Stieglitz – Burn The Night Away review

Stieglitz is een 1 mans band van Limburgse bodem. Een band die een mix brengt van wave met en snuifje rock hier en daar. Een band die we hier nog nooit hebben laten passeren, maar dat wordt hoog tijd. Morgen komt zijn nieuwe album uit, net op tijd om het jaar in schoonheid af te sluiten, en ik vond nog wat tijd om het te bespreken zodat jullie weten wat je te wachten staat!

Openen doen we met een nummer dat onder de noemer ‘klassieker’ geplaatst kan worden. Burn The Night Away is een heerlijk rockend nummer dat een heel toegankelijke sound heeft, blijft hangen en je doet watertanden naar het volgende nummer op het album.

Dit volgende nummer is Bright Lights. Iets meer richting uptempo en iets duisterder, dat ondanks zijn duistere karakter toch een vrolijke of misschien eerder hoopvolle sfeer oproept. Na dit tweede nummer ben je volledig in de jaren ’80 opgezogen en klaar voor meer van dit.

Midnight Menace is een nummer waar geen woorden nodig zijn. Laat de Synths zelf spreken en dit is wat ze zeggen. Een opgewekt nummer dat een leuke baslijn heeft die doorheen het nummer de nodige aandacht verdient.

Aradia moedigt aan om zweverig verder te dromen. Een leuk nummer dat op je dansspieren werkt. Hoewel ikzelf deze spieren serieus mankeer voel ik toch de nood om te bewegen. Jammer dat het met zijn 3 minuten 20 seconden zo snel voorbij gaat. Er lijken ook wat funk invloeden in te zitten en doet af en toe wat denken aan iets dat Ghost nog zou durven proberen. Sorry Tobias, Stieglitz is u voor!

Bedroom Eyes is een mooie afsluiter van het album, een redelijk rustig nummer dat toch alles mooi samenvat. De jaren ’80 zijn nooit ver weg op het nieuwe Stieglitz album, en Bedroom Eyes zet hier nog eens een dikke vette streep onder. Prachtig!

We zijn blij, een eindejaar kan niet anders dan mooi worden wanneer er in de laatste dagen van het jaar nog zo een album uitkomt.

Vergeet niet om Stieglitz te volgen op Facebook en Bandcamp. En op deze laatste plaats kan je zijn album ook voor een appel en een ei kopen. Waar wacht je nog op!?

Burn The Night Away komt uit op 23/12/2019 (morgen dus) en zal verkrijgbaar zijn als download via bovenstaande link (Bandcamp).

-Tom.

Clckws – Popular Polarization review

CLCKWS werd al eens besproken op Vinyl & Coffee, en in september hadden ze hun nieuwe album uit. Eindelijk vind ik eens de tijd om er even wat over te schrijven, want na verschillende luisterbeurten over de laatste maanden blijft hij toch echt wel plakken.

CLCKWS is een band van Belgische bodem en staat erom bekend tot he point te zijn en volle gas te geven. En vandaag werpen we een blik op hun laatste album, Popular Polarization, dat recent ook op vinyl is verschenen!

De kickoff van het album is voor Consumer. Een nummer waarmee de toon wordt gezet voor een stevig album een rauwe sound en de nodige agressie. Om dan naadloos over te gaan in Sheep. Een nummer met evenveel power en overtuiging waar een koor schapen een prachtige lijn backingvocals verzorgd.

Van kort en krachtig gesproken. Religion is volgens vele grootouders het hoogtepunt van dit album omdat het maar 4 seconden duurt. Zoals ik reeds zei, krachtig en to the point. Soms heb je maar 1 woord nodig!

Van Hoogtepunt gesproken, Dystopia kan tellen als één van de absolute toppers van het album. Snel, agressief, en een absolute adrenalineshot. Een meezinger die misschien iets te snel aan zijn einde komt.

Bij politics lijkt de gitaar wat te blijven hangen terwijl de drum wat schoten afvuurt. Een perfecte samenvatting van de Belgische politiek. Ter plaatse blijven trappelen en elkaar aanvallen zonder constructief samen te werken. Een leugen, zoals ze het bij CLCKWS noemen.

En de afsluiter van het album komt veel te snel. Unguilty is een nummer dat een iets meer oldschool punk vibe met zich meedraagt. Een krachtig nummer dat het live ongetwijfeld goed zal doen, als kers op de taart mag deze krachtpatser er zeker wezen.

Met zo een album kan je niet anders dan gelukkig zijn. En trots als je het gemaakt hebt.
De heren van CLCKWS doen mee met Humo’s Rock Rally, een grote stap en een stap waarin ze echt wel gesteund mogen worden, want hier hoort men een winnaar.

