R.I.P. Jimi Hendrix – 50 jaar

Jimi Hendrix. Geprezen door velen, gehaat door velen die zijn speelstijl nooit onder de knie krijgen, maar dat het een legende is spreekt voor zich. Een man met een enorm herkenbare stijl, een herkenbare stem en een presentatie om u tegen te zeggen. En vandaag is het exact 50 jaar geleden dat deze muzikale meester ons veel te vroeg verliet.

Geïnspireerd door de documentaire op Canvas van gisterenavond dacht ik vandaag wat te schrijven over Jimi Hendrix.

De man speelde linkshandig op een rechtshandige gitaar, liet de gitaren brullen en had een stem waarmee hij precies kon bereiken wat hij in zijn gitaarspel naar boven bracht.

Na zijn ontslag uit het leger omdat hij zijn enkel brak bij zijn 25ste parachutesprong ging hij aan de slag als muzikant. Op tour met Wilson Picket en Little Richard en fast forward een tijdje en we zitten in Engeland, waar zijn carrière echt van start ging.

Een platencontract bij Track records, een drummer en bassist die samen met hem The Jimi Hendrix Experience vormden. De Engelse clubs gingen plat voor Jimi, en nadat hij Sgt. Peppers van The Beatles coverde overtuigde hij enkele aanwezige giganten die hem zijn eerste Amerikaanse tour regelden.

Jimi deed dingen die bijbleven, dingen die bleven plakken bij de aanwezigen op het concert. Spelen met zijn tanden, achter zijn rug, gitaar in de nek, de gitaar in brand steken, het zijn dingen die iedereen wel kan opnoemen als het over Hendrix gaat, en dat is natuurlijk een deel van zijn bekendheid.

De man wiens leven om muziek draaide, een muzikaal leven met drugs en vrouwen , maar vooral enorm veel muziek. Zonder gitaar zag je hem praktisch nooit, en dat is vermoedelijk de bron van zijn sterkte, enorm veel spelen en die passie klinkt ook enorm door in zijn nummers.

Waar stopt een mens als hij over Jimi Hendrix schrijft? Ik vermoed hier ongeveer, want je kan blijven gaan, als zijn nummers analyseren,… Maar eigenlijk moet je gewoon stoppen met lezen en beginnen luisteren. Slorp alles op als een spons, de enige manier waarop we hem echt kunnen eren is het spelen van zijn muziek, en liefst nog op een aanzienlijk volume.

Jimi stierf op 18 september 1970. Veel te vroeg, veel te jong.

Geniet van het weekend, we hebben gelukkig nog een mooi vooruitzicht deze september. Een prachtige manier op de herfst in te leiden die maandag van start gaat.

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #107

Toch weer muziek op maandag, het lukt me niet meer om elke week de content gaande te houden. Maar ik probeer toch. De dagen vliegen zo voorbij dat ik meestal dinsdag en zaterdag pas besef dat ik had moeten posten. Maarja, waar mensen schrijven worden fouten gemaakt. Anyway, genoeg gezever. Laten we de muziek maar verder voor ons spreken.

Eerst het droevige nieuws. Ennio Morricone, een componist zijn gewicht waard in diamant heeft deze planeet verlaten. De man was 91 jaar oud en schreef vele fantastische nummers. Maar het nummer dat mij het meeste bij zal blijven is hetgene dat Metallica steeds gebruikt voordat ze het podium opkomen. Extacy Of Gold.

Metallica heeft het nummer zelf een keer in een steviger jasje gestoken.

Nu verder met een vrolijkere noot. Come On Eileen is een nummer dat volgens mij zo goed als iedereen wel aanspreekt. Vrolijk, aanstekelijk en gewoon ideaal zomerweer.

En afsluiten zullen we doen met een vraag die we nog steeds niet echt beantwoord hebben gekregen. Heer Bowie, ga uw gang!

Ode aan Lemmy

Ode aan Lemmy

Vandaag, 28 december 2017 is het al twee jaar geleden dat er een icoon uit de metal wereld is verdwenen. De meesten weten met die ene zin voldoende, voor de rest volgt hier een korte inleiding.

Ian Fraser ‘Lemmy’ Kilmister werd geboren op 24 december 1945 in Burslem (Groot-Brittannië), Een kerstavond die de geschiedenis van de muziek voor eeuwig zou veranderen. Hij was roadie voor Jimi Hendrix, bassist en af en toe zanger bij Hawkwind (waar hij werd buitengezet voor het gebruik van de ‘foute drugs’) en later frontman van het legendarische Motörhead (wat speedfreak betekent). Zeventig jaar worden met een leefstijl die meer Rock ‘n’ Roll was dan de woorden Rock ‘n’ Roll zelf was al een hele prestatie! Dan ook nog je stempel drukken op alles wat hierop volgde, duizende muzikanten inspireren en motiveren,… Ik denk dat we kunnen besluiten dat een absolute legende de wereld twee jaar geleden heeft verlaten.

