Ik heb ALLES verkocht.

Wat ik geleerd heb van het verkopen van mijn hele collectie

Het verkopen van de hele collectie was niet makkelijk, het is in stappen gegaan en alles is nog niet verkocht, maar ik heb er wel afscheid van genomen. Het is iets dat moest gebeuren, want hier werden ze niet meer voldoende beluisterd om het te rechtvaardigen dat ze nog in mijn handen bleven. Ik heb mijn portie plezier beleefd aan de platen en nu mogen ze naar iemand anders die er zijn portie geluk uit kan halen.

Wat ik leerde? Enkele verschillende dingen. Eerst en vooral, het is een prachtige hobby, die mensen ook daadwerkelijk bij elkaar kan brengen. Een hobby waar je je helemaal in kan verliezen en de uren kan doen vergeten. Voor je het weet is het terug avond en heb je heel je dag doorgebracht tussen je platen, en dat ervaar ik nu met verkoop opnieuw. Ook het samenbrengen van mensen is een feit, nog steeds.

Hiernaast heb ik ook geleerd dat je geen platen moet verzamelen voor een woekerwinst te maken tijdens de verkoop. Ik heb het niet allemaal bijgehouden maar weet nog ongeveer wat ik betaald heb voor elke plaat, en ik moet zeggen dat ik een vermoeden heb dat platen verzamelen nog altijd meer opbrengt dan het alomgekende spaarboekje. Hoewel dit ook afhankelijk is van welk genre/persingen je in huis hebt.

Wat me nog opviel is dat platen herinneringen oproepen. Ik heb bij bijna elke plaat die ik vastnam kunnen terugdenken aan een leuke uitstap, een leuke babbel, of een enorme opwinding bij mezelf als ik een bepaalde plaat uit een bak toverde die ik enorm goedkoop heb kunnen aanschaffen. Het zijn dingen die blijven plakken, en de platen rakelen die herinneringen terug op. Hoewel ik de herinneringen natuurlijk ook ga vasthouden nadat alles verkocht is.

Wat ik ook geleerd heb is dat een kleine collectie mogelijks veel aangenamer kan zijn dan een grote collectie. Stilstaand bij hoe weinig sommige platen gespeeld worden is het misschien leuker om een kleine roterende collectie te hebben van +/- 100 platen dan een collectie van 1000 of 10000 platen waarvan je er uiteindelijk maar 100 regelmatig een luisterbeurt geeft. Zeker in het digitale tijdperk kwaarin we leven, er zijn zo veel opties!

En de laatste les die ik leerde is dat ik muziek echt nog altijd enorm belangrijk vind in mijn leven. Het overviel me af en toe dat er zoveel schijfjes voor mij stonden die allemaal enorm goede muziek bevatten. En dan was dit nog maar eenf ractie van alle goeie muziek. Ik ben me ervan bewust dat ik nooit alles zal kunne horen wat gemaakt wordt, en dat ik nooit alle muziek zal kennen, maar ik zal ongetwijfeld nog uren blijven genieten van de fanntastische muziek die in he verleden gemaakt is en in de toekomst nog gemaakt zal worden.

Lieve, lieve lezers. Het is hier stil, ik weet het. En toch merk ik dat jullie dagelijks nog terugkeren naar Vinyl & Coffee om te lezen wat ik geschreven heb. En dat waardeer ik enorm. Het raakt me zelfs. Ik wil hierbij dan ook mededelen dat dit mogelijks het laatste vinyl gerelateerde bericht is dat op Vinyl & Coffee geplaatst zal worden. Muziek zal altijd centraal blijven staan, en de naam zal behouden blijven gezien het gekend en vertrouwd is en ik het nog steeds een leuke naam vind. Verdere info volgt nog over de toekomst van Vinyl & Coffee.

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan deze link om te winkelen bij Bol.com, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

The Mental Scientists – Tricycle To Paradise review

De week van de Belgische muziek kwam op zijn einde, zoals alles ooit op zijn einde komt. Maar dat werd nog goed gevierd door Bijvoorbeeld The Mental Scientists die nog met een nieuw album op de proppen kwamen.

Het album opent met Nightmares. Een droom van een nummer met een lekkere groove, sleurende riff en een zang die mooi zijn plaats vindt in het geheel. Aangenaam nummer om naar te luisteren en eentje waarvan na de eerste luisterbeurt al wel wat blijft hangen.

