartphone. Die kan je ondertussen tenminste nog in je broekszak steken.

Maar tot zover mijn gezaag, ik vraag me nu eigenlijk wel eens af of het iets voorstelt en of het misschien toch meer bruikbaar is dan ik denk… Ik hoor graag jullie meningen en misschien nog liever jullie ervaringen! Want misschien ben ik wel zo negatief zonder enige reden! Want uiteraard heb ik er geen ervaring mee, en dit is dus puur mijn impulsieve hersenspinsel! Tot maandag!

-Tom.

Music Monday #50

Deze week zet ik nog eens een band in de kijker, een band van eigen bodem. Want ik merk dat velen hen al wel kennen van eens iets te horen op de radio, maar lang niet genoeg mensen weten wie ze zijn, The Sore Losers!

Wie houdt er nu niet van de scheurende fuzzed up riffs van Cedric Maes? Don’t Know Nothing is een knaller van formaat!

En als het wat rustiger mag is er het eerste nummer dat ik van hen leerde kennen, toen nog zonder te weten wie deze heren waren. Working Overtime, het zal iedereen wel eens overkomen zeker? 😉

En ook het wondermooie Emily (waarnaar mijn akoestische gitaar vernoemd is) mag zeker niet ontbreken in deze lijst.

Maar ze hebben er nog die eigenlijk niet mogen ontbreken. En daarvan is deze Blood Moon Shining ook een prachtig voorbeeld. Ook hier horen we weer het geweldige riff-based gitaarwerk waarover ik het eerder al had.

Oké, oké het is de 50ste Music Monday, nog eentje om af te sluiten! Wat denken jullie van deze knaller?

Ik vond het alvast enorm genieten deze week. Laat zeker even weten wat je er van vond! Fijne week gewenst!

-Tom.

Gedicht

Deze week heb ik onvoldoende tijd om jullie op een zelfgeschreven tekst te trakteren. En ik doe liever geen half werk, daarom is het deze week tijd voor een gedicht. Jotie ’t Hooft was een Vlaamse dichter die schreef in de neoromantische stijl op zijn eigenwijze manier. Hij is mijn favoriete dichter, en na deze blog zal je misschien wel snappen waarom.

Junkieverdriet

Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet 
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid 
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet: 
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader 
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.

Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd 
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek 
Van het denkperspectief, in de paranoia 
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.

In deze wereld mijn waansisteem werd liefde 
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen 
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood. 
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.

Licht van alle licht, licht 
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen 
Voortdurend doorschijnt, licht licht 
Dat niet zinkt in de stof het woord 
Dat muis is knagend binnen klein bestek, 
Licht dat bomen doorruist en water, licht 
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij, 
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.

Jotie T’ Hooft 
uit: Junkieverdriet, 
Manteau 1976

Bedankt, fijn weekend, en tot maandag.

-Tom.

Music Store Duitsland

Oké, gisteren was er dus geen blog, maar daar heb ik een geldig excuus voor, want gisteren was ik in de zevende hemel. Ik was samen met een vriend (Dieter) in het wonderlijk mooie Music Store in Duitsland. Het was mijn tweede keer in deze winkel en ik heb me gigantisch geamuseerd. We gingen op zoek naar een gitaar voor mijn compagnon en ondanks ongeveer 80 ‘fuck it’ momenten heb ik toch geen nieuwe gitaar mee naar huis genomen.

Het eerste wat me altijd opvalt als ik aankom op de parking is hoe groot het magazijn achter de winkel is. Dat is dan ook de plaats waaruit alle gitaren die verkocht zijn worden klaargemaakt voor de koper, en waaruit alle online bestellingen richting de koper vertrekken. Je kan je dan wel voorstellen dat dit een enorm gebouw moet zijn.

