De vinylschat

Ik ging nog eens op platenjacht. Er is een nieuw tweedehands winkeltje in Lommel en ik had zo het gevoel dat ik er eens moest gaan kijken. En gans achterin het winkeltje kwam ik uiteindelijk terecht bij de platen. En toen begon het plezier pas echt.

Vier curverbakken vol vinyl. En na jaren niet echt meer iets te vinden denk je dan ‘ik ga hier toch wel weer niets vinden, mais bon, het zoeken is part of the fun gelukkig. En dus begon ik, met mijn vlugge vingers doorheen de platen te gaan. Bak één en twee waren geen succes te noemen. Maar toen kwamen bak drie en vier. Ondertussen had ik al door dat de platen niet geprijsd waren met kennis. Alles was gewoon één euro. Lekker simpel!

Dus, bak drie en vier. De eerste plaat die ik tegenkwam en apart legde was Green River van Creedence Clearwater Revival. Niet slecht voor één euro! Vinyl was NM, de hoes was VG+, en het gaat om deze Franse persing. (https://www.discogs.com/Creedence-Clearwater-Revival-Green-River/release/7317656)

De volgende die ik apart hield om even op te zoeken van Roots van Curtis Mayfield. Een album dat ik niet kende, maar de cover zei me dat ik er even aandacht aan moest besteden. Een soort buikgevoel, net als al de volgende albums waarover ik het zo dadelijk ga hebben. Ik zocht even op Discogs en het bleek om een Funk/Soul album te gaan. Kan ik altijd wel waarderen. En na wat opzoekwerk bleek het om deze Duitse persing te gaan, waarvan de hoes in VG en de vinyl in NM staat zijn! (https://www.discogs.com/Curtis-Mayfield-Roots/release/2141895) Ook best leuk voor één euro!

Ik begon enthousiast te worden en maakte een stapeltje naast me, waarop alles dat interessant leek terecht kwam. We bleven het buikgevoel volgen en er kwamen er nog vier bij. Eéntje daarvan was het album ZZRRRRÔÔÔ van Jan De Wilde. Een naam die ik uiteraard wel kende en die dus ook mee naar huis ging. De hoes was VG+ en de vinyl een prachtige NM! Uiteraard ging het om deze (als ik me niet vergis enige) vinyl uitgave. (https://www.discogs.com/Jandewilde-Zzrrrr%C3%B4%C3%B4%C3%B4/release/2597122 )

Gevolgd door een hoes die twee hoeken mist, of twee hoeken teveel heeft, aan u de keuze. The Low Spark Of High Heeled Boys. En progressief rock album van de Britse band Traffic die net als Black Sabbath in Birmingham ontstond eind jaren ’60. Dat kan toch niet slecht zijn! Deze ging dus ook mee (https://www.discogs.com/Traffic-The-Low-Spark-Of-High-Heeled-Boys/release/4665316)  naar huis. Met vinyl in NM staat en de hoes in VG+ laat je zoiets dan niet liggen hé!

En toen kwamen we aan bij de twee laatste albums, die me het meeste deden voelen alsof ik ze moest meenemen. En het werd me al snel duidelijk waarom.
Bobby Hutcherson met het album Head On had beneden in de rechter hoek een ‘Blue Note’ Label. Mijn enthousiasme kon niet meer op! Het bleek om deze Duitse persing (https://www.discogs.com/Bobby-Hutcherson-Head-On/release/11729023) te gaan uit 1971. Ook weer in NM/VG+ staat. Eindelijk nog eens echte schatten tegengekomen dacht ik dus toen ik dit label zag. Ik had nog nooit een echte Blue Note vastgehad. Uiteraard wel een Reissue, maar dat is toch atijd nog anders hé…

Wat zou die laatste nu zijn? Grant Green… Visions… Nooit van gehoord! Maar de moment dat ik hem omdraaide om hem op te zoeken op discogs en in de linker onderhoek opnieuw een Blue Note logo zag zakte mijn broek bijna af. Hoe groot was de kans dat dit zou gebeuren in deze (niet zo geweldige) tweedehandswinkel!? En deze zelfs in NM/NM staat! Soms lijkt het leven je echt wel enorm toe te lachen he…! Het bleek ook weer om een Duitse persing te gaan uit 1971. (https://www.discogs.com/Grant-Green-Visions/release/5086871 )

Ik denk dat dit de beste zes euro is die ik de laatste maanden heb uitgegeven. Ongetwijfeld. En ik heb al ettelijke uren kunnen genieten van de platen, wat uiteindelijk nog het meest belangrijke is hé!