Meer weten over CLCKWS? Ga fan snel naar hun Facebook pagina en blijf op de hoogte van al het nieuws!

-Tom.

Skull Fist

Jullie hadden het waarschijnlijk opgemerkt, maandag was er geen Music Monday. En dat kwam door onverwacht nog een pak werk voor stage. Om dat goed te maken kan ik misschien vandaag nog eens over muziek praten. Een band om meer specifiek te zijn… En nog specifieker durf ik te zeggen dat het over Skull Fist zal gaan.

Skull Fist is één van mijn favoriete metal bands uit het verre Canada. En band die bekend staat om zijn snelle riffs, jagende drums, en hoge vocalen. Een heel sterke 80’s vibe die hier in de lucht gaat hangen!

En ondanks dat ik een enorme fan ben was ik teleurgesteld met het nieuwe album dat ze recent uitbrachten. En dan gaat het vooral over de zang. Qua muziek is het nog steeds spot on, maar de zang doet me deze keer afhaken. De zanger van Skull Fist heeft al een tijdje terug een operatie ondergaan aan zijn stembanden. Wat exact het probleem was durf ik niet zeggen, maar er volgde een tour waar ze een vervangende zanger hadden, en een lange stemrevalidatie.

Om te illustreren wat ik bedoel zal ik nu eerst een nummer laten horen waar de zang 100% is wat ik graag hoor. Zo hebben jullie een idee van mijn uitgangspunt.

Daar hoor je dus de snelheid die ze nog steeds beheersen, en de hoge zang die je doorheen de jagende muziek draagt.

Om dan een beeld te krijgen van hun nieuwe album, dat ook een enorme taak had om tegen zijn voorganger, ‘Chasing The Dream’ genaamd, op te boxen nodig ik jullie uti om dit nummer te beluisteren.

En dan begrijp je wel wat ik mis denk ik.

Hoe dan ook is en blijft Skull Fist een band die ik zal blijven steunen, want deze hardwerkende kerels geven op elk podium ook steeds het beste van zichzelf en maken het elke euro inkom meer dan waard. En daarnaast staat hun grote DIY vaardigheid, want ze doen zowat alles zelf. En dat loont dan weer in hun echtheid. Deze band leeft voor wat ze doen en wat ze doen doen ze toch telkens weer verrassend goed.

En hiermee sluit ik deze blog af. Fijn dat jullie er weer waren na deze regenachtige week. Hopelijk heeft niemand van jullie schade geleden door de felle wind van het afgelopen weekend. Tot maandag!

-Tom.

Vinyl Pareltjes #1 Black Sabbath – Black Sabbath

Af en toe krijg ik een nieuw idee. En dit was er zo eentje. Een nieuwe ‘reeks’ of ‘serie’ in de blog. Af en toe zal ik en album uit mijn collectie in de spotlights plaatsen. En het album dat deze reeks van start doet gaan is… Black Sabbath van …u zal het nooit raden… Black Sabbath!

De Britse band uit Birmingham liet op vrijdag 13 februari 1969 een debuut op de wereld los die tot vandaag naklinkt in de wereld van de metal en ver daarbuiten. Met zijn eng uitziende hoes krijg je in een oogopslag reeds te zien hoe het album zal klinken. Een hoes waar de band trouwens geen inspraak in had. Net als het gedicht aan de binnenzijde van deze gatefold. Het album werd ook op een recordsnelheid opgenomen. Naar eigen zeggen zouden de volledige opnames geen twaalf uur geduurd hebben. Efficiënt!

Ik heb zeer veel chance gehad dat ik iemand kende die voor een redelijke prijs zijn album verkocht (bedankt Gert!). Het gaat hier om de eerste persing van het eerste album van Black Sabbath. Ook wel de geboorte van heavy metal genoemd. Uiteraard moest ik dit hebben. Een collectie vinyl die voornamelijk uit metal bestaat is pas compleet wanneer de oorsprong aanwezig is. Toch?

En het Vertigo Swirl label dat het midden van de vinyl siert, daar heb ik ook een zwak voor. Je zal ze ooit al wel gezien hebben, de labels die je in een trance kunnen brengen. Stel je dan de logge muziek van Ozzy en kompanen daarbij voor en je snapt wat ik bedoel.