Snowflakes is een nummer dat nu toevallig wel heel goed past in ons belgenlandje. Want het is een tijdje geleden dat de ‘snowflakes’ zo lang bleven liggen. Maar dat staat natuurlijk los van het nummer, dat overigens al in 2019 als singel verscheen. Snowflakes is een rustiger nummer waarin de zang wat dieper wordt en er veel ademruimte is voor elke instrument. De hook blijft je ook makkelijk bij en mijn inziens zal dit nummer het live zeker goed doen. Vooral door het meezinggehalte en de open stukken waarin het muzikaal wat rustiger wordt.

Madman Show, het nummer begint heel interessant. Anders dan de rest, een zuidelijke vibe die al snel wordt opgeslokt door een golf van grollende gitaren en pure rock ‘n’ roll. Een krachtig nummer met een old school vibe.

In Killer Jack krijgen we een punk achtige vibe bovenop het reeds vertrouwd, lichtjes wisselende, geluid dat we doorheen het album te horen krijgen. Aan afwisseling op dit album echt geen tekort. Dat is mogelijks ook de reden dat je het album vlotjes enkele keren na elkaar kan beluisteren zonder er moe van te worden.

Afsluiten wordt er gedaan met Back To The Dark. En nummer dat rustig en dromerig begint en kort voor de helft openbarst en je nog een laatste keer snel, stevig drumwerk, een ronkende bas en smerige gitaren rond de oren veegt. Waarna het zijn rust terugvind en je wat ademruimte geeft voordat je nog een laatste dreun krijgt richting het einde.

Een sterk debuut van een band met nog veel potentieel. Deze Limburgse band mag je mijn part ergens noteren, we zullen er nog meer van horen en zéker wanneer ze terug live de kans krijgen om mensen te overtuigen.
Het album is te beluisteren op YouTube en Spotify en is zéker de moeite om even voor te gaan zitten.

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan deze link om te winkelen bij Bol.com, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday # 125

Februari! Een maand waarin het weer iets langer licht begint te worden, en we vrolijk verder doen met wat we bezig zijn.

Vandaag beginnen we met Pink Floyd, het nummer Time zit al heel de dag in mijn hoofd, maar het gaat dan ook over een kostbaar goed, en dat mogen we natuurlijk nooit uit het oog verliezen.

Next up, Greta Van Fleet. Wat een band, de gitaar, de drum, de zang, alles klopt gewoon.

Aflsuiter: Rival Sons, Electric Man is het nummer waarmee ik ze leerde kennen, nog steeds een bangelijk nummer. Elke keer dat ik het hoor word ik er terug verliefd op.

Zo, geniet ervan, hopelijk viel maandag goed mee, dan kunnen we nu in een rechte lijn naar het weekend!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande link om te winkelen bij Bol.com, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Barrel Smoke, de review

De Hamontse/Peltse grond lijkt vruchtbaar voor muziek met ballen. Weer een band die zich van hieruit laat ontpoppen, ze dragen de naam Barrel Smoke en spelen sexy Rock ’n Roll.

De opener Bad laat je meteen kennismaken met de essentie van wat Barrel Smoke teweeg gaat brengen. Scheurende gitaren, een forse zang die klinkt als het perfecte huwelijk tussen whisky en sigaretten en een stevige drumbeat om alles een extra kick te geven. Een catchy refrein dat niet vergezocht is en daardoor makkelijk blijft hangen, wat wil een mens nog meer?

Wie graag wat zwerig in een nummer terecht komt zal met Late Night Lover op zijn wenken bediend worden. Een nummer dat als een kampvuur speelt met opflakkeringen en rustigere momenten. Een interessante wereld van gitaar ligt voor je voeten en eigenlijk behoeft het geen verdere uitleg. Luisteren, genieten en zweven op het golvende karakter van dit nummer.

 Éen van mijn favoriete nummers is genaamd No Money, een prachtig hoofdzakelijk instrumentaal nummer waar de gitaar een centrale rol heeft gekregen. En heerlijke lichte overdrive en spel met veel gevoel. Een stem die een tikkeltje kwetsbaar klinkt en veel diepte creëert in het nummer.
Samen met de solo die mooi in het plaatje past is dit nummer voor mij het hoogtepunt. Hoewel de rest echt niet moet onderdoen.