En dan kom je binnen in een akoestisch paradijs, waar de mooiste gitaren uit de akoestische wereld hangen, je bent al even zoet met gewoon rond je te kijken en te proberen beseffen dat je niet droomt! 😉

Als je daar eindelijk bent uitgekeken ben je opgewarmd om de stairway to heaven te betreden en terecht te komen in de elektrische gitaren hemel. Een ruimte die me verdacht veel doet denken aan mij toekomstige living! Hoewel ik daarvan nog 1 persoon dien te overtuigen… Heb je een idee hoe ik haar zo ver krijg? Laat het dan zeker even weten in de reacties!
En daar hingen dus honderden prachtige gitaren. En voor elke budget wel iets! Het was dus echt niet simpel om elke gitaar mooi terug te zetten…. (Maar ergens toch best trots dat ik het heb gekund!)

En wat ging er dan wel mee naar huis? Uiteraard voor Dieter een prachtige, goed klinkende en spelende Fender Player Telecaster met 2 humbuckers die je kan splitten tot single coils… Voor de leken ziet dat er als volgt uit!

Foto credit: uiteraard voor Music Store!

En ik heb het braaf gehouden en kocht een enkel statief voor een elektrische gitaar (neen ik had dat nog niet… Schandalig!) Snaren, en gehoorsbescherming voor mijn vriendin, te gebruiken tijdens luider gitaarspel, concerten of wanneer ik eindeloos doordraaf over gitaren, pedalen of platen 😉

Waarom kocht ik geen gitaar? Ik studeer nog, en de meesten hebben die periode gekend als een periode van opletten wat je uitgeeft… En ik wacht liever met een nieuwe gitaar (of versterker) tot ik het budget heb waar ik nu van droom… Moet die gitaar dan écht zoveel kosten? Neen, absoluut niet, maar dan kan ik wel gitaren van dit budget ook in het proces betrekken en hoef ik achteraf niet het gevoel te hebben dat ik het met ‘minder’ moet doen… Psychologie noemt zoiets zeker?

En hiermee ga ik afsluiten, ik heb nog enkele foto’s getrokken van prachtige gitaren, en een versterker waardoor ik aangenaam verrast ben, en die zou ik nog graag met jullie delen!

Bedankt dat jullie er weer waren en we zien elkaar maandag terug!

-Tom.

Nederlands

Iets wat me in het begin bezig heeft gehouden deze keer. In welke taal ga ik schrijven? Voor mij waren er twee opties: Nederlands en Engels, en je kan denk ik al raden wat het geworden is?

Nederlands uiteraard. Waarom? Wel, ik vind het Nederlands een mooie taal, zeker als het op de juiste manier gebruikt wordt. En dat is iets wat ik in mijn blog tracht te doen. Indien je hier anders over denkt, of feedback wil geven, voel je vrij om deze in de reacties te droppen. Denk hierbij wel, ik schrijf als een persoon, niet als een machine. Ik zal vermoedelijk op regelmatige basis spreektaal gebruiken, maar ik hou het graag luchtig, ik maak het graag leuk om te lezen en probeer het vlot verstaanbaar te maken.

Sinds ik 15 was had ik eigenlijk al een liefde voor de Nederlandse taal. Niet dat ik me er echt in verdiep, maar ik kon genieten van Nederlandse schrijfsels (onder andere van Jotie ‘T Hooft) en ik kan me ook ongetwijfeld beter uitdrukken in mijn moedertaal. Velen zeggen dat het een taal is die vrij dof kan klinken, en dat Frans of Engels veel mooier is, maar het blijft mijn recht om dat tegen te spreken, toch?
Als je nu een opsomming argumenten verwacht ga je teleurgesteld worden.
Ik lees en schrijf in het Nederlands met een bepaald gevoel. Misschien omdat ik het ‘oost west, thuis best’ type persoon ben dat ik ook zo aan het Nederlands vasthou? Eigenlijk weet ik het niet zo goed. Maar mijn gevoel zei dat ik dit moest doen.

