Barrel Smoke, de review

De Hamontse/Peltse grond lijkt vruchtbaar voor muziek met ballen. Weer een band die zich van hieruit laat ontpoppen, ze dragen de naam Barrel Smoke en spelen sexy Rock ’n Roll.

De opener Bad laat je meteen kennismaken met de essentie van wat Barrel Smoke teweeg gaat brengen. Scheurende gitaren, een forse zang die klinkt als het perfecte huwelijk tussen whisky en sigaretten en een stevige drumbeat om alles een extra kick te geven. Een catchy refrein dat niet vergezocht is en daardoor makkelijk blijft hangen, wat wil een mens nog meer?

Wie graag wat zwerig in een nummer terecht komt zal met Late Night Lover op zijn wenken bediend worden. Een nummer dat als een kampvuur speelt met opflakkeringen en rustigere momenten. Een interessante wereld van gitaar ligt voor je voeten en eigenlijk behoeft het geen verdere uitleg. Luisteren, genieten en zweven op het golvende karakter van dit nummer.

 Éen van mijn favoriete nummers is genaamd No Money, een prachtig hoofdzakelijk instrumentaal nummer waar de gitaar een centrale rol heeft gekregen. En heerlijke lichte overdrive en spel met veel gevoel. Een stem die een tikkeltje kwetsbaar klinkt en veel diepte creëert in het nummer.
Samen met de solo die mooi in het plaatje past is dit nummer voor mij het hoogtepunt. Hoewel de rest echt niet moet onderdoen.

Terug naar stevige riffs die je trommelvliezen niet onberoerd laten. No Rest For The Wicked is een stevige knaller die met het nodige vingervlugge wahwah werk een glimlach op je gezicht tovert. Ogen toe en je kan dromen van een live set van deze kerels. Maar dat zal voorlopig jammer genoeg nog even bij dromen blijven….

Alles lijkt dan toch niet slecht te lopen in dit bizarre jaar 2020. Veel muzikanten met wat extra tijd en dat horen we graag natuurlijk. We horen invloeden van muziek uit lang vervlogen tijden, toen alles mocht en kon, als je een vrije geest was toch. Nog even geduld en dit album komt uit en dan kunnen jullie er massaal eentje gaan kopen en genieten van het moois dat deze heren te bieden hebben.

Vergeet zeker niet om ze te volgen op Facebook zodat je van alles wat ze doen op de hoogte kan blijven!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

review Fat Bastard – Junk Yard Fest

Wie mij kent weet dat ik fan ben van Motörhead, en sinds Lemmy planeet aarde achter zich liet om daarboven eens tegen god te gaan zeggen dat hij niet bestaat zijn er bands als Fat Bastard die de vet klinkende rock & roll in leven houden.

En met hun nieuwe album openen ze stevig. Dead Mean Charlene knalt er meteen tegenaan. Ookal verwacht je na de vocale intro niet dat het einde van het nummer nog met een stevige zang gaat zijn, toch houden de (metalen?) stembanden het vol. Een ruige, bijna gortig te noemen stem brult je doorheen een muur van geluid. Het nummer heeft stevige riffs, een rechttoe rechtaan solo en een krachtige drum. Wat wil je meer?

Dead Man Walking begint veelbelovend, een drum intro die toch zakelijk blijft en niet de show probeert te stelen, waar nadien een gitaar een stevige riff over speelt. Een nummer dat redelijk rustig aanvoelt ondanks het agressief klinkende geheel. Vermoedelijk omdat het tempo hier redelijk laag ligt.

Where Me Is Us is ongetwijfeld mijn op één na favoriete nummer. Het gitaarspel is hier net van een ander niveau met leuke afwisselingen. En de stem, die blijft uiteraard een enorme Lemmy Kilmister vibe met zich meedragen.

Om dan aan te belanden bij mijn absolute favoriet, die reeds ook op een Music Monday verschenen is. Blood, Sweat And Beer heeft naast een geweldige riff ook nog eens een portie ‘swing’ als ik dat zo mag noemen. Geweldig nummer waar ik ongelimiteerd naar zou kunnen luisteren.

Fat Bastard is een Belgische band die nog weet hoe het is om harde, luide en sexy rock & roll te maken. Een beest van een stem, een gitaar die je haren rechtop doet staan en een drummer die niet van plan is lang met zijn drumvellen toe te komen. Zo klinkt het nieuwe album, zeven nummers lang en een schijfje puur luistergenot. Het album zal op cd en gelimiteerd tot 28 stuks op cassette verkrijgbaar zijn.

-Tom.

Music Monday #38

Fijne maandag! Of het nu is omdat de herfst eindelijk echt doorbreekt, of omdat je een week vakantie hebt of misschien gewoon een week moet werken. Je hebt deze drie nummers zeker weer verdiend! En deze week houden we het Brits!

Eerst het technische trio genaamd Toska. Waar de leden van Dorje, zonder Rob Chapman aan de slag gaan en hun creativiteit de vrije loop laten. Enjoy!

 

Goed he! Maar het kan uiteraard ook wat rustiger. You never go wrong with Cream, toch?

