Music Monday #87

Music maestro! awel ja. het is maandag en we kunnen er weer in vliegen. Hebben we er zin in? Absoluut! Laten we het deze week nog maar eens stevig knallen me wat gitaar helden die het beste van zichzelf geven.

En de kickoff is voor de tweede singel die uitkwam voor de release van Velvet Revolver hun album ‘Contraband’ in 2004. Slither staat 15 jaar later nog steeds sterk in zijn schoenen.

Next up, misschien kunnen we vandaag alles slash gerelateerd houden? Zijn eerste solo plaat is een album waar ik veel herinneringen aan heb van toen ik jong was en veel muziek begon te ontdekken. Ik werd erheen getrokken door de cover, maar de muziek is wat echt indruk naliet!

Top toch! En dan afsluiten met een hoogtepunt, zoals het eigenlijk hoort…. Anastasia is een bangelijk rockend nummer met een fantastische gitaarlijn. Puur genot van start tot finish, met de bangelijk machtige stem van Myles Kennedy en het meesterlijke gitaarspel van Slash himself.

Veel luisterplezier, laat zeker weten wat je ervan vond en laat gerust een suggestie achter voor volgende week!

-Tom.

Music Monday #53

Is het nu winter of lente? Ik durf het niet zeggen als ik eerlijk ben. Maar wat ik wel weet is dat het prachtig weer is en dan kriebelt het toch al een beetje alsof het lente is. Dus wat luister ik zoal bij dit weer? You’re about to find out!

Eerst en vooral passeert Anthony B dan wel regelmatig. Mijn favoriete reggae artiest en een man die in mijn ogen buiten de reggae wereld veel te onbekend is.

En na deze ontspannende muziek mag er natuurlijk ook niet wat van het betere gitaarwerk ontbreken! Een nummer dat je het gevoel geeft dat je in een rode cabrio Ford Mustang uit 1968 over een Amerikaanse snelweg scheurt. Zalig!

En om af te sluiten misschien wat controversieel, maar ik herinner me nog goed dat ik het album leerde kennen tijdens prachtig weer, en steeds als de zon schijn en de lucht blauw is denk ik terug aan die mooie dagen.

En zo snel zit een Music Monday ook deze week er weer op. Fijn dat jullie erbij waren en probeer zo veel mogelijk van de zon te genieten! 😉
Tot vrijdag!

-Tom.

2018, de top 10

Naar jaarlijkse gewoonte, en omdat het een ongeschreven regel is, betekent het einde van het jaar ook weer een top-10 lijstje. Het was een moeilijke, hartverscheurende keuze, wat ook bij de traditie hoort en ik heb er dan 10 gekozen die me meteen tebinnen schoten. De albums staan in onwillekeurige volgorde, want een nummer 1 kiezen is een onmogelijk iets… Dan had deze blog pas in 2045 verschenen… Dus, here we go!

Angelus Apatrida – Cabaret De La Guillotine

Zonder enige twijfel is dit het beste en meest melodieuze thrash metal album van dit jaar. Ik kan het album dagen luisteren zonder verveeld te worden en dat heb ik niet snel. De nummers zitten goed in elkaar, de riffs zijn onbeschrijfelijk sterk en de emotie die zo willen overbrengen komt aan daar waar je het moet voelen. Verder is dit het album waarop mijn favoriete nummer van het jaar staat (dat kon ik wel kiezen…). Het nummer kreeg de titel ‘Farewell’ mee en is een krachtig, emotioneel stuk over het verlies van een vriend die het ongewenste bezoek kreeg van kanker.  

Hier dan ook meteen het emotionele Farewell.