Hopelijk ben je tot het einde van deze stoefpost geraakt, maar ik moest dit met jullie kunnen delen!
Een fantastisch weekend gewenst en tot maandag!

-Tom.

Advertenties

Music Monday #67

Ik weet het, vrijdag was er geen blog, excuses daarvoor. Ik was hard in de tuin aan het werken, en het is toch de moeite geweest. En als goedmaker is er deze Music Monday. Drie nummers die me vandaag op gang hebben geholpen en ervoor zorgden dat ik niet zou stilvallen. Geniet ervan!

En we zullen maar beginnen met een man die over vrouwen zingt… Joe Cocker!

Om dan verder te gaan met een trosje werklozen die hun UB40 beklonken met een glas rode wijn.

Om dan af te sluiten met nog een topper van een nummer. En laten we hopen dat ze nooit uitsterven in muziekland… T-Rex!

Voila, dat maakt die blogloze vrijdag toch wel goed zeker? Een zalige werkweek gewenst en we zien elkaar deze vrijdag (nu voor echt!) terug!

-Tom.

Om trots op te zijn!

Ik dacht doorheen de komende week de aankondiging te posten. Maar ondertussen zijn het er drie, en ik ben er mega trots op. Bij deze stel ik ze jullie alle drie tegelijk voor.

Eerst en vooral meld ik met veel plezier dat ik een samenwerking aanga met ‘Dust & Bones’ recordlabel. Ik zal regelmatig een album dat ze hebben uitgebracht reviewen en zo blijven jullie meteen ook op de hoogte van wat ze op de markt brengen aan muzikaal lekkers.

Als tweede heb ik deze week twee goedkeuringen ontvangen voor een affiliate partner samenwerking. Wat is dat nu weer? Awel, ik zal het eens vertellen.
Wanneer ik nu over een product schrijf wanneer ik over gitaren spreek, of over wat dan ook, en ik plaats er een link bij, dan is dat een link die van mij persoonlijk komt. Een link die de partner laat weten dat je via mij op hun site belandt bent. En als je het product in kwestie koopt, krijg ik een kleine vergoeding als ‘bedankje’ voor het spelen van tussenpersoon. Maar niet gevreesd, de prijs veranderd niet voor jullie!

Wie zijn nu mijn partners? Bol.com, de online gigant die vanalles te bieden heeft is er al één van.

De tweede spitst zich toe op mijn hobby als gitarist. Thomann.de is een online gigant waar ik al jaren trouwe klant ben, en waar ik steeds zeer tevreden over geweest ben. En nu kan ik deze aangename winkelervaring met jullie delen!

Dus moest je in de toekomst in de blog een link naar één van beide winkels tegenkomen, en je was van plan het product in kwestie te bestellen, gebruik dan zeker mijn link, dan geef je de blog een duwtje in de rug en zo kan ik het ook voor iedereen interessant houden!

Dat was een korte blog voor deze week, en ik wil enkel nog meegeven dat dit geen commercieel uitgemolken blog gaat worden. Want rijk gaan we er nooit mee worden. We blijven dezelfde blog, dezelfde (leuke?) wekelijkse schrijfsels, dus er veranderd helemaal niets!

En maandag is er uiteraard muziek… En het wordt goed, al zeg ik het zelf!

-Tom.

Hersenkronkels van geluk

Het schrijven is wat minder de laatste tijd… Werken in de tuin, fietsen, genieten van het mooie weer en het bespelen van mijn 6-snarige schoonheden eist al heel wat tijd op. En dan hebben we nog geen aandacht gegeven aan de liefde van mijn leven, de familie en gewoon eens lui niets doen.

De kwaliteit is daardoor misschien ook niet steeds even hoog de laatste tijd, maar jullie reacties geven me toch steeds een leuke gevoel, bedankt daarvoor!