Terug naar stevige riffs die je trommelvliezen niet onberoerd laten. No Rest For The Wicked is een stevige knaller die met het nodige vingervlugge wahwah werk een glimlach op je gezicht tovert. Ogen toe en je kan dromen van een live set van deze kerels. Maar dat zal voorlopig jammer genoeg nog even bij dromen blijven….

Alles lijkt dan toch niet slecht te lopen in dit bizarre jaar 2020. Veel muzikanten met wat extra tijd en dat horen we graag natuurlijk. We horen invloeden van muziek uit lang vervlogen tijden, toen alles mocht en kon, als je een vrije geest was toch. Nog even geduld en dit album komt uit en dan kunnen jullie er massaal eentje gaan kopen en genieten van het moois dat deze heren te bieden hebben.

Vergeet zeker niet om ze te volgen op Facebook zodat je van alles wat ze doen op de hoogte kan blijven!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #118

Het weekend heeft ons weer verlaten en de herfst is echt enorm aanwezig. Laten we er gewoon samen van genieten. Ook vandaag weer met een gezonde portie muziek!

Vandaag vieren we trouwens ook de 3de verjaardag van Vinyl & Coffee!

Eerst en vooral weer fantastisch nieuws! Shorty Jetson and The Lefthands hebben terug een nummer uitgebracht, Walk and Let It Go, en het mag er weer helemaal zijn. Ideaal voor tijdens je herfstwandelingen? Ideaal overal eigenlijk!

Nog een fantastisch nummer voor de herfst, en dan zeker in de maand oktober… October!

En afsluiten doen we met Dead Leaves And The Dirty Ground. Meteen ook een band die hier volgens mij nog nooit gepasseerd is!

Geniet, verdwaal in gedachten, en kom tot rust op je maandagavond! Tot vrijdag!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #117

Zo, toch nog een redelijk mooi weekend achter de rug. En uiteraard vandaag de nieuwe van AC/DC! Wat had je dan verwacht?? Ook van Ghost komt er deze winter nog een nieuw album uit. Dit houden we dus ook in de gaten!

We vliegen er gewoon meteen in met de meester van de rock. Enjoy!

Wie nog een nieuw nummer op de wereld losliet is Epica, Een band met zijn wortels in Nederland (en deels België) En het is een nummer dat er echt wel mag zijn.

En we sluiten af met een fantastisch nummer van een gigantisch goede muzikant. Gregory Porter mag het rustig afsluiten deze week.

Op naar vrijdag! Ook dat is weer zo daar, en dan kan je weer wat lezen hier, en genieten van een hopelijk mooi herfstweekend!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #116

Een frisse maandag, maar hij heeft toch weer iets, de herfst doet echt zijn intrede en we genieten er met volle teugen van. Net als deze Music Monday, waar we ook enorm van gaan genieten, let’s go!

We beginnen met Status Quo, een fantastische band die ik ontdekte rond mijn 16de als ik mij niet vergis. Ik kende ze ervoor al wel, maar toen ben ik er echt in gaan graven.

Ik schreef op deze blog reeds een review van een album van Splendidula als ik me niet vergis. En even geleden stuurde de drummer mij hun nieuwe nummer door. Wat een fantastisch, zwaar meesterwerk. Ik kan niet anders dan hem met jullie delen.

En zo kreeg ik diezelfde dag grappig genoeg nog een bericht van een Italiaans vriend, ook hij had met zijn band een nieuw nummer uitgebracht. Als ik me niet vergis heb ik ook over deze band in het begin van de blog wel eens iets geschreven. En nu is het alleen nog genieten!

En met deze knaller sluiten we af, tot vrijdag!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #115

Maandag, we zijn stilaan uitgeregend voor vandaag. Kachel aan, warm eten en mogelijks wat kaarsjes als het donkerder wordt. Vandaag was het een grote dag voor mij, toen ik leven ontdekt had op de Facebook pagina en Instagram van AC/DC, een hint naar nieuwe muziek? Laten we hopen!

Maar daar zal ik jullie wel van op de hoogte brengen als het echt zo ver is. Eerst de muziek van deze week. Ik neem jullie graag mee naar de muziek van toen ik 14 jaar was. Of althans wat ik toen ook regelmatig luisterde.