Greta Van Fleet – Anthem Of The Peaceful Army

Deze beloftevolle Amerikaanse band heeft eindelijk hun eerste full album uit! En het mag er verdorie zijn! Een band die gehaat en geliefd wordt omwille van zijn Led Zeppeling-achtige klank, maar hier toch ook weer wat Rush invloeden lijkt te hebben. Als je de blog al even volgt heb je ze ook ongetwijfeld al eens zien passeren in een Music Monday, en er volgt vermoedelijk ook nog een bespreking van de band in de toekomst.

één van de rustigere nummers, maar een prachtige song die door merg en been gaat!

Ghost – Prequelle

Ghost… Ja hoor, daar zijn ze weer! Prequelle ging iets meer de toegankelijke kant uit, maar zat voordevol sterke nummers. We krijgen zelfs voor het eerst een topper van een saxofoonsolo te horen waarbij de haren op je armen rechtop komen staan. Kortom een geweldig album dat hier al vele uren op de draaitafel heeft doorgebracht! (Een unboxing van deze plaat verscheen ook op deze blog!)

Instrumentaal, maar het nummer zit zo prachtig in elkaar. En wat een saxofoon solo! Puur kippenvel.

Haunt – Burst Into Flames

Doorspekt  met sappige riffs en een mega old school NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) vibe bracht Haunt ons in 2018 een ijzersterk album. Melodieus, furieus en snel gitaarwerk staan centraal, versterkt door een maniakale drum en een zang die zich settelt in de mix en daar zijn perfecte plaatsje gevonden heeft.

Phil Campbell And The Bastard Sons – The Age Of Absurdity

Phil Campbell, die zijn grootste bekendheid verworven heeft als gitarist van Motörhead heeft zijn bastaardzonen allemaal opgetrommeld en leverde een album af dat zowel op vinyl als live de moeite is. En dat die bastaardzonen er zijn is vermoedelijk een gevolg van het jarenlang touren met Lemmy, die man had dus een betere invloed op Phil dan mijn grootouders zouden denken!

Judas Priest – Firepower

The Priest is back… En hoe! Een bangelijk album zoals we van Judas Priest gewoon zijn. Vol energie, de alom gekende en geliefde stem van Rob Halfords en het geniale gitaarwerk van Richie Faulkner! En daarnaast heeft de plaat enkele zeer aanstekelijke nummers, waaronder de titeltrack Firepower het voortouw neemt.

Maar ook deze No Surrender mag er absoluut zijn!

Thundermother – Thundermother

Straffe dames die in een album de essentie van rock ‘n’ roll weten te brengen. Een album dat me al het hele jaar achtervolgt en op zeer regelmatige basis op passeert Krachtig, energiek met de simpliciteit van AC/DC. Kortom dus een bangelijke rock ‘n’ roll schijf!

Graveyard – Peace

De energie en passie waarmee deze vintage klinkende plaat je tegemoet komt kan je op eender welk moment van de dag bekoren. De nummers zitten goed in elkaar, de zang breekt zich moeiteloos doorheen je trommelvliezen en de basgitaar ronkt als een leeuw. Het orgel zit op een manier in de mix waardoor het niet superhard opvalt, en toch een leuke extra geeft aan de nummers.

Thorium – Thorium

Wow, Thorium… Wat kan ik zeggen… Ex-Ostrogoth leden die samen het beste van het beste van zichzelf geven om ons te laten genieten van geniale, vingervlugge solo’s en een beest van een zang. Als iemand mij een nummer kan voorschotelen dat 15 minuten in beslag neemt, en ik op geen enkele moment verveeld of afgeleid ben, dan verdien je enkel met dit nummer al een plaats in deze lijst.

Slash ft. Myles Kennedy & The Conspirators – Living The Dream

Één van mijn favoriete rockbands van het moment is in 2018 weer met een mooi album gekomen. Slash, de gitarist van Guns ‘N’ Roses die de handen in elkaar slaat met één van de beste zangers van het moment, Myles Kennedy. Het is telkens weer een enorm genot om te horen wat uit deze samenwerking voortvloeit. En samen met hun fantastische band krijgen we telkens weer strakke nummers, bangelijk gitaarwerk en een stem waar ik gerust voor op mijn knieën wil gaan om vervolgens een aanbiddende buiging te maken.