Ook deze week wist ik niet goed waarover ik het ging hebben. Het is donderdagavond als ik dit schrijf, vanuit de zetel, comfy in de pyjama voor de televisie genesteld. Ik geniet hier best van.

Momenteel heb ik niets wat echt moet, veel dingen die mogen, en niets dat niet mag. Ik kan eten wat ik wil, ik mag denken, zeggen en doen wat ik wil. Ik heb alles wat ik maar wensen kan, en met dit te schrijven besef ik dit meer en meer.

Ik ben gelukkig, dolgelukkig. En dat is een gevoel dat ik in stilte vier. Diep vanbinnen. En een gevoel van warmte dat ik graag met jullie deel. In mijn (bijna) job als verpleegkundige zie ik veel. Veel geluk, veel verdriet, veel onmacht en veel pijn. En ik ervaar meer en meer hoe belangrijk de kleine dingen zijn. Een lach, een handdruk, een goed nieuwsje, hoe klein dan ook. Er is altijd wel iemand die je heel blij kan maken door een extra minuutje, een luisterend oor of gewoon een vriendelijke lach in de rapte.

Ik raad jullie dan ook allemaal aan te genieten van die kleine dingen, en het leven niet altijd te serieus te nemen, niet te zagen en te klagen over kleine dingen, en als je jezelf erop zou betrappen, lach er dan eens mee. Want we hebben het vaak goed, en het feit dat je deze blog kan lezen is ook een teken dat je tijd hebt voor jezelf.

Sinds kort sluit ik ook elke dag af met het opschrijven van 3 dingen waarvoor ik dankbaar ben die in de afgelopen 24 uur zijn, en vandaag ben ik onder andere dankbaar voor het feit dat ik deze blog geschreven heb, in mijn pyjama, voor de televisie en met uitzicht op een tas warme melk voor het slapengaan.

Ik ga hier mijn monoloog beëindigen en jullie van jullie eigen geluk laten genieten. Het weekend gaat van start en ik hoop dat het voor iedereen de moeite waard is. Tot maandag!

-Tom.

Review Splendidula – Post Mortem

Splendidula, dat is de naam van een Vlaamse band waarmee jullie vandaag kennis maken. Ik kreeg een cd’tje in de brievenbus dat er interessant uitzag. Het is het soort cover dat blijft plakken en een licht mysterieus iets over zich heeft. Ik moest meer weten en nu ik meer weet, moeten jullie ook meer weten. Het album noemt Post Mortem, en elk nummer tussen ‘Post’ en ‘Mortem’ deed iets met mij… En daarover zal ik nu wat meer vertellen.

Het album opent met het mysterieus klinkende Post dat een perfecte inleiding is op Nami. Een nummer dat met zijn bijna zeven en een halve minuut geen seconde verveelt. We maken kennis met de klank van de band, de sfeer die ze oproepen en het eigenzinnige karakter van hun muziek.

Voor een iets dramatischer klinkend nummer kan je terecht bij Too Close To Me. Een nummer dat gedragen wordt door een ronkend basgeluid dat toch niet overheerst in de, soms, georganiseerde chaos. Wat echter bij niemand als storend ervaren gaat worden vanwege het redelijk logge, ‘trage’ karakter van het nummer.

En dan doen we een fast forward naar het voorlaatste nummer op het album. Stream Of Consciousness. Mijn favoriet en één van de meest interessante nummers op muzikaal vlak. Er gebeuren wat dingen die we nog niet eerder hoorden op het album en hoe de redelijk pittige drum de rustige gitaar tegenspreekt tijdens de intro geeft het nummer een apart karakter wat ik zelf nog niet goed kan omschrijven. Een nummer met de nodige tempowisselingen en de typische Splendidula klank. Ook de prachtige solo mogen we niet vergeten in de bloemetjes te zetten. Hij verkacht je trommelvlies niet tot bloedens toe en blijft redelijk op de achtergrond, maar is wel duidelijk aanwezig en door het rustige wah-gebruik wekken ze ook hier een zweverige sfeer.