 

En afsluiten doen we met het legendarische Led Zeppelin dat veel te vroeg aan zijn einde kwam, maar ons toch enkele fantastische albums bezorgde.

 

Fijn dat jullie er weer waren. Geniet van de week en tot vrijdag!

-Tom.

Music Monday #15

Hier zijn we weer! Deze week focus ik op bands die niet AC/DC zijn, maar wel hetzelfde klinken, ongeveer toch. Want zeg nu zelf, niemand zal ooit gitaargod Angus van de troon stoten!

Als eerste, de A van Airbourne, een australische band met bakken energie, in de studio als op het podium. Let’s go!

De volgende is het bangelijke ’77. Een band die in 2011 klonk alsof Bon Scott zijn stem had doorgegeven aan deze heren!

En een nummer dat ik al luister sinds ik 12 ben en heel regelmatig terugkomt… I Wanna Be In AC/DC. Ik zou het zelf nog geschreven kunnen hebben 😉

Jullie weten ondertussen ongetwijfeld dat ik enorm fan ben van AC/DC… En ik kan dan ook niet ontkennen dat ik een zwak heb voor bands die hun inspiratie door AC/DC niet onder stoelen, tafels, woonboten of ziekenhuisbedden steken.

Fijn dat je er weer was! You ROCK!

-Tom.

Ode aan Lemmy

Ode aan Lemmy

Vandaag, 28 december 2017 is het al twee jaar geleden dat er een icoon uit de metal wereld is verdwenen. De meesten weten met die ene zin voldoende, voor de rest volgt hier een korte inleiding.

Ian Fraser ‘Lemmy’ Kilmister werd geboren op 24 december 1945 in Burslem (Groot-Brittannië), Een kerstavond die de geschiedenis van de muziek voor eeuwig zou veranderen. Hij was roadie voor Jimi Hendrix, bassist en af en toe zanger bij Hawkwind (waar hij werd buitengezet voor het gebruik van de ‘foute drugs’) en later frontman van het legendarische Motörhead (wat speedfreak betekent). Zeventig jaar worden met een leefstijl die meer Rock ‘n’ Roll was dan de woorden Rock ‘n’ Roll zelf was al een hele prestatie! Dan ook nog je stempel drukken op alles wat hierop volgde, duizende muzikanten inspireren en motiveren,… Ik denk dat we kunnen besluiten dat een absolute legende de wereld twee jaar geleden heeft verlaten.

Wat was er nu zo speciaal aan die ‘Lemmy’? Wel, nogal veel. Ten eerste, iets wat we misschien allemaal wat meer mogen doen, Lemmy was volledig zichzelf. Hij maakte zich niet druk in wat anderen van hem vonden, wat de verwachtingen waren binnen de maatschappij,… Lemmy leefde zijn leven op de manier dat hij het graag deed. En dat is één van de meest fantastische eigenschappen die er is! Willen we niet allemaal graag doen wat we doen? En leven op de manier zoals wij het willen en niet wat van buitenaf opgelegd wordt? Misschien iets om in 2018 een over na te denken!

Ten tweede, de leefstijl die hij hanteerde was voor de meesten onder ons dodelijk na één nacht. De hoeveelheden drugs en alcohol die Lemmy in zijn leven verzet heeft moet ongetwijfeld de natte droom zijn van elke drugsbaron. En als we dan gaan kijken naar de manier waarop Lemmy nog kon functioneren is het helemaal indrukwekkend.

Als derde misschien een leuk weetje. Toen Lemmy eraan dacht om een volledige bloedtransfusie te ondergaan, omdat je bij een auto ook de olie moet vervangen, werd dit door de dokters sterk afgeraden. Zijn bloed was immers zo toxisch dat hij zou sterven van dit ‘normale’ bloed. Je moet niet vragen….

Dat hij, zelfs met wandelstok, nog optredens deed bevestigd ook hoe graag Lemmy deed wat hij deed. Halverwege zijn setlist moeten stoppen omdat hij het gewoon niet meer kan, en toch een daverend applaus en enorm veel waardering krijgen van je fans, je moet het maar doen! Hij probeerde tot zijn laatste dagen alles te geven wat hij had, voor Motörhead, voor zijn fans, voor de muziek.

En als laatste absoluut het belangrijkste: zijn muziek. Zo luid, zo energiek, zo echt! Niet veel bands die het hem nadoen. Hij leefde 100% voor wat hij deed, en dat was duidelijk hoorbaar in de muziek. Motörhead heeft een enorm belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van heavy metal, thrash metal en vele andere genres. De rauwe zang, de snelle drums, de enorm stevige en luide bas (die hij overigens als gitaar bespeeld in plaats van als bas), het plaatje klopte volledig.

Vandaag draaien we non-stop, en zo luid mogelijk het ene na het andere nummer van Motörhead, ter ere van Lemmy. Voor de liefhebbers vergezeld door een frisse ‘jack and coke’, voor mij met een warme tas koffie.
Deze blog draag ik dus volledig op aan Lemmy, een legende, de peetvader van heavy metal.
Born to lose, live to win.
Rust zacht Lemmy…