Wat was er nu zo speciaal aan die ‘Lemmy’? Wel, nogal veel. Ten eerste, iets wat we misschien allemaal wat meer mogen doen, Lemmy was volledig zichzelf. Hij maakte zich niet druk in wat anderen van hem vonden, wat de verwachtingen waren binnen de maatschappij,… Lemmy leefde zijn leven op de manier dat hij het graag deed. En dat is één van de meest fantastische eigenschappen die er is! Willen we niet allemaal graag doen wat we doen? En leven op de manier zoals wij het willen en niet wat van buitenaf opgelegd wordt? Misschien iets om in 2018 een over na te denken!

Ten tweede, de leefstijl die hij hanteerde was voor de meesten onder ons dodelijk na één nacht. De hoeveelheden drugs en alcohol die Lemmy in zijn leven verzet heeft moet ongetwijfeld de natte droom zijn van elke drugsbaron. En als we dan gaan kijken naar de manier waarop Lemmy nog kon functioneren is het helemaal indrukwekkend.

Als derde misschien een leuk weetje. Toen Lemmy eraan dacht om een volledige bloedtransfusie te ondergaan, omdat je bij een auto ook de olie moet vervangen, werd dit door de dokters sterk afgeraden. Zijn bloed was immers zo toxisch dat hij zou sterven van dit ‘normale’ bloed. Je moet niet vragen….

Dat hij, zelfs met wandelstok, nog optredens deed bevestigd ook hoe graag Lemmy deed wat hij deed. Halverwege zijn setlist moeten stoppen omdat hij het gewoon niet meer kan, en toch een daverend applaus en enorm veel waardering krijgen van je fans, je moet het maar doen! Hij probeerde tot zijn laatste dagen alles te geven wat hij had, voor Motörhead, voor zijn fans, voor de muziek.

En als laatste absoluut het belangrijkste: zijn muziek. Zo luid, zo energiek, zo echt! Niet veel bands die het hem nadoen. Hij leefde 100% voor wat hij deed, en dat was duidelijk hoorbaar in de muziek. Motörhead heeft een enorm belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van heavy metal, thrash metal en vele andere genres. De rauwe zang, de snelle drums, de enorm stevige en luide bas (die hij overigens als gitaar bespeeld in plaats van als bas), het plaatje klopte volledig.

Vandaag draaien we non-stop, en zo luid mogelijk het ene na het andere nummer van Motörhead, ter ere van Lemmy. Voor de liefhebbers vergezeld door een frisse ‘jack and coke’, voor mij met een warme tas koffie.
Deze blog draag ik dus volledig op aan Lemmy, een legende, de peetvader van heavy metal.
Born to lose, live to win.
Rust zacht Lemmy…

R.I.P. Malcolm Young

Malcolmyoung

Soms kunnen we ‘breaking news’ beter plaatsen onder ‘heartbreaking news’. Vandaag, 18 november 2017 is er nieuws dat we beter onder de tweede categorie kunnen plaatsen.

Malcolm Young, de oudere broer van Angus Young, is niet meer. Nadat hij eerder noodgedwongen AC/DC moest verlaten wegens een steeds erger wordende dementie is Malcolm vandaag van ons heen gegaan.
Ik kreeg het nieuws te zien op Facebook, waar een post op de pagina van AC/DC het overlijden bekend maakte. Ongeloof, dat was het eerste dat in me op kwam. ‘Dat kan niet! Zo snel kan het toch niet gaan? Hij is nog maar 64!’ Maar toen ik meteen een hele hoop berichtjes kreeg van vrienden en familie begon het besef door te dringen. Het was wel waar, Malcolm, de geniale ritmegitarist, is niet meer.

Zoals elke fan was het eerste wat ik deed natuurlijk, met volume op het maximum, alles wat ik van AC/DC in mijn bezit had afspelen. Onmogelijk om de tranen altijd tegen te houden luisterend naar wat deze fantastische band gedurende een noemenswaardige carrière op ons heeft afgevuurd. De dynamiek tussen Angus en Malcolm die op elk nummer weerklinkt, de magistrale riffs die pletwals Malcolm zovele jaren uit zijn vingers bleef schieten,… Man man, het valt me zwaar.

De enige macht die ik momenteel bezit is het schrijven, vastleggen van de indruk die dit nalaat, bevestigen van de genialiteit van deze gitarist. Een man die velen inspireerde, die ontelbare mensen een reden gaf om de draad weer op te nemen in moeilijke tijden. Een man die mensen met zijn muziek fantastische tijden liet beleven. Van meezingen in de auto, op café of op een overvolle festivalweide waar elke hit woord voor woord wordt meegebruld. Een stempel heeft hij zeker weten gedrukt. Op rock ‘n’ roll en alles wat hierop volgde.

Op zijn Highway To Hell
zijn Long Way To The Top
Riff-Raffend een weg door het leven zoeken
non-stop Hard As A Rock
nu luiden jouw Hells Bells
je bent gejailbreaked van het leven
gevangen in je eigen hoofd.
Nu zullen we zelf onze blues moeten wegrocken
We Salute You Malcolm…

-Tom.