Het album wordt gekenmerkt door het prachtige gitaarspel van Tony Iommi dat een interessante drumlijn als ruggengraat meekrijgt. De ronkende bas die zich hier als versterking bijvoegt zorgt voor een muzikale muur die je weet te overwelmen. En dan hebben we het nog niet over de relatief hoge, soms snijdende stem van Ozzy Osbourne. Een man die nergens anders dan hier thuishoort.

Mijn favoriete nummers van dit album? Het titelnummer Black Sabbath, Evil Woman en N.I.B. Maar eigenlijk vind ik het over de hele lijn een sterk album!

We zullen proberen om elke keer ook een leuk weetje bij de vinyl parel te voegen. En deze keer gaat het over de bandnaam, Black Sabbath. De inspiratie van deze naam is de titel van de film Black Sabbath. Een horror film die in de Britse zalen speelde toen Black Sabbath in zijn kinderschoenen stond. De band noemde oorspronkelijk ‘The Polka Tulk Blues Band’. Na een nieuwe line-up noemden ze zichzelf ‘Earth’ maar er bleek reeds een band te zijn met deze naam. Toen ze het affiche van de film zagen die in het theater speelde tegenover hun repetitielokaal besloten ze de naam Black Sabbath te gebruiken. En de rest is geschiedenis!

En met dit weetje zit het er op voor deze week. Tot maandag!

-Tom.

Music Monday #45

En daar ging het weekend weer, in een rotvaart zoals gewoonlijk… Maar na weekends komt Music Monday, en die gaat deze week ook in een rotvaart. Want het is bijna kerst, en dan kunnen we nog één kaar de duistere kant van de muziek aan bod laten komen voordat we ons verdiepen in de betere kerstmuziek!

En als eerste is het de heer van het duister zelfs, Satan! Met hun bangelijke nummer Trail By Fire. Voor de liefhebbers van overgeproduceerde en opgepoetste nummers, deze is niet voor jullie!

En om in dezelfde sfeer te blijven is hier het duister klinkende, maar prachtige, Luminous Eyes. U gebracht door de heren van Haunt.

En de afsluiter is voor wat vrouwelijk gezelschap, want zij weten ook hun mannetje te staan!

En met deze pittige tantes gaan we er een einde aan maken voor vandaag. Vrijdag is er een nieuwe blog, en het kan er wel eens eentje zijn over het jaar 2018, benieuwd? Zorg dan zeker dat je er bij bent! vergeet ook niet om Vinyl & Coffee te volgen op Facebook!

-Tom.

Music Monday #43

Hey! Een nieuwe maandag, dus ook nieuwe muziek! Ik heb weer een week examens (voor de verandering) dus kan wel wat muzikale steun gebruiken. Hier is mijn duwtje in de rug om deze week door te komen!

Om de ochtendstipts te overleven op weg naar Hasselt mag het al eens een beetje meer zijn. En dat beetje meer krijg ik graag van mijn favoriete Skull Fist nummer!

Als ze me zouden vragen of er iets is dat ik liever zou doen deze week is er eigenlijk maar één antwoord dat ik kan, mag en zal geven… I wanna… ROCK!

Maar als ik dan dat examen voor me krijg, dan kan ik uiteraard nog maar 1 ding denken. I’m gonna walk all over you! Niet letterlijk natuurlijk, want met een schoenafdruk op die papieren bundel maak je niet meteen een goede indruk…

En met deze drie topschijven zal ik het heus wel overleven! En zoniet, weet dan dat ik enorm heb genoten van deze drie nummers! 😉 Tot vrijdag!

-Tom.

Music Monday #42

Traditiegetrouw laat ik maandag drie nummers verschijnen die onze moraal doorheen de week een flinke boost mogen geven. En dat is deze week niet anders. Speciaal voor jullie koos ik drie nummers en deze week zit er weer wat leuk gitaarwerk tussen!

De kickoff is deze week voor Kiss. Een band geliefd door velen en gehaat door velen. En ze hebben inderdaad wat uitschuivers gehad doorheen hun carrière, maar ook een hele resem bangelijk goede nummers. En eentje die ik heel graag hoor passeren is deze I Want You!

 

Een andere band die wel weg wist met de gitaar was Gamma. Deze Amerikaanse hard rock/heavy metal band ontdekte ik toevallig tijdens het zoeken naar ‘The Four Horsemen’ van geliefde band Metallica

 

En om af te sluiten heb ik nog een topper van formaat klaarstaan. Def Leppard zijn een stel Britten die de gitaar ook niet vreemd zijn. Let It Go is het openingsnummer van hun album High ‘N’ Dry, en dat is het eerste album van Def Leppard dat ik op vinyl kocht.

 

Geniet ervan zou ik zeggen. Op een fantastische week!

-Tom.