Eerst en vooral, Polarkreis 18 – Allein Allein, een nummer dat ik nog steeds graag hoor en waar ik nog steeds heel nostalgisch op terugkijk.

Een band die ik toen ook geweldig vond, en eigenlijk nog steeds van kan genieten is Rise Against, en deze heb ik digitaal ook echt grijs gedraaid.

Nog zo een nummer uit die tijd, hier heb ik heel veel herinneringen aan, want het werd ook overal gedraaid. En terecht!

Voila, zo snel gaat het ook deze keer weer. Even hard genoten als ik? Druk op die like knop, laat het weten in de reacties, en vergeet Vinyl en Coffee zeker niet te volgen op Facebook!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

Music Monday #114

Maandag! Het woord klinkt eigenlijk elke week iets positiever. Want ondertussen kijken jullie er toch ook naar uit?! Drie nieuwe nummers om de week goed van start te laten gaan.

De aftrap wordt gegeven door Frank Boeijen die de handen in elkaar slaat met Within Temptation voor een stevige versie van Kronenburg Park.

Next up, mijn favoriete band met een nummer dat de afgelopen week heel vaak de revue passeerde.

En als afsluiter een nummer dat ook heel mijn jeugd regelmatig gedraaid werd, wat ik absoluut neit echt kan vinden. New Wave op zijn best!

Zo, maandag eindigt weer in schoonheid. Ik heb er van genoten. Jullie ook?

Tot vrijdag!

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.

R.I.P. Jimi Hendrix – 50 jaar

Jimi Hendrix. Geprezen door velen, gehaat door velen die zijn speelstijl nooit onder de knie krijgen, maar dat het een legende is spreekt voor zich. Een man met een enorm herkenbare stijl, een herkenbare stem en een presentatie om u tegen te zeggen. En vandaag is het exact 50 jaar geleden dat deze muzikale meester ons veel te vroeg verliet.

Geïnspireerd door de documentaire op Canvas van gisterenavond dacht ik vandaag wat te schrijven over Jimi Hendrix.

De man speelde linkshandig op een rechtshandige gitaar, liet de gitaren brullen en had een stem waarmee hij precies kon bereiken wat hij in zijn gitaarspel naar boven bracht.

Na zijn ontslag uit het leger omdat hij zijn enkel brak bij zijn 25ste parachutesprong ging hij aan de slag als muzikant. Op tour met Wilson Picket en Little Richard en fast forward een tijdje en we zitten in Engeland, waar zijn carrière echt van start ging.

Een platencontract bij Track records, een drummer en bassist die samen met hem The Jimi Hendrix Experience vormden. De Engelse clubs gingen plat voor Jimi, en nadat hij Sgt. Peppers van The Beatles coverde overtuigde hij enkele aanwezige giganten die hem zijn eerste Amerikaanse tour regelden.

Jimi deed dingen die bijbleven, dingen die bleven plakken bij de aanwezigen op het concert. Spelen met zijn tanden, achter zijn rug, gitaar in de nek, de gitaar in brand steken, het zijn dingen die iedereen wel kan opnoemen als het over Hendrix gaat, en dat is natuurlijk een deel van zijn bekendheid.

De man wiens leven om muziek draaide, een muzikaal leven met drugs en vrouwen , maar vooral enorm veel muziek. Zonder gitaar zag je hem praktisch nooit, en dat is vermoedelijk de bron van zijn sterkte, enorm veel spelen en die passie klinkt ook enorm door in zijn nummers.

Waar stopt een mens als hij over Jimi Hendrix schrijft? Ik vermoed hier ongeveer, want je kan blijven gaan, als zijn nummers analyseren,… Maar eigenlijk moet je gewoon stoppen met lezen en beginnen luisteren. Slorp alles op als een spons, de enige manier waarop we hem echt kunnen eren is het spelen van zijn muziek, en liefst nog op een aanzienlijk volume.

Jimi stierf op 18 september 1970. Veel te vroeg, veel te jong.

Geniet van het weekend, we hebben gelukkig nog een mooi vooruitzicht deze september. Een prachtige manier op de herfst in te leiden die maandag van start gaat.

-Tom.

Wil je de blog steunen zonder dat het jou iets kost? Gebruik dan onderstaande links om te winkelen bij Bol.com en Thomann.de, zo krijg ik een klein percentage van wat jij uitgeeft! Dank bij voorbaat.