Music Monday #93

Blue Monday, dat zou het vandaag zijn… Onzin! Music Monday, dat is het en zal het altijd zijn! En deze week zullen we dan toch maar ‘blue’ blijven he, om een keer met de hoop mee te doen!

De opener vandaag kan dus eigenlijk niet anders dan een prachtig nummer van New Order zijn! … Blue Monday!

En een blauwe lijst zonder The Who, is dat zelfs een blauwe lijst? Ik denk van niet!

En afsluiten doen we met iets meer tempo. Blue Collar Jane van The Stripes!

Voila, eind goed, allemaal goed als je het mij vraagt! Vrijdag terug tekst en beeld, dat is het plan toch. Hopelijk tot dan!

-Tom.

Music Monday #92

Een koude maandag, tijd om onszelf te trakteren op wat warme muziek. Deze week enkel jaren ’80, wat de laatste tijd wel vaker voorkomt!

Ultravox als opener? Dan weet je dat het goed gaat zijn!

En nu roepen we ons warm samen met Billy Idol. Rebel Yell is een nummer dat keer op keer indruk blijft maken en blijft plakken in je gehoorgang. Zalig!

En een band die nooit mag ontbreken in een jaren ’80 lijstje is (naast eigenlijk nog vele anderen) A Flock Of Seagulls. Space Age Love Song is een klassieker en we horen duidelijk waarom.

Drie sterke nummers die me toch weer wat warmte hebben bezorgd. Hopelijk zien we elkaar vrijdag terug voor wat geschreven warmte? Tot dan!

-Tom.

Lijst Der Excuses

Elke verzamelaar heeft ze wel klaar, enkele excuses. Geen sorry of pardon, maar een excuus om met iets nieuws thuis te komen. Ik heb mijn inspiratie mede gehaald uit een topic dat ik opende op het fantastische forum genaamd ‘Kilroy Records Vinylforum’. Een plaats waar iedereen welkom is en waar ik een heel groot deel van mijn kennis over vinyl heb gehaald toen ik begon met mijn hobby.

Of de excuses allemaal even geldig zijn kan ik niet beloven, maar dat we ze gebruiken kan je zeker van zijn!

Let’s go!

“ge moest eens weten hoeveel ik er niet gekocht heb”

“mijn pensioenspaarplan”

“Die kon ik niet laten liggen, die kom ik nooit meer tegen aan deze prijs!”

“Er was nog een vakje open in mijn klassement, de lp’s staan nu mooier recht.”

“Spaargeld brengt niets meer op, lp’s stijgen alsmaar in waarde.”

“Ik zat met 999 lp’s en heb er nu mooi 1000”

“eigenlijk zocht ik deze plaat voor iemand anders, maar ze is zo goed dat ik er maar ineens twee heb meegenomen”

“Hier zijn er wel maar 100 van gemaakt hè!”

“tja, ik kon inderdaad ook aandelen van fortis gekocht hebben, dan had ik nu niks meer, zelfs als dees platen niets meer waard zijn… heb ik nog steeds de muziek…”

“Ik dacht dat deze nu eens een plaat was die jij ook graag zou horen…”

“De hoes is toch prachtig?!”

“’ t was 2+1 gratis in mediamarkt”

“Het was vandaag wel Record Store Day he!”

“Op Black Friday kan je er gewoon meer kopen voor hetzelfde geld!”

“er was gratis verzending, en zo goedkoop heb ik ze nog nergens gevonden!”

“Ik had die op cd, maar de cover komt er zo veel mooier uit op vinyl”

Ik dank de leden van Kilroy Records Vinylforum voor hun bijdrage en wil mij graag excuseren ten opzichte van mijn ouders en Amanda voor het reeds jarenlang, en nog veel jaren hierop volgend, aanhoren van deze, en ongetwijfeld nog vele andere, excuses!

-Tom.

Music Monday #91

De zon schijnt, het is maandag, en de kerstvakantie is voor iedereen achter de rug. Een maandag die voor velen gemengde voelens zal oproepen. En dan ben ik hier, om er voor te zorgen dat iedereen een goed gevoel heeft op deze mooie dag!

The Who heeft de eer deze week om de spits af te bijten. Street Song is een nummer van hun laatste nieuwe album en heeft een prachtig refrein dat meteen blijft hangen.

Als volgende nog eentje van Mike Oldfield. Ik zit er al een hele tijd mee in mijn hoofd maar ben het nog lang niet beu!

Afsluiten doen we vandaag met Big Country. veel uitleg heeft dit nummer niet nodig. Genieten is de boodschap.

En en dan rest mij enkel nog dit… De beste wensen voor het nieuwe jaar, nog een fijne avond en tot vrijdag!

-Tom.

Music Monday #90

De laatste maandag van het jaar. Laten we er samen iets moois van maken. Vandaag traditiegetrouw drie nummers, van mij, voor jullie.

het startschot word gegeven door Mike Oldfield. Shadow On The Wall is niets anders dan een meesterwerk, een nummer waar ik keer op keer goede energie van krijg!

Een band waarbij ik van bijna al hun nummers een goed gevoel krijg is Arctic Monkeys. Do I Wanna Know is een bangelijke song met een aanstekelijke riff en melodie die blijft hangen.