En een andere reden waarom ik niet in het Engels schrijf… Wel… Vermoedelijk is het Engels van Borat op een uitstekend niveau in vergelijking met dat van mij. Het is een taal die ik niet voldoende beheers om mijn blog in te schrijven. Ik zou graag heel vlot Engels spreken, maar verder dan songteksten en op een fatsoenlijke manier ‘mijne plan trekken’ kom ik niet. Ik spreek wel regelmatig Engels, vooral met kennissen op Facebook die buiten de landsgrenzen wonen, maar om alles wat ik hier neerpen te kunnen zeggen in het Engels kom ik (letterlijk) woorden tekort.

Plus ook het tekort aan Nederlandstalige ‘literatuur’ (wat klink ik verwaand vandaag) over vinyl. Ik hoop, naast een leuke blog, ook een nuttige blog te zijn, vooral voor mensen die nieuw zijn in de wondere wereld van muziek op vinyl.

Nu weten jullie ook ineens waardoor ik besloten heb om mijn blog in de mooie Nederlandse taal te schrijven. Fijn weekend en tot volgende week!

-Tom

Gitaarsnaren

Ik vermoed dat velen onder jullie weten dat een gitaar een snaarinstrument is, en dat snaren na een bepaalde tijd vervangen moeten worden. Dat vervangen van snaren is iets waar veel gitaristen zich enorm aan ergeren, het absoluut niet graag doen, en daarom vaak ook belachelijk lang uitstellen.

Ik vind het zelf wel een leuk iets om te doen. Misschien heeft het te maken met mijn zorgdragend karakter, maar ik vind het enorm genieten om tijd te nemen om mijn gitaren eens op mijn gemak te soigneren. Zeker op deze koude dagen, lekker warm binnen met de gitaar op de werktafel.

Wat vind ik er dan zo leuk aan? De details, zoals hier wel vaker terugkomt. Zorgen dat de fretdraad weer mooi blinkt en soepel speelt, het hout voeden, en de geuren van de olie die ik daarvoor gebruik, de gitaar nog eens tot in de kleinste hoekjes oppoetsen en zelfs het ontdekken van nieuwe ‘wear and tear’.

Waarom vervang je de snaren eigenlijk? Klank en bespeelbaarheid. Om te zorgen dat je vlot kan blijven spelen kan een vers setje snaren voor heel wat plezier zorgen. Ook het klankverschil is enorm tussen snaren die ‘op’ zijn en de vervangers daarvan! Ze klinken veel helderder, maar minder warm dan de oudjes die je net op pensioen hebt gestuurd. En om deze reden zijn er dus ook gitaristen die een afkeer hebben van nieuwe snaren en hopen dat ze zo snel mogelijk hun hoge tonen wat verliezen. En als ik eerlijk ben zit ik in beide groepen aangezien ik van de nieuwe snaren kan genieten, maar de klank van de oude snaren zit me ook absoluut niet tegen, tenzij ze gewoon echt slecht klinken…

Welke snaren gebruik ik? Ik ben een enorme fan van D’addario snaren. En voor elektrische gitaar wissel ik tussen de NYXL en de standard XL snaren. Ik blijf altijd bij de dikte .10-.46, behalve voor mijn Washburn strat-achtige gitaar, waar ik momenteel een setje .09-.42 op heb liggen. En dat is tijdelijk aangezien ik zo enkele setjes heb liggen die anders niet gebruikt zouden worden😉. Het is ook deze gitaar die je vandaag op de foto ziet, aangezien ik zojuist de snaren vervangen heb.

Tot zover mijn kleine bijdrage over gitaarsnaren, je kan er natuurlijk uren over praten met de verschillende diktes materialen,…. Maar dan zouden jullie ongetwijfeld in slaap vallen, of aan het einde komen en denken ‘ik speel eigenlijk helemaal geen gitaar’… En om jullie dat te besparen stop ik op dit punt 😉. Voor verdere vragen mag je natuurlijk altijd mailen naar vinylandcoffee@hotmail.com of stel je vraag in de reacties en deel ze met iedereen! Fijn weekend en tot maandag!

-Tom.

Volg Vinyl & Coffee ook op Facebook!