Wat ik zeker moet vermelden is de vrouwelijke zang die mooi bovenop de zwaarder klinkende instrumenten danst. Het lijkt alsof ze elkaar hebben moeten vinden. Zeker wanneer er van de mannelijke kant ook wat zwaardere backing vocals bijkomen is het plaatje compleet. Ook het feit dat de details goed hoorbaar zijn, ook zonder gespecialiseerde high-end hoofdtelefoons of dergelijke, draagt enorm bij aan de kwaliteit van de muziek en de aangename luisterbeleving.

Een sterk album, dat hier al vele uren door de woonkamer, auto, tuin,… heeft weerklonken en dat in de toekomst zeker nog regelmatig gaat doen. Ik raad jullie ook aan om Splendidula eens live aan het werk te gaan zien. Die kans heb je morgen al in Bree, en ze zitten niet stil, dus je gaat nog vele kansen hebben. Volg ze zeker op Facebook om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
P.S.: Ik heb uit goede bron iets vernomen van een release op vinyl… YES!

-Tom.

Vinyl Pareltjes #2 Pink Floyd – The Wall

Tijd voor nog eens een vinyl parel uit eigen collectie. 1 album  waarvan ik twee versies heb. Een album waarvan ook een film is. Een legendarische band en ik vind het album zo goed dat ik er zelfs een muurschildering van heb gemaakt in mijn muziekkelder! Jawel, deze week gaat het over The Wall van Pink Floyd.

De eerste versie is een Braziliaanse persing van CBS op roze vinyl. Een LP die ik kocht toen ik ongeveer 18 jaar was op 2dehands.be. Het was best spannend, de plaat stond 5 minuten online toen ik reageerde dat ik akkoord ging met de redelijk lage vraagprijs. Kort daarna stroomde de biedingen binnen en ik had nog geen antwoord. Ondertussen zaten de biedingen op meer dan drie maal de vraagprijs. Wow, shit, die ben ik kwijt. Dat dacht ik toch! En toen bleek de verkoper een heel eerlijke man te zijn die het principe van ‘first come, first served’ toepaste. Lucky me! Een week later kon ik hem gaan ophalen in mijn (toen nog) kiala ophaalpunt.
Ik sprong een gat in de lucht. Een fantastisch album, een zeldzamere uitgave in perfecte staat en dat alles voor een kleine prijs! Elke vinyl liefhebber zal nu wel een portie geluk door zijn aderen voelen stromen en terugdenken aan een moment waarop ze dit zelf voelden.

En dan verder naar het tweede album. Ook daar moet ik zeggen dat ik geluk heb gehad. Geen belachelijk koopje, maar een heel eerlijke prijs, in perfecte staat en de sticker zat op de hoes! Wat voor mij de reden was dat het jaren heeft geduurd voordat ik een originele uitgave kocht. Want deze sticker maakt de hoes toch wel hé! En toen ook deze aankwam, ik moet 20 jaar geweest zijn toen ongeveer, sprong ik een gat in de lucht. Opnieuw een eerlijke verkoper die een perfecte plaat verkocht, geen krasje op plaat noch hoes. De platen zaten zelfs in dubbele binnenhoezen. 1 papieren met plastiek voor het antistatisch houden van de platen, en deze zat in de originele harde kartonnen binnenhoezen om de platen te beschermen van krassen. Zalig!

Nu, wat weetjes over het album.

Wist je dat dit album ook verfilmd is? Zeker ook de moeite om wat beeld bij de prachtige muziek te krijgen!

Wist je dat de ‘hoofdrolspeler’ van het album (Pink) een samensmelting is van Roger Waters en Sydd Barrett, die beiden hun vader verloren gedurende de tweede wereldoorlog?

Wist je dat dit album één van mijn favoriete albums is en het album waarmee ik  Pink Floyd leerde kennen en waarderen?

Wist je dat The Wall het tweede beste verkochte album van Pink Floyd is? Op één staat nog steeds het onklopbare The Dark Side Of The Moon.

Wist je dat, ondanks het enorme succes van The Dark Side Of The Moon, Pink Floyd maar één keer op nummer 1 heeft gestaan in de Billboard Hot 100? En dat met het nummer ‘Another Brick In The Wall Pt. II.

En om af te sluiten… Zo ziet mijn ‘The Wall’ muur er uit.

Ja, hier heb ik toch een tijdje op zitten zweten!

Fijn dat jullie er weer waren, tot volgende week!

-Tom.