En we eindigen Music Monday #90 in 6-snarige schoonheid. Perfectie zou ik bijna durven zeggen. Eric Johnson schreef ooit het nummer ‘Cliffs Of Dover’, en nadat ik het voor het eerst hoorde zit het in mijn geheugen gegrift. Een vrolijke noot om dit fantastische jaar af te sluiten.

Ik wil jullie allemaal bedanken uit het diepste van mijn hart voor het prachtige jaar dat jullie 2019 gemaakt hebben voor Vinyl & Coffee.

Geniet van de eindejaarsfeesten, nieuwjaarsfeesten en de beste wensen voor 2020. Een nieuw decennium vol kansen, mogelijkheden en mooie momenten. Tot vrijdag!

-Tom.

Music Monday #89

HOHOHO! Nog twee keer slapen en de kerstman passeert weer. Tijd om gezellig samen te zijn, te genieten van lekker eten en vooral even rust te nemen en dankbaar te zijn voor het leven en alles wat het leven ons te bieden heeft. En dat gaat een heel pak beter met wat goede kerstmuziek!

De kickoff deze week is voor The Kinks, Hun Father Christmas is een fantastisch nummer dat niet te cheesy is, een kerstnummer dat de meesten wel gaan kunnen waarderen.

Het volgende nummer dat deze kerst kleur geeft is er eentje van de legendarische gitarist Joe Bonamassa. Elk jaar is er maar één Kerst, gebruik hem goed…!

En ja, Chuck Berry, die kan je toch moeilijk van Kertmis wegdenken? De grondlegger van de moderne rock heeft een swingend kerstnummer over een rendier dat ook ongetwijfeld iedereen kent!

En nu maar hopen dat jullie van deze muziek kunnen genieten tijdens deze kerst. Maak het niet te commercieel, geniet van de familie en alle verplichtingen die erbij komen kijken. Het is Kerstmis, en dat is het maar één keer per jaar.

-Tom.

Platenspeler in de living, het vervolg

Ik had er eentje gevonden, een mooie dual 504 die volgens de eigenaar in perfect werkende staat was. Ik geloofde deze jongeheer die van zijn vader een nieuwe platenspeler had gekregen voor op kot, waarna deze maar stof stond de verzamelen. Dus deze schoonheid ging met mij mee nar huis.

Thuis meteen een DIN naar RCA converter besteld want die DIN connectie past niet op mijn versterker. Na enkele dagen wachten en de platenspeler zijn plekje al gegeven te hebben in de living was ik door het dolle heen. De kabel was aangekomen en ik kon mijn geliefde zwarte goud in de living beginnen afspelen. Dacht ik…

Ik kreeg uit 1 box geluid, en uit de andere een ‘hum’. Nu, in de tijden van internet paniekkeer ik nog niet te snel, hoewel ik toch teleurgesteld was. Ik begon opzoek werk te doen, en leerde zelfs nieuwe mensen kennen in mijn zoektocht naar een oplossing.

Het openen van de speler was al gelukt, en de bedrading zag er oké uit, maar dit was wel de kans om een RCA kabel aan te sluiten ipv een DIN kabel. Want volgens mijn research en wat ik hoorde van de kenners was die kabel vermoedelijk het probleem gezien de symptomen.

Nu kan ik zelf gelukkig solderen en had ik alle spullen in huis, inclusief de bedradingsschema’s, dus ik begon er vol goede moed aan. Morgen heb ik muziek in huis.

Dit bleek echter een illusie, de muziek bleef uit één speaker komen en de ‘hum’ was nog steeds als ongewenste gast op het feest aanwezig. Dan kan het de cartridge van de naald nog zijn… Of de bedrading in de arm,… Of of of… Genoeg!

Ik had er de buik stilaan van vol. Het heeft dus enkele dagen geduurd voordat ik het op gaf.

Toevallig kwam ik op tweedehands uit op eenzelfde platenspeler te koop aangeboden door een handelaar in vintage audio, die net nog bij een Dual specialist was geweest en daar al het nodige had ondergaan. Dit kon ik niet laten schieten.

Ik nam dus contact op met de eigenaar en na enkele uren had ik antwoord, de speler was de dag ervoor verkocht… Jammer. Maar hij zei me wel dat hij er in zijn winkel nog eentje had, een ander model wel, maar ook van Dual, met mooie houten plinten. En toen ik de foto’s van de Dual 510 doorgestuurd kreeg werd ik heel enthousiast! Meer hout, minder zwarte omkasting zichtbaar en ook net bij Dokter Dual gepasseerd. De eigenaar van Vintage Audio Dreams is hem zelf komen installeren om ervoor te zorgen dat hij zeker in perfecte staat aankwam en te zorgen dat alles werkte.

En die andere speler?? Wel, die hou ik bij voor onderdelen. De naald is nog perfect, de riem is perfect, de motor is 100% in orde (en blijkt een zeer goede, betrouwbare motor te zijn). Dus waarom zou ik deze dan weg doen? Die onderdelen kosten meer dan ik voor de ‘defecte’ speler zou kunnen krijgen en zijn allemaal bruikbaar bij de speler die ik nu heb.

En zo staat nu dus deze schoonheid hier in de living op de lange kast, dag en nacht te pronken, en met het juiste plaatje uren lang lekker te ronken. Ik ben blij, en mijn vriendin kan er gelukkig mee leven!

-Tom.