Hersenkronkels van geluk

Het schrijven is wat minder de laatste tijd… Werken in de tuin, fietsen, genieten van het mooie weer en het bespelen van mijn 6-snarige schoonheden eist al heel wat tijd op. En dan hebben we nog geen aandacht gegeven aan de liefde van mijn leven, de familie en gewoon eens lui niets doen.

De kwaliteit is daardoor misschien ook niet steeds even hoog de laatste tijd, maar jullie reacties geven me toch steeds een leuke gevoel, bedankt daarvoor!

Ook deze week wist ik niet goed waarover ik het ging hebben. Het is donderdagavond als ik dit schrijf, vanuit de zetel, comfy in de pyjama voor de televisie genesteld. Ik geniet hier best van.

Momenteel heb ik niets wat echt moet, veel dingen die mogen, en niets dat niet mag. Ik kan eten wat ik wil, ik mag denken, zeggen en doen wat ik wil. Ik heb alles wat ik maar wensen kan, en met dit te schrijven besef ik dit meer en meer.

Ik ben gelukkig, dolgelukkig. En dat is een gevoel dat ik in stilte vier. Diep vanbinnen. En een gevoel van warmte dat ik graag met jullie deel. In mijn (bijna) job als verpleegkundige zie ik veel. Veel geluk, veel verdriet, veel onmacht en veel pijn. En ik ervaar meer en meer hoe belangrijk de kleine dingen zijn. Een lach, een handdruk, een goed nieuwsje, hoe klein dan ook. Er is altijd wel iemand die je heel blij kan maken door een extra minuutje, een luisterend oor of gewoon een vriendelijke lach in de rapte.

Ik raad jullie dan ook allemaal aan te genieten van die kleine dingen, en het leven niet altijd te serieus te nemen, niet te zagen en te klagen over kleine dingen, en als je jezelf erop zou betrappen, lach er dan eens mee. Want we hebben het vaak goed, en het feit dat je deze blog kan lezen is ook een teken dat je tijd hebt voor jezelf.

Sinds kort sluit ik ook elke dag af met het opschrijven van 3 dingen waarvoor ik dankbaar ben die in de afgelopen 24 uur zijn, en vandaag ben ik onder andere dankbaar voor het feit dat ik deze blog geschreven heb, in mijn pyjama, voor de televisie en met uitzicht op een tas warme melk voor het slapengaan.

Ik ga hier mijn monoloog beëindigen en jullie van jullie eigen geluk laten genieten. Het weekend gaat van start en ik hoop dat het voor iedereen de moeite waard is. Tot maandag!

-Tom.

Hersenkronkels

De eerste week van mijn (hopelijk) laatste schooljaar zit er al weer op. Een driedaagse in de Ardennen vol activiteiten om de groep te versterken. En ik moet zeggen dat ik mij enorm heb geamuseerd, en de laatste avond dan nog getrakteerd werd op een prachtig onweer! Beter kan toch niet? 😉  Het enige wat nog beter zou kunnen was misschien samen liedjes zingen rond een kampvuur… Maarja, je kan niet alles hebben in het leven.

Mijn laatste schooljaar dus. Een rechte lijn naar de eindstreep met nog verschillende examenperiodes en enkele maanden stage, om dan in het werkveld gesmeten te worden. Vermoedelijk gaat die rechte lijn wel bergop maar hoe dan ook zullen we er wel geraken!

Sinds 3 september heb ik geen nieuws meer gezien en ik heb me voorgenomen om dat ook nooit meer te kijken. Daar ben ik nu nog nooit vrolijk van geworden, en de media filtert net wat ze willen laten zien/horen en wat niet. Ik heb er stilaan mijn buik van vol. De enige manier waarop ze mij nog naar het nieuws kunnen laten kijken is als er een bekende muzikant gestorven is. Maar verder heb ik er geen boodschap meer aan. Ik voel me een pak beter en rustiger sinds ik niet meer kijk en dat hou ik graag zo! In de plaats daarvan ga ik wandelen de tijd dat ik normaal stilzit voor het nieuws. Of studeren, dat hoort mama misschien liever…?

Mais bon, dat is mijn gedacht en dat mag iedereen uiteraard voor zichzelf uitmaken. Wat ik mij in de Ardennen afvroeg is hoe het zou zijn als je daar zou wonen, afgelegen van alles en iedereen in een houten hut. Zorgen voor je eigen houtvoorraad zodat je in de winter niet in de problemen komt, geen tv, geen internet en vermoedelijk ook 95% van de tijd geen gsm ontvangst. Ergens moet het een prachtig leven zijn, ook al sta je er alleen voor. Je kan tegenwoordig toch altijd makkelijk terugvallen op de ‘bewoonde wereld’ als het nodig is. Maar de rust en eenzaamheid siert dat soort bestaan toch enorm? Het zal niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn, dat hoor je me ook niet zeggen. Ik denk eerder dat ik het als ‘charmant’ zou omschrijven.

Dit lijkt me de meest rommelige blog die ik tot op heden heb geschreven… Maar nu heb ik mijn hoofd eens een beetje kunnen leegschrijven, en dat is ook wel eens leuk! Hopelijk vonden jullie dit soort blog ook aangenaam om te lezen, zo leer je me misschien ook wel een beetje op een andere manier kennen! Moest je zelf ook even wat gedachten of hersenkronkels kwijt willen, laat ze gerust achter in de reacties, en misschien inspireer je mij of iemand anders er nog wel mee!

-Tom.