En daar ga ik het bij houden voor de top 10 van dit jaar… Het was zoals altijd een moeilijke keuze, maar we hebben ons er weer doorgeworsteld… Er rest mij enkel nog een paar eervolle vermeldingen van albums die het net niet gehaald hebben, maar misschien over een week er wel in zouden staan.

’77 – Bright Gloom

Fat Bastard – Junk Yard Fest

Larkin Poe – Venom & Faith

The Sore Losers – Gracias Señor

Spartan Warrior – Hell To Pay

En nu komen we definitief aan het einde van deze blog. Hopelijk hebben jullie weer wat nieuws leren kennen en stiekem hoop ik ook dat jullie enkele albums ook in jullie top 10 hebben staan. Laat zeker weten wat je van deze lijst vind, en wat er in de jouwe staat! Denk je dat ik iets gemist heb dit jaar wat ik zeker nog moet ontdekken? Stuur dan zonder enige vorm van twijfel een link! En volg ook het eindejaar van Vinyl & Coffee op Facebook!

-Tom.

Music Monday #36

En wat vliegen deze zonovergoten herfstdagen toch in een sneltempo voorbij. Alweer een week die afscheid nam en een nieuwe die met open armen klaar stond om ons te ontvangen.

En deze week beginnen we dromerig en zacht. Een jonge werkloze man vol inspiratie bracht zijn tijd veel nuttiger door dan vele anderen en timmerde dit prachtig staaltje muziek in elkaar.

 

En even geleden kwam deze uit. Een van mijn favoriete zangers en gitaristen die samen aan de slag gaan. Altijd genieten als Slash en Myles de handen in elkaar slaan en het eindresultaat mag er dan ook zijn.

 

En eindigen zullen we ook nog eens lekker ontspannend doen. Eye In The Sky, oud, goud, maar vooral heel erg goed.

 

En omdat mijn blog gisteren exact 1 jaar oud was krijgen jullie vandaag een bonus. En dat in de vorm van een nummer van een legendarische band.

 

En bij deze is het ‘tijd’ om alweer een Music Monday af te sluiten. Vergeet zeker niet te zeggen wat je er van vond en wat je graag volgende week eens zou willen horen.

Ik nodig jullie ook allemaal nog eens uit om de Facebook pagina van vinyl & Coffee te liken. Zo mis je zeker niets! Tot vrijdag!

-Tom.

Music Monday #24

Het is vakantie! Voor de jongeren onder ons dan toch… En dat betekent dat je uren tijd hebt om muziek te luisteren, en te genieten van honderden nummers die de blauwe zomerhemel nog wat blauwer kleuren! Deze week drie nummers die mij telkens weer aan zomer-vibe geven.

Als eerste, misschien wle het lijflied van de schoolvakantie. Heer Alice Cooper met zijn alom gekende ‘School’s Out’.

Hmm, genieten, genieten en nog eens genieten! Ook Judas Priest heeft ooit een nummer uitgebracht dat me zelfs in het midden van de winter volledig in zomerstemming kan brengen! Want ik ben geen echt nachtmens, maar als de zon langer boven de tuin blijft hangen blijf ik toch ook wat langer aanspreekbaar!

En als laatste, mijn persoonlijke hoogtepunt! Enkele jaren terug, toen het album uitkwam heb ik het zo vaak geluisterd dat ik het later op 80-jarige leeftijd ongetwijfeld nog kan meekweelen! Zie hier, DE zomerplaat bij uitstek….

En als je het hier niet mee akkoord bent he… Dan hoor ik graag wat jouw persoonlijke top drie is in de reacties! Maar hopelijk heb je wel kunnen genieten van mijn wekelijkse drie! Tot vrijdag!

-Tom.